GameNow WP Theme

DarkLight
ΟΛΓΑ ΛΕΝΗ: Οταν ο Άγγελος είχε φτερά

%ce%bf%cf%84%ce%b1%ce%bd-%ce%bf-%ce%b1%ce%b3%ce%b3%ce%b5%ce%bb%ce%bf%cf%83-%ce%b5%ce%b9%cf%87%ce%b5-%cf%86%cf%84%ce%b5%cf%81%ce%b1

Το Φθινόπωρο κυλούσε υγρό και λασπωμένο, στα στενά σοκάκια του νησιού. Η ρουτίνα του σχολείου έσωζε την κατάσταση.

Αυτό που μου συνέβαινε ήταν μπερδεμένο. Είχα μια κανονική ζωή και μια ευχάριστη δουλειά. Η θέση μου στην κοινωνία ήταν ενδιαφέρουσα και είχα αρκετούς φίλους. Κι αν πάθαινα αμνησία, θα μπορούσα να λέω πως ζούσα την ζωή που ονειρεύτηκα. Η μνήμη όμως δεν με άφηνε να το χαρώ.

Όταν ξάπλωνα στο κρεβάτι μου, εκείνες τις στιγμές που αναλογιζόμουν τα στραβά και τα σωστά της ζωής μου, ο Άγγελος ήταν εκεί. Σαν ένα φάντασμα που ζητούσε πίσω την ζωή του, έτσι καθόταν, με κοιτούσε και περίμενε. Τότε όλα έμοιαζαν με λάθος και η ζωή μου φάνταζε σαν μπάλωμα στη ζωή που δεν έζησα. Δάκρυα στέγνωναν στο μαξιλάρι μου και όνειρα που ταξίδευα για να τον βρω, τάραζαν τον ύπνο μου.

Μετά, έρχονταν πάλι το πρωί και όλα ήταν ωραία, μέχρι να μείνω μόνη τη νύχτα και να λογοδοτώ για λάθη που δεν έκανα μόνη μου…

 

Απόσπασμα από το βιβλίο:

Είχε χαλάσει ο καιρός. Η βροχή σαν κλάμα άρχιζε και σταματούσε. Η Άνοιξη δεν είχε έρθει ακόμη, παρά μόνο στο ημερολόγιο τοίχου του δωματίου μου. Ήπιαμε το καφεδάκι μας με την κυρία Διονυσία και καθαρίσαμε μερικά δωμάτια. Δεν ήταν κατάλληλη η μέρα για δουλειές. Εκείνη ήθελε να βγάλουμε έξω τα χαλιά, να πλύνουμε τις κουρτίνες, να αερίσουμε τις κουβέρτες. Το αναβάλαμε για κάποιο άλλο Σάββατο που ο καιρός θα το επέτρεπε. Μετά το μεσημεριανό φαγητό ανέβηκα στο δωμάτιό μου να διαβάσω. Γρήγορα μελαγχόλησα. Παράτησα το βιβλίο, κάθισα πίσω από το παράθυρο και χάζευα τους λιγοστούς περαστικούς. Περπατούσαν κρατώντας ομπρέλες. Προσπαθούσα να μαντέψω τις σκέψεις τους. Και όπως μου συνέβαινε συχνά, μεταφέρθηκα πίσω στο χρόνο. Το βλέμμα μου ταξίδεψε μακριά, θολές εικόνες ήρθαν στο μυαλό μου, σαν ένα σύννεφο που όσο το φυσούσε ο αέρας αυτό άνοιγε και από μέσα έβγαιναν τα χρώματα και τότε την είδα. Ήταν κι αυτή εκεί.

Η Άννα των δεκαεπτά χρόνων με βρεγμένα μαλλιά μακριά ως τη μέση, να τον περιμένει στην άδεια πλατεία. Με την πρώτη βροχή του Σεπτέμβρη όλοι είχαν μπει στα σπίτια τους. Τον είδε να έρχεται και η καρδιά της σφίχτηκε, ένιωσε να κρυώνει. Ο Άγγελος της χαμογέλασε και της πρόσφερε την ομπρέλα του.

«Άργησες, του είπε».

«Δεν μπόρεσα να φύγω νωρίτερα, οι ασκήσεις στη φυσική ήταν πολλές και δύσκολες, δεν τελειώνανε με τίποτε, της απάντησε».

