GameNow WP Theme

DarkLight
ΑΙΧΜΑΛΩΤΟΙ ΣΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ: ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΑΘΟΥΡΗΣ

ΑΠΟΚΤΗΣΤΕ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΜΕ 30% ΕΚΠΤΩΣΗ ΚΑΝΟΝΤΑΣ ΚΛΙΚ ΕΔΩ:

www.politeia.gr

Ένα βροχερό σούρουπο του Φλεβάρη, μια πολυπληθής ομάδα Γκρίζων Λύκων, εισβάλει απ’ το τρίγωνο του Καραγάτς στον Έβρο και συλλαμβάνει αιχμαλώτους 22 Έλληνες στρατιώτες και έναν υπολοχαγό. Γίνεται περιορισμένη σύγκρουση Ελλάδας – Τουρκίας στον Έβρο και στα Δωδεκάνησα αλλά αποφεύγεται γενίκευσή της με παρέμβαση των Αμερικάνων.. Η διεθνής κοινή γνώμη ξεσηκώνεται, γίνονται συλλαλητήρια στις Ευρωπαϊκές χώρες, ακόμα και μέσα στην Τουρκία από ανθρωπιστικές οργανώσεις αλλά η τύχη των αιχμαλώτων παραμένει άγνωστη στο ευρύ κοινό.

Μετά από εννέα μήνες, ο πατέρας ενός από τους αιχμαλώτους οργανώνει ιδιωτική ομάδα κομάντος και επιχειρεί την ανεύρεση και απελευθέρωση των αιχμαλώτων και …

 

Στο έργο, γίνεται αναφορά στην σημερινή κατάσταση της χώρας και στα προβλήματά της, όπως το οικονομικό, το μεταναστευτικό και οι σχέσεις με την Τουρκία. Μέσω ιστορικών και πολιτικών αναφορών, δίνονται αφορμές για συζήτηση πάνω σε ιδεολογήματα και στερεότυπα που κυριαρχούν στην ελληνική κοινωνία.

Απόσπασμα από το βιβλίο:

«Ξεχνάς ότι αυτό που δημιουργεί ένα έθνος είναι η συνείδηση και ο λαός μας πιστεύει ότι κατάγεται από τους Έλληνες αλλά και τους Βυζαντινούς που τους θεωρεί και αυτούς Έλληνες».
«Για κάτσε, δε μου τα λες καλά, είπες ότι οι Έλληνες εξελλήνισαν τους λαούς της Μικράς Ασίας πριν έρθουν οι Τούρκοι, σωστά;»
«Σωστά».
«Άρα, απ’ το υλικό αυτό προέρχονται οι Ρωμιοί. Αν λοιπόν είστε Ρωμιοί, δεν είστε απόγονοι των Αρχαίων Ελλήνων».
«Καθαρά αίματα υπάρχουν στα χασάπικα και στα ιατρικά εργαστήρια. Είμαστε ανάμειξη των αρχαίων Ελλήνων με όλους αυτούς τους λαούς που αναφέραμε προηγουμένως. Εσείς στην Τουρκία κρατάτε από πολλούς λαούς που ένας από τους πολυπληθέστερους είναι οι Έλληνες. Ναι, μη σου φαίνεται παράξενο, μπορεί να έχουμε τους ίδιους προγόνους, γι’ αυτό και μοιάζεις με μένα και όχι με τους λοξομάτηδες τους Ουϊγούρους».
«Με τη λογική αυτή, αφού εμείς εκτουρκίσαμε το ίδιο υλικό από το οποίο φτιαχτήκατε και σεις, είμαστε και εμείς Ρωμιοί, δεν είμαστε όμως Έλληνες, πώς εσείς είστε Έλληνες; Θεωρείτε φυσιολογική τη βασική αντίφαση που προσδιορίζει το έθνος σας. Ενώ αρέσκεστε να αυτοαποκαλείστε Έλληνες, μόνο Έλληνες δεν είστε όσο εξακολουθείτε να παραμένετε ασφυκτικά εναγκαλισμένοι με τις ιδεοληψίες της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας».
«Ο Ορέστης αντιλαμβανόταν την αντίφαση και δεν είχε πειστική απάντηση. Έμεινε για λίγο σιωπηλός «μάλλον και οι δυο πρέπει να ξαναδιαβάσουμε την ιστορία μας» είπε στο τέλος:
Ο Ισμέτ είχε πάρει φόρα «ας έρθουμε τώρα στους Μακεδόνες, πες μου τη θεωρία σου».

