GameNow WP Theme

DarkLight
ΑΓΝΗ ΜΕΤΑΞΑ-ΓΡΥΠΑΡΗ: Γραφές στην κλιμακτήριο

Ας προσπαθήσουμε να φανταστούμε τη γυναίκα σ’ αυτή την οριακή ηλικία, -οριακή όσο και η ηλικία της εφηβείας- όπου οι αντοχές μειώνονται, το μπροστά και το πίσω μπερδεύονται –καμιά φορά με οδυνηρό και αξεπέραστο τρόπο- και η ματιά πότε γίνεται θολή και πότε πιο ξάστερη και αντικειμενική.
Ας την αφήσουμε να μιλήσει για όσα την ταλανίζουν –ανεκπλήρωτους έρωτες και χαμένες ευκαιρίες, απώλειες και αποχωρισμούς, εμμονή με τη νεότητα και καθήλωση στα μεγαλεία του παρελθόντος- αλλά και όσα μπορούν να δρομολογήσουν μέσα στις νέες αρχές και πρωτόγνωρες ικανοποιήσεις.

-Γυναίκες κονταροχτυπιούνται για την τιμή της ομορφιάς
-Μια μάνα στέκει ανήμπορη μπροστά στον μέγιστο πόνο
-Ένας μπερδεμένος ανθρωπάκος καταφεύγει στη βοήθεια της επιστήμης
-Ο θάνατος αποκτά υπόσταση για να συντροφεύσει τη ζωή.

Αυτά και πολλά άλλα σ’ ένα λογοτεχνικό βιβλίο γεμάτο τρυφερότητα, βαθύ χιούμορ αλλά και αφοπλιστική ειλικρίνεια και οξυδέρκεια.

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ:
Συζητάμε όλες μαζί χαρούμενα –αναρωτιέμαι αν πραγματικά ακούει η μία την άλλη ή το μόνο που τη νοιάζει είναι να μιλήσει, να νιώσει το «μαζί», που σ’ αυτή την ηλικία όλο και σπανίζει –την ώρα που αγγίζουμε παπούτσια και βγάζουμε τα μπουφάν μας. Καμιά φορά αφήνουμε το δάσκαλο να περιμένει και κάνουμε ότι δεν βλέπουμε –ή και πράγματι ξεχνιόμαστε μες στην καλή μας διάθεση- ότι είναι ώρα να αρχίσουμε και μετά τρέχουμε σαν παιδιά και στεκόμαστε, σχεδόν με κλειστά μάτια, στη θέση που χρόνια τώρα ξέρουμε για δική μας- τόσο που, αν μια καινούρια μαθήτρια σταθεί εκεί, έχουμε τον τρόπο μας να την «σπρώξουμε», ώστε να μετακινηθεί και σταδιακά να επιλέξει τη δική της θέση.
Ο δάσκαλος βάζει μπροστά τη μουσική και το πρόγραμμα αρχίζει. Όπως όλες, το ξέρω σχεδόν απ’ έξω, στο περίπου βέβαια, αφού κάθε φορά κάτι αλλάζει, κάτι προστίθεται, σαν κάποιος έμπειρος μάγειρας να αυτοσχεδιάζει μ’ έναν πάντα στόχο, τη νοστιμιά του φαγητού και την απόλαυση εκείνου που θα το φάει.
Κινούμαι στο ρυθμό της μουσικής τεντώνοντας τα πόδια αριστερά και δεξιά, σηκώνοντας το ένα χέρι να κάνει παρέα στο αντίθετο πόδι, χαμηλώνω και τα δύο πόδια και γέρνω το κορμί πολύ μπροστά, να προσκυνήσει λες το πάτωμα, ανοίγω τα χέρια στο πλάι σαν να πρόκειται να πετάξω και, λίγο λίγο, ξεχνιέμαι μες στη ροή του ρυθμού που με παίρνει μαζί του και με μεταφέρει σε μια χώρα μαγείας, ασφάλειας και συντροφικότητας.
Νιώθω το αίμα να ζωηρεύει μέσα μου, το οξυγόνο να πλημμυρίζει το κορμί μου, μια ανεπαίσθητη χαρά ανεβαίνει αργά αργά και με κυριεύει, κι αφήνω τη σκέψη μου να φύγει μακριά, να καλύψει μ’ ένα πέπλο ελπίδας τη ζωή μου που μπορεί λίγο πριν να μου φαινόταν βαρετή και μονότονη. Το σώμα μου μόνο μένει εκεί, σταθερό και υπάκουο στις εντολές του καθοδηγητή μας που, έμπειρος στη δουλειά του αλλά και προσηνής ως χαρακτήρας, γίνεται το όχημα για να γευτούμε το νέκταρ του συνδυασμού μουσικής, κίνησης και ομαδικότητας.
Το μισάωρο των γρήγορων ασκήσεων, για το ζέσταμα, ακολουθούν οι ασκήσεις εδάφους που μας αρέσουν τόσο, μας επιτρέπουν να επιστρέφουμε μ’ έναν άλλον τρόπο στο ίδιο μας το κορμί, να το νοιώθουμε να αλλάζει σταδιακά, να δυναμώνει και να σκληραίνει, η κοιλιά μας κινεί με ορμή τους μύες της, οι μηροί μας δουλεύουν αυτόματα και μηχανικά σε κάθε καινούρια εντολή.
Τα βαράκια γίνονται ένα με τα χέρια και τα πόδια μας, αυξάνουν το βάρος και τη δύναμή τους, ανεβαίνουν, κατεβαίνουν, δίνουν άλλον αέρα στην αναπνοή μας, μας ιδρώνουν μ’ έναν τρόπο που νιώθουμε να απελευθερωνόμαστε από τις τοξίνες και την κακή ενέργεια που ρέει μέσα μας. Και η ψυχή μας; Η ψυχή μας πάλλεται στο ρυθμό της αισιοδοξίας, το δούλεμα του κορμιού διευκολύνει τη συγκρότησή της σε κάτι στέρεο και ανθεκτικό.
Η, όσο μας επιτρέπει η κόπωση, συζήτηση ανάμεσα στις ασκήσεις, τα ανέκδοτα που ανταλλάσσουμε και τα γέλια μας, αφήνουν να αναδυθεί στην επιφάνεια μια αθωότητα, τόσο γνήσια και αυθεντική που καταντάει σχεδόν παιδική. Και μετά, ενώ κοντεύει να λήξει η ώρα μας, έρχεται η πεμπτουσία της κινητικής «συνεδρίας», η στιγμή ή μάλλον οι πολλές στιγμές της χαλάρωσης, με τη μουσική να έχει αλλάξει σε κάτι αργό, μελωδικό και τόσο λυρικό που, μαζί με τις διατάσεις, έρχεται καμιά φορά και ο ύπνος, και με κόπο τον αποφεύγουμε και σταματάμε, ηδονικά σχεδόν, στην ώρα πριν απ’ αυτόν, στην κατάδυση, στην επαφή με τον εαυτό, στη βίωση της αναζωογόνησής του, στην είσπραξη του οφέλους, πού είναι ψυχοσωματικό και, γι’ αυτό ακριβώς, ανεκτίμητο.

