Τα χρόνια πέρασαν. Τα κορίτσια μεγάλωσαν.

Άλλα έφυγαν, άλλα έμειναν.

Η κάμαρα έμεινε εκεί. Το αλώνι, οι φτέρες, η εκκλησία στο Σκοπό, το πανηγύρι με τις φιτούρες, η μπετίνα που ίσως σκούριασε κάπου.

Αλλά τίποτε δεν χάθηκε στα αλήθεια.

Γιατί η μνήμη δεν είναι απλώς ανάμνηση. Είναι

δεύτερο δέρμα.

Και αυτό το βίβλο γράφτηκε γι αυτόν το λόγο. Ναι, για να μην ξεχαστεί τίποτα!

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ

Επομενη  μεγάλη στάση του καλοκαιρινού μας ημερολογίου ήταν ο Άγιος Γιάννης ο Λουμπαρδιάρης. Αν η Βλαχέραινα είχε τη γλύκα και η Αγία Μαρίνα το μυστήριο, ο Άγιος Γιάννης είχε τη φωτιά — κυριολεκτικά και μεταφορικά.

Το απόγευμα, λίγο πριν πέσει ο ήλιος, οι άντρες του χωριού μάζευαν τις θυμωνιές με τα ξερά στάχια από τα χωράφια και τις στοίβαζαν στο μεγάλο αλώνι, μπροστά στην Καμάρα. Ο τόπος μύριζε χώμα, άχυρο και καλοκαίρι. Όταν άναβαν οι φωτιές, ο ουρανός γέμιζε πορτοκαλί ανταύγειες και σπίθες που ανέβαιναν σαν μικρά αστέρια.

Οι πιο τολμηροί —συνήθως αγόρια, αλλά και μερικές κοπέλες που δεν φοβόντουσαν— έπαιρναν φόρα και πηδούσαν πάνω από τις φλόγες. Κάθε επιτυχημένο πήδημα συνοδευόταν από ζητωκραυγές και πειράγματα. Κάποιοι έκαναν τρεις συνεχόμενες προσπάθειες για «καλή τύχη όλο τον χρόνο».

Στο πλάι, οι γυναίκες είχαν στρώσει δίσκους με μεζέδες: φέτες ψωμί με τυρί, ελιές, λουκάνικα και κρύο κρασί. Η μυρωδιά του καμένου στάχυ μπλεκόταν με τις φωνές, τα τραγούδια και τα γέλια.

Για εμάς τα παιδιά, ήταν η πιο «άγρια» γιορτή. Νιώθαμε ότι αγγίζαμε κάτι αρχέγονο — μια δύναμη που μας έκανε να τρέχουμε γύρω από τη φωτιά, να φωνάζουμε, να ιδρώνουμε και να γελάμε μέχρι να μη νιώθουμε τα πόδια μας.

Η ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ

Γεννήθηκα στο Αργάσι Ζακύνθου. Όταν ήμουν 12 ετών, φύγαμε με όλη την οικογένειά μου για την Αμερική, όπου ήταν η θεία μου, η αδελφή του πατέρα μου. Εκεί τελείωσα το γυμνάσιο και το λύκειο. Μετά φοίτησα για 2 χρόνια στο Mass Bay Community College, γενικές γνώσεις. Έγινα δεκτή στο πανεπιστήμιο, Mass University στο Amherst Mass, με σπουδές στην αγγλική λογοτεχνία.

Μετά από ένα υπέροχο ταξίδι διακοπών στην Ελλάδα, αποφάσισα να κάνω μεταγραφή στο Αμερικάνικο Κολλέγιο Pierce  τότε, Derree  τώρα, όπου πήρα το πτυχίο μου στην αγγλική λογοτεχνία. Παράλληλα  δίδασκα αγγλικά κατ’ οίκον ενώ σπούδαζα.

Ήλθα στη Ζάκυνθο με τον σύζυγό μου και άνοιξα φροντιστήριο αγγλικής γλώσσας. Για 15 χρόνια δίδασκα αγγλικά . Προτάθηκα για υποπρόξενος της Αγγλίας στη Ζάκυνθο και είχα αυτήν τη θέση για 15 χρόνια.

Αρχές της δεκαετίας του ’80 φτιάξαμε το πρώτο ξενοδοχείο μας στο Αργάσι, το «Locanda Beach Hotel». Άνοιξα τουριστικό γραφείο, το «Friendly Tours». Ενοικιαζόμενα αυτοκίνητα, καΐκια, λεωφορεία. Ήμουν μέλος-πρόεδρος σε πολλούς συλλόγους ξενοδόχων, τουριστικών γραφείων Αργασίου, Βασιλικού. Κτίσαμε τις πρώτες ενοικιαζόμενες βίλλες στη Ζάκυνθο. Αρχές του 2000 φτιάξαμε το ξενοδοχείο «Gerakas Belvedere» και το εστιατόριο «Βίλλα Ρόσσα» στο Βασιλικό.

Είμαι παντρεμένη με τον Σπύρο Βίτσο . Έχω δυο κόρες και 5 εγγόνια.

Παίζω κιθάρα σαν μέλος μαντολινάτας, χορεύω, γυμνάζομαι πολύ, κολυμπάω πολύ, μου αρέσει να γράφω και να ζωγραφίζω.

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ: BIKH ΒΙΤΣΟΥ-ΚΟΤΣΩΝΗ

Έτος έκδοσης: 2025

ΙSBN 978-960-438-282-8

Τιμή: € 10,60