«…»

«Άλλη μια φουρνιά ξεβράκωτοι μας έρχεται παιδιά!», ακούστηκε η φωνή του Λεωνίδα που είχε ξεμακρύνει μερικά μέτρα από το φυλάκιο. Οι άλλοι δύο σκοποί στάθηκαν έξω από το φυλάκιο. Κάμποσοι μετανάστες ξετρύπωσαν μέσα από την αντάρα και από το δάσος στα αριστερά του φυλακίου και κατευθύνθηκαν προς αυτούς. Άλλοι προσπέρασαν το φυλάκιο από δεξιά και αριστερά. Ήταν άνδρες και γυναίκες και είχαν το συνηθισμένο παρουσιαστικό που οι στρατιώτες είχαν συνηθίσει τόσους μήνες τώρα βλέποντας εκατοντάδες και χιλιάδες μετανάστες να περνούν τα σύνορα. Οι άντρες φτωχικά ντυμένοι, κάποιοι απ’ αυτούς φορούσαν εκείνα τα φαρδιά παντελόνια που φορούν σ’ όλη την Ανατολή από το Κουρδιστάν ως το Αφγανιστάν. Οι γυναίκες φορούσαν πολύχρωμες μακριές φούστες και είχαν καλυμμένο το κεφάλι τους όπως συνηθίζεται σ’ αυτές. Τίποτα δεν ενέπνεε ανησυχία. Οι στρατιώτες απλά τους κοιτούσαν με περιέργεια χωρίς να κάνουν καμιά κίνηση αποτροπής τους. Δεν είχαν τέτοιες διαταγές άλλωστε.
Του Ορέστη όμως κάτι δεν του πήγαινε καλά. Κάτι έλλειπε από το σκηνικό, τι όμως; Ξαφνικά κατάλαβε τι ήταν αυτό που έλλειπε, δεν υπήρχαν παιδιά! Πολλές φορές οι μετανάστες κουβαλούν και τα παιδιά τους μαζί. Δεν πρόλαβε να συνειδητοποιήσει τη βαρύτητα της ανακάλυψής του και ξαφνικά ένιωσε το κρύο μέταλλο της κάνης ενός περίστροφου να πιέζει τον κρόταφό του. Στη στιγμή οι άλλοι μετανάστες έβγαλαν όπλα κάτω από τα ρούχα τους και τα έστρεψαν στους φρουρούς. Οι γυναίκες δεν ήταν γυναίκες και μέσα από τις δίπλες των φορεμάτων τους ξεπρόβαλαν απειλητικά όπλα.
Οι τρείς νέοι δεν πρόλαβαν να κουνηθούν. Σε δευτερόλεπτα ήταν αφοπλισμένοι, με τα χέρια δεμένα πίσω και φιμωμένοι. Ένας ψηλός κάτι είπε σ’ ένα CB που κουβαλούσε μαζί του. Σε λίγο ακούστηκε ο θόρυβος της μηχανής ενός κλειστού ημιφορτηγού που σε λίγα δευτερόλεπτα είχε φτάσει κοντά τους. Οι απαγωγείς έβαλαν τους τρείς φρουρούς στην καρότσα του ημιφορτηγού σπρώχνοντάς τους. Μιλούσαν μεταξύ τους κοφτά και σιγανά. Δύο απ’ τους δράστες ανέβηκαν στο ημιφορτηγό και οι άλλοι που παρίσταναν τους μετανάστες, προχώρησαν μπαίνοντας βαθύτερα στο ελληνικό έδαφος. Το αυτοκίνητο ανέπτυξε ταχύτητα και εξαφανίστηκε προς τη γέφυρα της Αδριανούπολης. Οι τρείς στρατιώτες του Τουρκικού φυλακίου κοίταζαν σαστισμένοι τα συμβαίνοντα. Έδειχναν να τα έχουν χαμένα. Ο ψηλός με τις φαρδιές πλάτες κάτι τους φώναξε στα Τούρκικα και αυτοί εξαφανίστηκαν στο εσωτερικό του φυλακίου τους. Όλα αυτά δεν κράτησαν πάνω από πέντε λεπτά. Η απαγωγή των τριών φρουρών ήταν απόλυτα επιτυχημένη.
Εκείνο το σούρουπο κι άλλο ημιφορτηγό απήγαγε τους φρουρούς του άλλου φυλακίου, ενώ συνολικά καμιά κατοστή οπλισμένοι άντρες είχαν εισβάλει στα ελληνικά εδάφη αποκόπτοντας την περίπολο από το στρατόπεδο συλλαμβάνοντας τους άνδρες της και κυκλώνοντας το στρατόπεδο. Συνολικά συνέλαβαν 23 άνδρες.