Η ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ:
Η Αγνή Μεταξά – Γρυπάρη γεννήθηκε στη Ζάκυνθο από όπου έφυγε όταν ήταν δεκατριών χρόνων. Σπούδασε Ελληνική και Γαλλική φιλολογία στο πανεπιστήμιο της Αθήνας και εργάστηκε ως φιλόλογος στη Μέση εκπαίδευση. Είναι παντρεμένη και μητέρα τριών παιδιών. Από το 1989 ζει με την οικογένεια της στην Άνοιξη Αττικής. Το βιβλίο ‘Γραφές στην Κλιμακτήριο’ είναι το πρώτο της βιβλίο. Τα διηγήματα της «Ερημία», «Μαύρος σκύλος», και «Ντουέτο» περιέχονται στο συλλογικό βιβλίο «Δέκα ιστορίες κι ένα γράμμα» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Μελάνι»

Συγγραφέας: Γρυπάρη-Μεταξά, Αγνή
Έτος έκδοσης: 2010
ISBN: 978-960-438-106-7
Σελίδες: 150, Τιμή: € 14,77
 
 
 

ΑΠΟΚΤΗΣΤΕ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ «BOOKS AND THE CITY»

 


Μέχρι στιγμής δεν υπάρχουν σχόλια για αυτό το βιβλίο.
Γράψτε το σχόλιό σας:





Το βήμα των αναγνωστών μας
Θεματικές κατηγορίες βιβλίων Νέα άρθρα στο Πολιτισμός Πολίτης
  • Οι Λουμπαρδιανοί, οι Λιουραίοι, οι άλλοτε Ζακυνθινές εκλογές και ο ΄Αγγελος Καντούνης
  • ΚΑΤΕΡΙΝΑΣ ΖΟΥΠΑΝΟΥ: «MAISON DE TOLERANCE» ΑΠΟ ΤΗ ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΟΜΑΔΑ «ACTION». Φρόυντ και Στανισλάβσκι ή Λακάν και Μπρεχτ; Ιδού η Απορία!
  • «ΙΝΑ ΤΙ», Ο ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΟΣ ΥΜΝΟΣ ΤΗΣ ΖΑΚΥΝΘΙΝΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗ
  • Ο ΠΡΟΦΗΤΙΚΟΣ ΔΑΣΚΑΛΟΣ GIAN BATTISTA MORATELLI ΚΑΙ Η ΛΗΞΗ ΜΙΑΣ ΣΧΟΛΙΚΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ ΣΤΗ ΖΑΚΥΝΘΟ ΤΟΥ 1806
  • ΠΗΝΕΛΟΠΗ ΑΒΟΥΡΗ: Έξω ο Πάρις από την Ευρώπη! Η «Ωραία Ελένη» του Jacques Offenbach σε σκηνοθεσία Ισίδωρου Σιδέρη
  • ΤΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΖΑΚΥΝΘΟΥ, Η ιδιαίτερη ηθική βάση μιας Χρεοκοπημένης Κοινωνίας
  • «ΤΑ ΚΑΚΟΡΙΖΙΚΑ», της Θάλειας Γρίβα, στο «θέατρο 104»
  • Δ. Αρκαδιανος – Μ. Γιαννουλης: “Δημοτικά τραγούδια και χοροί των χωριών της Ζακύνθου” || Λαογραφική έρευνα
  • ΣΠΥΡΟΣ ΞΕΝΟΣ: Διονύσιος Παν. Στεφάνου:«Η αποδοχή μου [της Πρωθυπουργίας] δεν θα είχε κανένα άλλον σκοπόν παρά να γίνει η κηδεία μου πολυτελεστέρα. Αλλά δι’ αυτό εμέ δεν με ενδιαφέρει».
  • ΑΝΔΡΕΑ ΛΑΣΚΑΡΑΤΟΥ: ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΕΝΟΣ ΑΝΩΝΥΜΟΥ ΙΤΑΛΙΚΟΥ ΠΟΙΗΜΑΤΟΣ