Ήταν η τελευταία τους χρονιά στο σχολείο. Είχαν αποφασίσει να μην πηγαίνουν στο ίδιο φροντιστήριο γιατί θα ήταν δύσκολο να παρακολουθήσουν το μάθημα. Την  προηγούμενη χρονιά που πήγαιναν μαζί, οι καθηγητές του είχαν κάνει πολλές παρατηρήσεις, πως εντάξει πολλή καλή η Θωμοπούλου, αλλά καλύτερα να κοιτάει στον πίνακα. Άλλη μια φορά είχαν αλλάξει θέσεις και κάθισαν μαζί στο θρανίο. Πιάσανε σφιχτά τα χέρια τους, δεξί αυτή, αριστερό αυτός. Η Άννα προσπαθούσε να γράψει κουτσά στραβά με το αριστερό της χέρι, ασκήσεις με χίλιες δύο πράξεις, μέχρι που ο καθηγητής την ρώτησε αν το χέρι το έφαγε η γάτα. Γίνανε κατακόκκινοι από την ντροπή τους. Εκείνος ήθελε να γίνει μηχανικός, εκείνη μαθηματικός. Διάβαζαν πολύ και τα κατάφεραν.

Ο Άγγελος σε κείνη την ηλικία, δεν ήταν ωραίος, σε αντίθεση με κείνη που είχε ολοκληρώσει την ανάπτυξή της και ήταν εντυπωσιακή. Ευχάριστος, με μέτριο ανάστημα, ωραία μακριά δάχτυλα, χαρακτηριστικό περπάτημα, μικρή μύτη και στόμα και με δυο μάτια στολίδι. Μεγάλα, εκφραστικά, σχεδόν μελιά, με κάτι βλέφαρα που την κολάζανε. Όπως χαμήλωνε το βλέμμα, φτερούγιζαν κι αυτά μαζί και της έρχονταν να τον φιλάει συνέχεια στα μάτια και να μην σταματά. Πνευματώδης και καλλιεργημένος ήταν κατά κάποιο τρόπο αντιπροσωπευτικό παράδειγμα σπασίκλα μαθητή για τις περισσότερες κοπέλες και για την Άννα στην αρχή. Μετά, τον είδε με άλλο μάτι. Γι’ αυτήν, ήταν ο τέλειος συνδυασμός. Έξυπνος και με αρχές. Σκεφτόταν πως ήταν άδικο που τον είχε συναντήσει τόσο νωρίς. Αυτοί οι δύο ήταν φτιαγμένοι ο ένας για τον άλλο. Δεν γνωρίζονταν πριν το Καλοκαίρι των δεκαπέντε τους χρόνων. Η Βικτορία είχε καλέσει την Άννα σε ένα πάρτι με αγόρια. Ήθελε να πάει, για να συναντήσει τον Γιώργο τον γείτονά της που της άρεσε. Κάλεσε δυο φίλες της για κάλυψη. Την Άννα και την Δήμητρα που ήταν κολλητές. Της Άννας, ο Άγγελος δεν της έκανε εντύπωση. Εκτός από τον Γιώργο που είχε αναπτυχθεί, οι άλλοι έμοιαζαν παιδιά. Μετά από το πάρτι, πέντε με οκτώ το απόγευμα, ακολούθησαν κι άλλα. Τα αγόρια είχαν βρει κορίτσια για να κάνουν παρέα και τα κορίτσια ήταν ενθουσιασμένα. Οι γονείς τους δεν το ήξεραν πως αυτά ήταν κανονικά πάρτι με χαμηλά φώτα, μπλουζ και σφιξίματα. Σε κάποιο από αυτά τα πάρτι ο Άγγελος την διάλεξε. Υποψιαζόταν ότι αυτό έγινε στο σπίτι του τις απόκριες, που η Άννα είχε ντυθεί χορεύτρια. Τα μαθήματα μπαλέτου της έδιναν αυτοπεποίθηση και η αμφίεση της πήγαινε. Όταν ο χορός άναψε, κάποιος είχε την ιδέα να χορέψει η Άννα μόνη της. Εκεί, σε αυτό το χορό του έκλεψε την καρδιά. Μετά εκείνη παρατήρησε αλλαγή στην συμπεριφορά του. Ευχαριστιόταν το ενδιαφέρον του και άρχισε να το επιζητά…

 Για τη συγγραφέα:
%ce%bf%ce%bb%ce%b3%ce%b1-%ce%bb%ce%b5%ce%bd%ce%b7
Η Όλγα Λένη γεννήθηκε και μεγάλωσε στα Γιάννενα.

 Έζησε στην Πάτρα τα φοιτητικά της χρόνια και απέκτησε πτυχίο Ηλεκτρολόγου Μηχανικού και Τεχνολογίας Ηλεκτρονικών Υπολογιστών.

Εργάζεται στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση.