Το ημιφορτηγό κλυδωνίστηκε για λίγη ώρα πάνω σε χωματόδρομο και μετά, η πορεία του έγινε πιο ομαλή πατώντας σε άσφαλτο. Ταξίδεψαν έτσι για περίπου 20 λεπτά. Μετά, το αμάξι σταμάτησε. Η πίσω πόρτα του ημιφορτηγού άνοιξε και δύο τύποι οπλισμένοι με αυτόματα τους έβγαλαν έξω και με κοφτές και αθόρυβες κινήσεις, τους έσπρωξαν στην κλειστή καρότσα ενός μεγάλου τριαξονικού φορτηγού. Η καρότσα είχε κατά μήκος και των δύο πλευρών της δύο μεταλλικές μπάρες. Οι άνθρωποι που τους έσπρωξαν μέσα, τους έλυσαν τα χέρια και τους πέρασαν στο ένα χέρι χειροπέδες δένοντάς τους με τη μπάρα. Οι μπάρες απείχαν περίπου 60 πόντους από το πάτωμα της καρότσας και έτσι υποχρεώθηκαν να καθίσουν στο πάτωμα. Οι φρουροί τους, έστρεψαν τα όπλα καταπάνω τους και τους έκαναν νόημα με το δάχτυλο στα χείλη να μη βγάλουν άχνα. Μετά βγήκαν έξω και έκλεισαν την πόρτα.
Σχεδόν απόλυτο σκοτάδι έπεσε μέσα στον κλειστό χώρο της καρότσας. Ο Ορέστης, ο Λεωνίδας και ο Φίλιππος τα είχαν χαμένα. Ήταν τρομαγμένοι και δεν ήξεραν με ποιους έχουν να κάνουν. Απανωτοί πυροβολισμοί ακούστηκαν.
«Γίνεται μάχη!» φώναξε ο Φίλιππος, «οι δικοί μας αντέδρασαν!».
Βήματα και πνιχτές κραυγές σε τούρκικη γλώσσα ακούστηκαν απέξω. Η πόρτα άνοιξε και άλλοι τρείς Έλληνες στρατιώτες σπρώχτηκαν βίαια στο εσωτερικό του φορτηγού.
«Ποιος φώναξε;», μούγκρισε άγρια σε σπαστά ελληνικά ένας θηριώδης τύπος που φορούσε στολή παραλλαγής, «δε σας είπα να μη βγάλετε άχνα ρε γαμημένοι;».
Άρχισε να χτυπάει τους δεμένους στρατιώτες με τη βαριά στρατιωτική του μπότα «Κωλόπαιδα, θα πεθάνετε έτσι και ξαναβγάλετε τσιμουδιά».
Σε λίγο άνοιξε ξανά η πόρτα και άλλοι 17 στρατιώτες σπρώχτηκαν μέσα σε μικρές ομάδες η μία μετά την άλλη. Μετά ακούστηκε μια φωνή στα τουρκικά: «Gidiyoruz», (πάμε). Οι πυροβολισμοί ακούγονταν τώρα πιο πυκνοί.
Το φορτηγό ξεκίνησε απότομα. Ο Ορέστης ένοιωσε υγρή την άκρη του χείλους του εκεί που τον είχε πάρει η κλωτσιά. Σκούπισε με το μανίκι του το αίμα. Κατάλαβε ότι ήταν αίμα, τι άλλο θα ’τανε; Από την ώρα που συνελήφθη, είχε δεν είχε περάσει μισή ώρα. Οι στρατιώτες σαστισμένοι κάθονταν άφωνοι μη πιστεύοντας αυτά που τους συνέβαιναν, δεν μπορούσε κανένας να εξηγήσει τα γεγονότα. Όλοι ήταν δεμένοι από το ένα χέρι στις μπάρες του φορτηγού.
«Τι έγινε ρε; κηρύχτηκε πόλεμος και δεν το ξέρουμε;», είπε ένας στρατιώτης.
Ένας άλλος του απάντησε.
«Αυτοί που μας πιάσανε ήταν ντυμένοι λαθρομετανάστες. Για Αφγανοί φαίνονταν».
