Τα χρόνια πέρασαν. Τα κορίτσια μεγάλωσαν. Άλλα έφυγαν, άλλα έμειναν. Η κάμαρα έμεινε εκεί. Το αλώνι, οι φτέρες, η εκκλησία στο Σκοπό, το πανηγύρι με τις φιτούρες, η μπετίνα που ίσως σκούριασε κάπου. Αλλά τίποτε δεν χάθηκε στα αλήθεια. Γιατί η μνήμη δεν είναι απλώς ανάμνηση. Είναι δεύτερο δέρμα. Και αυτό το βίβλο γράφτηκε γι αυτόν το λόγο. Ναι, για να μην ξεχαστεί τίποτα!   ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ Επομενη  μεγάλη στάση του καλοκαιρινού μας ημερολογίου ήταν ο Άγιος Γιάννης ο Λουμπαρδιάρης. Αν η Βλαχέραινα είχε τη γλύκα και η Αγία Μαρίνα το μυστήριο, ο Άγιος Γιάννης είχε τη φωτιά — κυριολεκτικά και μεταφορικά. Το απόγευμα, λίγο πριν πέσει ο ήλιος, οι άντρες του χωριού μάζευαν τις θυμωνιές με τα ξερά στάχια από τα χωράφια και τις στοίβαζαν στο μεγάλο αλώνι, μπροστά στην Καμάρα. Ο τόπος μύριζε χώμα, άχυρο κα... Διαβάστε περισσότερα.

Ο Ξενόπουλος αναδεικνύεται  μέσα από την Αυτοβιογραφία του και ανοικοδομητής της πνευματικής κίνησης της πρωτεύουσας ο πρώτο ήμισυ του 20ού αιώνα.  Προσωπικότητες των γραμμάτων και της πολιτικής, του θεάτρου και κυρίως της λογοτεχνίας και της δημοσιογραφίας παρελαύνουν μέσα από τις πάντα απολαυστικές αφηγήσεις του και ξεδιπλώνουν έναν κόσμο ξεχασμένο σήμερα από τους περισσότερους και εν πολλοίς άγνωστο. Η συμβολή, λοιπόν, του επιμελητή με τις υποσημειώσεις είναι να ξεναγήσει τον σημερινό, και –γιατί όχι;– και τον αυριανό Έλληνα αναγνώστη στον κόσμο του Ξενόπουλου, κόσμο που έχουν χρόνια να τον παρουσιάσουν, ώστε να είναι στους περισσότερους άγνωστος. Υπάρχουν γενιές που δεν έχουν ακούσει ποτέ τους, από τα σχολεία και από όπου θα έπρεπε, για πολλά πρόσωπα και γεγονότα της πνευματικής και κοινωνικής ζωής τη... Διαβάστε περισσότερα.

Το βιβλίο αυτό δεν είναι στην πραγματικότητα δικό μου. Το γράφουν όλες οι νοικοκυρές του ελληνισμού της Μικράς Ασίας, αιώνες τώρα. Και δεν ξέρω αν το συγκεκριμένο βιβλίο μπορεί να χαρακτηριστεί βιβλίο μαγειρικής ή βιβλίο πολιτισμού. Το σίγουρο είναι πως οι συνταγές του, παραδοσιακές μικρασιάτικες, έρχονται από πολύ παλιά. Πόσο μακριά κανείς δεν ξέρει. Πώς; Άλλες πέρασαν από στόμα σε στόμα, άλλες καταγράφηκαν, τις πιο πολλές φορές ανορθόγραφα, σε σημειωματάρια, που κιτρίνισαν κρατημένα σαν τον πολυτιμότερο θησαυρό. Όπως επίσης σίγουρο είναι ότι σε αυτό το βιβλίο ό,τι καταγράφεται είναι αυθεντικό και πάντα με σεβασμό, όπως ακριβώς μου μεταφέρθηκε. Το βιβλίο αποκαλύπτει μια ιδιότυπη γαστριμαργική αισθητική, σωτήρια μυστικά παρασκευής, απόηχο μιας πλούσιας, αν μη τι άλλο, σε συναισθήματα και ένταση κοινωνι... Διαβάστε περισσότερα.

Μια προσωπική διαδρομή στους εργασιακούς χώρους. Τα αφεντικά, οι συνάδελφοι, τα ωράρια, ο μισθός που ποτέ δε φτάνει. Ένα βιβλίο για μια πραγματικότητα που όλοι ξέρουμε πως είναι βαθιά προβληματική, με κάποιο μαγικό τρόπο όμως έχουμε πείσει τον εαυτό μας και τους άλλους πως αυτή είναι η κανονικότητα. Μπορεί και όχι όμως.         ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ Σερβιτοριλίκια και ντελίβερι Η πρώτη μου επαφή με τη μισθωτή εργασία έγινε στην τρυφερή ηλικία των δεκάξι ετών. Δούλεψα βοηθός σερβιτόρου ένα καλοκαίρι για να μαζέψω λεφτά να πάρω μηχανάκι κρυφά απ’ τον πατέρα μου. Από Σεπτέμβρη το 'ριξα για πρώτη φορά σοβαρά στο διάβασμα. Είχα πάρει μια πρώτη γεύση από αυτό που θα ακολουθούσε. Πριν ξεκινήσω δεν ήμουν καθόλου αρνητικός απέναντι στο γεγονός ότι θα δούλευα. Το περίμενα μάλιστα με προσμον... Διαβάστε περισσότερα.