Έχει κάνει σπουδές στο Μεταπτυχιακό τμήμα «Δημιουργική Γραφή» του πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας. Στον πρώτο λογοτεχνικό διαγωνισμό «Μίμης Σουλιώτης» βραβεύτηκε για το ποίημα: “Ερωτικό”.

Το 2015 από τις εκδόσεις Γαβριηλίδης εκδόθηκε η συλλογή διηγημάτων: ΜΑΤΙΑ ΣΤΟ ΚΑΡΦΙ, που αποτελείται από δώδεκα διηγήματα.

 Συμμετείχε στο συλλογικό έργο των μεταπτυχιακών φοιτητών του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας: Τριάντα μέρες…“σινιάκι”, με το διήγημα “Πάτρα Αγκόνα”.

 

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ: ΟΛΓΑ ΛΕΝΗ

Έτος έκδοσης: 2017

ISBN: 978-960-438-192-0

Σελίδες: 108, Τιμή:  € 10,60


Σχόλια για το βιβλίο: 4
  • ΚΩΝΣΤΑΝΤΊΝΑ
    9 Φεβρουαρίου 2017
    #1

    Από τα πιο όμορφα βιβλία που έχω διαβάσει! Μπορείς εύκολα να ταυτιστείς με την ιστορία του Άγγελου και της Άννας, μια ιστορία που ο καθένας από εμάς μπορεί να έχει ζήσει , βιώνοντας ταυτόχρονα ποικιλία συναισθημάτων. Ένα βιβλίο που σίγουρα αξίζει να διαβάσετε! Συγχαρητήρια στην κυρία Λένη!

  • ΓΙΩΡΓΟΣ Χ.ΘΕΟΧΑΡΗΣ
    28 Μαρτίου 2017
    #2

    Γιώργος Χ. Θεοχάρης
    5 February ·

    «Όταν ο Άγγελος είχε φτερά», της Όλγας Λένη, στις εκδόσεις Περίπλους. Αφήγημα με πολλές αρετές, απλωμένο σε μικροπερίοδες ενότητες, σαν εκτεταμένη ποιητική πρόζα με πλοκή που διαπερνά ψυχικά…

  • ΚΕΛΛΥ ΠΑΝΤΕΛΙΔΗ
    28 Μαρτίου 2017
    #3

    Όταν ο Άγγελος είχε φτερά: Συνέντευξη από την Κέλλυ Παντελίδη στη συγγραφέα και ποιήτρια Όλγα Πατσούρα Λένη
    Κέλλυ Παντελίδη 19-02-2017
    Όταν ο Άγγελος είχε φτερά:
    Συνέντευξη από την Κέλλυ Παντελίδη στη συγγραφέα και ποιήτρια Όλγα Πατσούρα Λένη
    Μόλις κυκλοφόρησε το καινούριο σου βιβλίο με τίτλο «Όταν ο Άγγελος είχε φτερά» από τις εκδόσεις Περίπλους. Αν δεν κάνω λάθος ήταν ένα από τα πρώτα σου πονήματα και ήταν μεγάλος σου πόθος να εκδοθεί. Τι σημαίνει για σένα αυτό το βιβλίο;

    Από τα πρώτα όχι, πολύ παλιό όμως. Ναι επιθυμούσα πολύ να εκδοθεί. Το βιβλίο αυτό είναι η αρχή της μετάβασής μου από τα ποιήματα και τις σημειώσεις, σε ολοκληρωμένες φόρμες. Τότε ήταν που πήρα την απόφαση να εκτεθώ. Αρχικά το βιβλίο ήταν μυθιστόρημα. Ο αείμνηστος Γιάννης Δουβίτσας των εκδόσεων Νεφέλη, το πρόσεξε το 2000. «Μπορεί να εκδοθεί», μου έγραψε. Μετά εκείνος χάθηκε ξαφνικά και εγώ το έβαλα στο συρτάρι ικανοποιημένη όμως από τα θετικά σχόλιά του. Ποτέ δεν παραιτήθηκα από την ιδέα της έκδοσης. Κατά τη διάρκεια των μεταπτυχιακών σπουδών μου, στο τμήμα Δημιουργικής γραφής στο πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας, κατάλαβα πως για να εκδοθεί, θα έπρεπε να χωριστεί σε διηγήματα. Και να μοιραστεί η αφήγηση σε περισσότερα πρόσωπα. Άλλαξε ολοκληρωτικά και έτσι εκδόθηκε.

    Πώς νιώθει λοιπόν ένας συγγραφέας όταν ένα έργο το οποίο σημαίνει τόσα γι’ αυτόν κυκλοφορεί στα χέρια αναγνωστών;

    Πολύ ευτυχισμένη και ικανοποιημένη. Χαίρομαι που δεν εγκατέλειψα την προσπάθεια.