«Εμάς μας έπιασαν άντρες που φορούσαν στολές παραλλαγής», είπε ένας άλλος απ’ αυτούς που έφεραν τελευταίους στο φορτηγό.
Μετά από συζήτηση, διαπιστώθηκε ότι από τους αιχμαλώτους οι έξη πιάστηκαν στα δύο συνοριακά φυλάκια, άλλοι τρείς αποτελούσαν την ομάδα περιπολίας και πιάστηκαν στο συνοριακό χωματόδρομο. Αυτοί οι 9 πιάστηκαν από ανθρώπους ντυμένους λαθρομετανάστες. Οι υπόλοιποι 14 πιάστηκαν στο στρατόπεδο που κυκλώθηκε από Τούρκους ντυμένους άλλους με στολές παραλλαγής και άλλους με ρούχα μεταναστών. Αιφνιδίασαν τους στρατιώτες της πύλης του στρατοπέδου και όσους περιφέρονταν εκεί κοντά. Ένας Έλληνας στρατιώτης πρόλαβε και σήμανε συναγερμό και οι υπόλοιποι στρατιώτες οχυρώθηκαν στα κτίρια του στρατοπέδου. Ακολούθησε μάχη. Πριν δοθεί ο συναγερμός όμως είχαν πιαστεί συνολικά 14 άντρες. Ο ένας ήταν υπολοχαγός.
Το φορτηγό έτρεχε μέσα από κακοτράχαλους δρόμους. Τούτο το καταλάβαιναν οι αιχμάλωτοι από το σκαμπανέβασμα και τα απότομα τραντάγματά του. Από τη γρίλια της πίσω πόρτας έβλεπαν τα φώτα ενός αυτοκινήτου να τους ακολουθεί.
Ο Ορέστης είχε γείρει το σώμα του προσπαθώντας να ηρεμήσει και να συγκεντρώσει τις σκέψεις του. Του φαινόταν ακατανόητο αυτό που γινόταν. Τι ήταν αυτοί που τους συνέλαβαν; Άλλοι είχαν στρατιωτικές στολές άλλοι όχι. Η πράξη αυτή είναι πράξη κήρυξης πολέμου. Έτσι ξαφνικά; Αυτοί που το έκαναν δεν ήξεραν ότι ο ελληνικός στρατός θα αντιδράσει και το φυσικό επακόλουθο θα ήταν να υπάρξει γενίκευση της σύγκρουσης; Μπορεί η Ελλάδα να έχει τα χάλια της αλλά όσο να ’ναι, αν αποφασίσει να πολεμήσει μπορεί να τους κάνει μεγάλη ζημιά. Θα πολεμήσει όμως; Και αυτοί είναι διατεθειμένοι να το διακινδυνεύσουν; Αλλά γιατί φορούσαν ρούχα μεταναστών; Και γιατί ο Ισμέτ, ο Μεμέτ και ο Αμπντουλάχ φάνηκαν τόσο έκπληκτοι και δεν έλαβαν μέρος στα γεγονότα; Το κεφάλι του πάει να σπάσει. Δεν μπορεί να χωνέψει έτσι στα καλά καθούμενα να ξεκινήσει ένας πόλεμος χωρίς λόγο. Δεν μπορεί να χωνέψει ότι εκεί που περίμενε να τελειώσει η βάρδια του βρέθηκε κρατούμενος μέσα σε ένα φορτηγό που ταξιδεύει ποιος ξέρει για πού. Πού τους πήγαιναν, τι θα τους έκαναν; Μια τρομερή σκέψη πέρασε από το μυαλό του. Κι αν τους σκότωναν; Έτσι δεν έκαναν με τους Κύπριους αιχμαλώτους το 1974; Κανένας δεν γύρισε πίσω. Ή τους σκότωσαν ή πέθαναν όλοι σε κάποια τουρκική φυλακή χωρίς να τους ξαναδεί κανένας και χωρίς κανένας απ’ αυτούς να ξαναδεί τους δικούς του.