    Σε τι κοινό απευθύνεται το «Όταν ο Άγγελος είχε φτερά»;

    Σε ενήλικες που δεν φοβούνται τα συναισθήματά τους.

    Έχεις εκδώσει άλλο ένα βιβλίο, το «Μάτια στο καρφί» από τις εκδόσεις Γαβριηλίδης το 2015. Ποιό από τα δυο πιστεύεις ότι εκφράζει περισσότερο την εξέλιξή σου ως συγγραφέα;

    Αντικειμενικά, αυτό που έγραψα δεύτερο, δηλαδή το «Μάτια στο καρφί» .

    Το πρώτο σου βιβλίο λοιπόν, είναι συλλογή διηγημάτων, το δεύτερο συλλογή διηγημάτων με ενιαία ιστορία(νουβέλα), ενώ έχεις διακριθεί και για ποιητικές σου δημιουργίες. Ποιά φόρμα γραπτού λόγου πιστεύεις ότι σου ταιριάζει περισσότερο;

    Θαυμάζω τους ποιητές. Μου ταιριάζει το διήγημα, γιατί σε λίγες γραμμές λέγονται πολλά…Έτσι είμαι ως άνθρωπος.

    Γράφεις κάτι αυτόν τον καιρό; Έχουμε να περιμένουμε κάτι στο άμεσο μέλλον;

    Πάντα γράφω, κυρίως διηγήματα. Όχι άμεσα, αργότερα…Το βιβλίο «Όταν ο Άγγελος είχε φτερά», μόλις κυκλοφόρησε και θέλω να το χαρώ!

    Ακολουθεί η περίληψη του βιβλίου

    Όταν ο Άγγελος είχε φτερά:
    Συνέντευξη από την Κέλλυ Παντελίδη στη συγγραφέα και ποιήτρια Όλγα Πατσούρα Λένη

    Το Φθινόπωρο κυλούσε υγρό και λασπωμένο, στα στενά σοκάκια του νησιού. Η ρουτίνα του σχολείου έσωζε την κατάσταση.

    Αυτό που μου συνέβαινε ήταν μπερδεμένο. Είχα μια κανονική ζωή και μια ευχάριστη δουλειά. Η θέση μου στην κοινωνία ήταν ενδιαφέρουσα και είχα αρκετούς φίλους. Κι αν πάθαινα αμνησία, θα μπορούσα να λέω πως ζούσα την ζωή που ονειρεύτηκα. Η μνήμη όμως δεν με άφηνε να το χαρώ.

    Όταν ξάπλωνα στο κρεβάτι μου, εκείνες τις στιγμές που αναλογιζόμουν τα στραβά και τα σωστά της ζωής μου, ο Άγγελος ήταν εκεί. Σαν ένα φάντασμα που ζητούσε πίσω την ζωή του, έτσι καθόταν, με κοιτούσε και περίμενε. Τότε όλα έμοιαζαν με λάθος και η ζωή μου φάνταζε σαν μπάλωμα στη ζωή που δεν έζησα. Δάκρυα στέγνωναν στο μαξιλάρι μου και όνειρα που ταξίδευα για να τον βρω, τάραζαν τον ύπνο μου.

    Μετά, έρχονταν πάλι το πρωί και όλα ήταν ωραία, μέχρι να μείνω μόνη τη νύχτα και να λογοδοτώ για λάθη που δεν έκανα μόνη μου…

  • ΒΑΛΗ ΤΣΙΡΩΝΗ
    5 Οκτωβρίου 2017
    #4

    Γράφει η Βάλη Τσιρώνη
    υπεύθυνη ύλης λογοτεχνικού περιοδικού ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ (ηλ.)
    Συνεργάτης λογοτεχνικού περιοδικού ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ
    Ιατρός-Νομικός-Λογοτέχνης
    Μέλος της Διεθνούς Ενώσεων Κριτικών Λογοτεχνίας
    (υπό την αιγίδα της ΟΥΝΕΣΚΟ)