Λίγα λόγια τον συγγραφέα:

Ο Παναγιώτης Λαθούρης γεννήθηκε το 1955 στη Στυλίδα, στην οποία διαμένει και σήμερα
Σπούδασε Μηχανολόγος Ηλεκτρολόγος Μηχανικός στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο, είναι μέλος του ΤΕΕ και του Πανελληνίου Συλλόγου Διπλωματούχων Μηχανολόγων Ηλεκτρολόγων Μηχανικών.
Έχει διατελέσει Αναπληρωτής αντιπρόεδρος Δ.Σ. Αντικαρκινικού Νοσοκομείου «ΑΓΙΟΣ ΣΑΒΒΑΣ»
Εργάζεται στην Ειδική Υπηρεσία Επιχειρησιακού προγράμματος Στερεάς Ελλάδας με αντικείμενο τα Κοινοτικά Προγράμματα.
Ξένες γλώσσες: καλά Αγγλικά
Έχει εκδώσει μια ποιητική συλλογή και έχει συγγράψει δύο θεατρικά έργα.

Συγγραφέας: ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΑΘΟΥΡΗΣ
Έτος έκδοσης: 2011
ISBN: 978-960-438-121-0
Σελίδες: 248
Τιμή:14,00€


Σχόλια για το βιβλίο: 3
  • Αθανάσιος Θ. Κοσμόπουλος
    7 Σεπτεμβρίου 2011
    #1

    Είχα και εγώ τη τύχη να απολαύσω στην σύντομη εβδομάδα των διακοπών μου μεταξύ άλλων 2 βιβλίων και το βιβλίο του συναδέλφου Παναγιώτη.

    Δεν μπορώ παρά να προσυπογράψω με ενθουσιασμό τη κριτική προσέγγιση του συναδέλφου Πέτρου τόσο στο έργο, όσο και στον συγγραφέα, τον οποίο δεν έχω τη τιμή να γνωρίζω προσωπικά παρά μόνο τηλεφωνικώς.

    Έχοντας υπηρετήσει πριν την πρόσληψή μου στην ΜΟΔ ΑΕ επί 17 χρόνια (ως τον βαθμό του Ταγματάρχη) στις Ειδικές Δυνάμεις Αλεξιπτωτιστών, σε πολλές Επιτελικές αλλά και μάχιμες θέσεις (και σε κρίσιμα σημεία πχ. στη Σάμο, μόλις 1800 μέτρα απέναντι από τον εχθρό), ένιωσα ότι ο συγγραφέας απέδωσε με ακρίβεια ότι αισθήματα, αξίες και ιδανικά μπορεί να αισθάνεται ο υγιής Έλληνας πατριώτης που κατοικεί και ζει στην μεθόριο.