    Εκεί, στο αψύ αναλώσιμο των σκέψεων που κάνει κανείς όταν ανοίγει ετούτο το βιβλίο της Όλγα Πατσούρα-Λένη, με φορεμένο το γυαλί των γνώσεων του στο συνήθειο ενός ακόμη θαρρείς βιβλίου, εκεί ακριβώς συνειδητοποιεί ότι δεν φτάνει εκείνη η πρώτη ανάσα της κατάδυσης στην ανάγνωση για αυτό το βιβλίο , αλλά ο δίσκος του εαυτού του πρέπει και οφείλει να καταθέσει το μανουάλι της ύπαρξης του , να ενδυθεί το νήμα του βιβλίου, να γίνει κοινωνός στο ζυγισμένο κράσπεδο μιας ηλικίας δίχως ηλικία, που περιέχει αυτόματα όμως όλες τις ηλικίες, ώστε να μπορέσει να πλαταγίσει τα νοήματα, να βιώσει τις αισθήσεις και να συντελεστεί έτσι η παρουσία του στην πλοκή του βιβλίου. Γιατί

    «άμα σε κοιτάζουν τα ίδια τ΄ αστέρια είσαι κοντά»
    (σελ.63)

    Επειδή ακριβώς η συγγραφέας Όλγα Πατσούρα –Λένη δεν προσπαθεί να γράψει ένα μυθιστόρημα ή ότι άλλο, αλλά μας καταθέτει μια εξομολόγηση αλήθειας, για αυτό ακριβώς τον λόγο κατορθώνει να ορίσει τη σιωπή τη λεκτική του συγγραφέα που μένει στα μετόπισθεν για να συντομογραφήσει ωστόσο μια καντίνα φωνημάτων εσωτερική στον αναγνώστη με το κασκέτο των φράσεων του βιβλίου όπου στεριώνεται η κατάποση του απόλυτου.

    «Το νησί ήταν μικρό και όμορφο. Το χειμώνα οι κάτοικοι μαζεύονταν στα σπίτια και ξεκουράζονταν. Από την καλοκαιρινή ένταση. Μερικές φορές έμοιαζε να λείπουν όλοι. Άδεια τα σοκάκια. Μα τις ηλιόλουστες μέρες, άνοιγαν οι αυλόπορτες, γέμιζε ο κόσμος παιδιά και γυναίκες. Οι άντρες προτιμούσαν τα καφενεία. Ο χρόνος δεν έχει αφήσει άσχημα σημάδια σε αυτή τη γωνία της Ελλάδας που την τύλιγε το Ιόνιο. Όλα φαίνονται φρέσκα. Τα σπίτια ασπρισμένα έλαμπαν στον ήλιο, οι αυλές μύριζαν βασιλικό και νοικοκυροσύνη.»
    (σελ.11)

    Έτσι ξεκινά το βιβλίο της «ΟΤΑΝ Ο ΆΓΓΕΛΟΣ ΕΊΧΕ ΦΤΕΡΑ» η συγγραφέας του.
    Στο βάτο μιας οικείωσης κρεμασμένοι οι χαρακτήρες του βιβλίου, απλώνονται στη μασιά των εκδοχών τους εκεί που πηγαινοφέρνονται όλα τα ενδεχόμενα της πλοκής του.

    «τα είχα σκηνοθετήσει όλα τόσο τέλεια»
    (σελ. 35)

    Και τα είχε σκηνοθετήσει και τα είχε διακοσμήσει και τα πάντα η συγγραφέας όταν είχε στο νου της το βιβλίο. Μόνο που να, το μονοπάτι του μελανιού καθόρισε μια ιδιαίτερη βαρύτητα στο ψιμύθιο της έμπνευσης της Ολγα Πατσούρα-Λένη και δεν μας παρέδωσε μόνο ένα μυθιστόρημα χαρακτήρων, αλλά μια ποτισμένη σάρκα παρουσίας κάθε χαρακτήρα σε αυτούς ακριβώς τους πεπερασμένους χαρακτήρες του βιβλίου της, που τώρα δα ξεντύνονται πληθυντικό στη φασαρία του παρόντος που σας γράφω αυτές τις γραμμές, για να γίνουν ο καθένας από εμάς.
    Και ετούτο εδώ είναι μεγάλο βραβείο για τη συγγραφέα. Βλέπεις το χαρτόσημο της κάθε λέξης, έχει ορισμένη αξία αναγνωστική και για να κατορθώσεις να εξαυλώσεις την επάρκεια του και να την εκτείνεις, πρέπει να ξυλεύσεις τον εαυτό σου αφειδώλευτα. Και θέλει παιδεία, γνώση και ανθρωπιά απλόχερη για να το πετύχεις ετούτο.

    Εμείς δεν μένει παρά κατά πως το έγραφε και ο Ρίτσος κάπου, να της σφίξουμε δυνατά το χέρι.
    [Αναρτήθηκε από Αιολικά Γράμματα ]

Γράψτε το σχόλιό σας:





Το βήμα των αναγνωστών μας
Θεματικές κατηγορίες βιβλίων Νέα άρθρα στο Πολιτισμός Πολίτης