    Σε μια εποχή που οι αξίες της ηθικής πολιτικής, των ρομαντικών ιδανικών και των πολιτισμικών αξιών (που η Ελλάδα μεταλαμπάδευσε παλαιόθεν στην Σύγχρονη Ευρώπη) δείχνουν να ξεθωριάζουν, το έργο του Λαθούρη αποτελεί μια αναβάπτιση. Ειδικά στην περιγραφή της διαφορετικής μεταχείρισης που έτυχαν οι Έλληνες αιχμάλωτοι από τον Εχθρό, σε σχέση με την μεταχείριση από την Ελληνική καταδρομική ομάδα, του Τούρκου αιχμαλώτου που συνέλαβαν. Το μεγαλείο των διαχρονικών αρετών του Έλληνα πολεμιστή στη πράξη.

    Αναμένω με αγωνία τον δεύτερο Τόμο που θα αφορά προφανώς την απαγκίστρωση και διαφυγή της εγκλωβισθείσας καταδρομικής ομάδας στο εχθρικό έδαφος κατά την ολοκλήρωση της αποστολής.

    Πάντως, για την ιστορία, τόσο η περιγραφόμενη στο βιβλίο σχεδιασθείσα και εκτελεσθείσα νυκτερινή προσβολή του στόχου στο Τουρκικό έδαφος, όπως και η υφαρπαγή των Τούρκων σκοπών όσο και η απελευθέρωση των Ελλήνων οπλιτών που αιχμαλωτίσθηκαν κατά το μεθοριακό επεισόδιο στον Έβρο, μολονότι είναι ένα παράτολμο και ακραίο σενάριο, ακολουθεί πλήρως τη λογική και στρατιωτική τακτική των Καταδρομικών Εγχειριδίων που υφίστανται και σήμερα στις Ειδικές Δυνάμεις της Χώρας μας για τις λεγόμενες Special Operations.

    Και τέλος αξίζει να θυμόμαστε γιατί οι Ειδικές Δυνάμεις (Καταδρομείς, Πεζοναύτες [ που πρωταγωνιστούν στην αποβατική επιχείρηση του βιβλίου] και Αλεξιπτωτιστές), είναι τόσο ξεχωριστές από τα υπόλοιπα σώματα και ειδικότητες των Ενόπλων Δυνάμεων :

    Διότι ακόμα και αν έχει επιτευχθεί ο Αντικειμενικός Σκοπός (ΑΝΣΚ) και έχει ολοκληρωθεί η αποστολή και μπαίνουν στα ελικόπτερα για αποχώρηση από το θέατρο των επιχειρήσεων, «δεν αφήνουν ποτέ πίσω τους νεκρό ή τραυματία ή αιχμάλωτο σύντροφο με κίνδυνο της ζωής τους». Πρώτα ο συνάδελφος και έπειτα εμείς. Αυτό εφαρμόζουν και στην ζωή τους γενικότερα τα στελέχη αυτών των ειδικών σωμάτων.

    Και πάλι τα συγχαρητήρια μου !!

    Θανάσης

    Αθανάσιος Θ. Κοσμόπουλος
    Προϊστάμενος Μονάδας Δ’

    Υπουργείο Ανάπτυξης – Ανταγωνιστικότητας & Ναυτιλίας
    Ειδική Υπηρεσία Διαχείρισης Επιχειρησιακού Προγράμματος “Ψηφιακή Σύγκλιση”

    Λέκκα 23-25
    Τ.Κ. 10562, ΑΘΗΝΑ

  • ΚΑΡΑΓΕΩΡΓΟΣ ΠΕΤΡΟΣ
    7 Σεπτεμβρίου 2011
    #2

    Διάβασα το μυθιστόρημα και δεν κρύβω πως εντυπωσιάστηκα τόσο από το ευφάνταστο σενάριο, όσο και από την άνεση του συγγραφέα στο ξεδίπλωμα της περιπέτειας, σαν να ‘ταν αφήγηση ενός δικού του – πραγματικού – βιώματος.
    Οι αναγνώστες του βιβλίου θα διαπιστώσουν πως ο συγγραφέας κατάφερε να φέρει σε αρμονική ισορροπία αντίρροπες τάσεις της ανθρώπινης ψυχής, όπως την εξουδετέρωση του εχθρού ταυτόχρονα με την ηθική του αναγνώριση, το αίτημα για αρμονική συνύπαρξη με την αναγκαιότητα του πολέμου, τον αγνό πατριωτισμό με το ιδεώδες του ανθρωπισμού. Έτσι, πίσω από την αφήγηση της υπόθεσης, την ανάδειξη των χαρακτήρων και την παρουσίαση των ιδεών και των αντιλήψεων τους, αποκαλύπτεται η προσωπικότητα του ίδιου του συγγραφέα, ένας άνθρωπος βαθύς και ευαίσθητος που – επιτρέψτε μου να πω – φαίνεται να έχει διαβεί τις κοιλάδες των Μουσών. Και γνωρίζοντας καλά τις δυνάμεις του λαού, άγχεται μεν και πονά για την σημερινή του κατάντια, ταυτοχρόνως δε, αγωνίζεται για την αναστροφή αυτής της δυστυχούς κατάστασης.

  • ΚΩΣΤΑΣ ΜΑΡΔΑΣ/ ΑΘΗΝΑΪΚΌ ΠΡΑΚΤΟΡΕΙΟ ΕΙΔΗΣΕΩΝ
    6 Οκτωβρίου 2011
    #3

    Αθήνα: “Η ενδοξότητα” δεν αποτελεί αποκλειστικότητα κανενός έθνους, είναι το ιδεολογικό υπόστρωμα του βιβλίου “Αιχμάλωτοι στην Τουρκία”
    6 Οκτωβρίου 2011 (12:16 UTC+2)

    “Αιχμάλωτοι στην Τουρκία” είναι το βιβλίο -πολιτικό θρίλερ, με ιστορικές αναφορές στις σχέσεις Ελλάδας -Τουρκίας, που έγραψε ο Παναγιώτης Λαθούρης.

    Ένα βροχερό σούρουπο του Φλεβάρη, μια ομάδα Γκρίζων Λύκων, εισβάλει απ΄ το τρίγωνο του Καραγάτς στον Έβρο και συλλαμβάνει αιχμαλώτους 22 Έλληνες στρατιώτες και έναν υπολοχαγό. Γίνεται περιορισμένη σύγκρουση Ελλάδας- Τουρκίας στον Έβρο και στα Δωδεκάνησα, αλλά αποφεύγεται γενικευμένος πόλεμος γιατί παρεμβαίνουν οι ΗΠΑ.

    Η παγκόσμια κοινή γνώμη ευαισθητοποιείται. Στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες οργανώνονται εκδηλώσεις στήριξης και μέσα στην Τουρκία οι ανθρωπιστικές οργανώσεις κινητοποιούνται. Όμως η τύχη των αιχμαλώτων παραμένει στο σκοτάδι. Ο πατέρας ενός από τους συλληφθέντες αποφασίζει να τους εντοπίσει. Συστήνει ομάδα κομάντος και μπαίνει κρυφά στο στόμα του λύκου. Οι καταδρομείς πατάνε το πόδι τους στη Μικρά Ασία.

    Μέσα από τη αφήγηση θίγονται τα σημερινά προβλήματα της χώρας , όπως το οικονομικό, το μεταναστευτικό, η επιθετικότητα της Τουρκίας , οι διαπλοκές στην περιοχή. Η ιστορία της απαγωγής και της ομηρείας ξεδιπλώνεται με φόντο την Ελλάδα της κρίσης, τον Έλληνα του ζάπινγκ και των καναλιών, την οικονομία του Μνημονίου.

    Από τις πλέον ενδιαφέρουσες ενότητες είναι ο διάλογος που ανοίγουν στα σύνορα , εν καιρώ ειρήνης, Έλληνες και Τούρκοι στρατιώτες των απέναντι φυλακίων στον Έβρο. Η συζήτηση γίνεται στα αγγλικά. Ο Ισμέτ, ένα διαβασμένο τουρκόπουλο που κατάγεται από τη Προύσα μιλώντας με τους Έλληνες φαντάρους παρεμβάλει λέξεις Ποντικές καθώς είναι απόγονος εξισλαμισμένων ελλήνων. Ο Ορέστης , παιδί μορφωμένο , ηλεκτρολόγος από τη Στυλίδα, που υπηρετεί τη θητεία του και μετράει μέρες, αντικρούει τους ισχυρισμούς του Ισμέτ πως οι Τούρκοι είναι αυτόχθονες στη Τουρκία:

    “Η ιστορία λέει ότι τα πρώτα τουρκικά φύλα ήρθαν στην Μικρά Ασία τον 11 ο αιώνα”, λέει ο Ορέστης.

    “Η Μικρά Ασία κατοικούνταν από τα πανάρχαια χρόνια από φύλα Τουρανικής καταγωγής και οι Σελτζούκοι, που ήρθαν τον 11ο αιώνα ,ανανέωσαν το τουρκικό αίμα, που προϋπήρχε”, ισχυρίζεται ο Ισμέτ.

    “Και οι λαοί που κατοικούσαν εκεί πριν έρθουν οι Σελτζούκοι, τι ήταν ; Τούρκοι”; ρωτάει ο Ορέστης.

    “Για ποιους λαούς μιλάμε”, απορεί ο Ισμέτ.

    Και ο Ορέστης απαριθμεί τους : Χετταίους, Φρύγες , Λυδούς, Λύκιους, Κάρες, Μυσούς, Κίλικες, Παφλαγόνες, Πάμφυλους, Λυκάονες, Βιθυνούς, Αρμένιους και κυρίως τους Έλληνες Στη συνέχεια της συζήτησης ο έλληνας εντυπωσιάζει τον συνομιλητή του όταν υποστηρίζει : “δεν αποδέχομαι πως στις διαμάχες ανάμεσα στα δύο μας έθνη οι Έλληνες ήταν πάντα οι πολιτισμένοι και εσείς οι βάρβαροι”.

    Στις 245 σελίδες του βιβλίου ο αναγνώστης παρακολουθεί τους πρωταγωνιστές με μια κινηματογραφική παραστατικότητα ωσάν να πρόκειται για αληθινά γεγονότα. Οι περιγραφές, τα συμβολικά παραλλαγμένα ονόματα, οι ορολογίες , οι καταστάσεις, τα ήθη και οι σχέσεις ,δίνουν μια υπόσταση αληθοφάνειας, που καθιστούν την εξιστόρηση συναρπαστικά σημερινή.

    Το δε ιδεολογικό υπόστρωμα που διαπερνά το βιβλίο είναι ότι “η ενδοξότητα” δεν αποτελεί αποκλειστικότητα κανενός έθνους .Κάτι που δύσκολα γίνεται αποδεκτό από λαούς μονόπλευρα διαπαιδαγωγημένους στο να πιστεύουν ότι έχουν στο DNA τους το γονίδιο της δόξας.

    Ο Παναγιώτης Λαθούρης γεννήθηκε το 1955 στη Στυλίδα, όπου και διαμένει. Σπούδασε μηχανολόγος- ηλεκτρολόγος στο Εθνικό Μετσόβειο Πολυτεχνείο. Διετέλεσε αναπληρωτής αντιπρόεδρος του αντικαρκινικού νοσοκομείου Άγιος Σάββας. Εργάζεται στην υπηρεσία επιχειρησιακού προγράμματος Στερεάς Ελλάδας. Έχει εκδώσει μια ποιητική συλλογή και έχει γράψει δύο θεατρικά έργα.

    Το βιβλίο κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Περίπλους.

    Κώστας Μαρδάς

Γράψτε το σχόλιό σας:





Το βήμα των αναγνωστών μας
Θεματικές κατηγορίες βιβλίων Νέα άρθρα στο Πολιτισμός Πολίτης