GameNow WP Theme

DarkLight
ΚΙΚΗ ΠΑΠΑΔΑΤΟΥ, Μικρές στιγμές …μικρές ζωές

%ce%b5%ce%be%cf%8e%cf%86%cf%85%ce%bb%ce%bb%ce%bfΆνθρωποι   και στιγμές…..

Στιγμές και άνθρωποι….

Ένας διάσημος συγγραφέας που ψάχνει την έμπνευσή του.

Μια ηλικιωμένη κυρία που σπαταλήθηκε σε μια μίζερη ζωή.

Μια “facebook  alcoholic”.

Ένας κύριος, πολύ  συνηθισμένος.

Μια γυναίκα που αποφασίζει να κάνει μια «παράξενη» incognito βόλτα.

Το τέλος ενός ερωτικού φετίχ.

Το κλάμα ενός βιολιού.

Ένας νεαρός άντρας που προσπαθεί να αντιμετωπίσει την αρρώστια της μητέρας του.

Μια γιαγιά που δεν ξεχνά τα χρόνια της Γερμανικής κατοχής.

Κάποια που ζηλεύει πολύ.

Ένα μάλλον απαραίτητο  ταξίδι.

Μια οργισμένη Ζακυνθινή.

Ένα τούρκικο σήριαλ.

Δυό αποχαιρετισμοί. Ο οδυνηρός και ο «ασήμαντος».

 

Αυτές και άλλες στιγμές ανθρώπων.

Μικρές στιγμές…

Μικρές ζωές….

Μικρές, αλλά τόσο σημαντικές! Ένα σύμπαν ολόκληρο!

 

Απόσπασμα από το βιβλίο:

Η ΠΡΟΔΟΜΕΝΗ

Την αντιπαθώ. Την αντιπαθώ πάει και τελείωσε. Όταν τη βλέπω να φοράει τα πλουμιστά της πουκαμισάκια και τις εφαρμοστές φούστες που διαγράφουν το εσώρουχο, μου έρχεται να της χώσω έναν φούσκο, όλο δικό της. Κι όταν τον χαϊδεύει στα μάγουλα και του λέει: «Μικάλη μου, τέλεις να σε κουρέτσω;» με τα ηλίθια ελληνορωσικά της… Φρίκη!
Και εκείνος χαμογελάει και σαλιαρίζει σαν μωράκι. Ο γερο-ξεμωραμένος, που μου θέλει και έρωτες. Την έφερε στο σπίτι μου και την έβαλε να κοιμάται στο κρεβάτι μας. Στο κρεβάτι μου! Η φοράδα η Ρωσίδα. Και αυτή, όχι μόνο εγκαταστάθηκε, αλλά μετά από δυο τρεις μήνες, άλλαξε ταπετσαρία στο δωμάτιο. «Είναι σκούρη, Μικάλη μου» του έλεγε. «Να βάλουμε ένα πιο λιουλιουντάτο» και κουβάλησε τους ταπετσιέρηδες και έβαλε μια ταπετσαρία όλο ροζ και φούξια λουλούδια. Και έβγαλε την ταπετσαρία που είχα διαλέξει μετά από έρευνα μηνών. Τη μεταξωτή μπλε ρουά ταπετσαρία μου, που ταίριαζε με το πάπλωμα και με τις κουρτίνες. Σαν να μην έφτανε αυτό, έβαψε και τη λευκή κουνιστή μου καρέκλα φούξια! Αν είναι δυνατόν. Ευτυχώς που το μαξιλαράκι που της έβαλε έχει το ίδιο χρώμα με την αχαρακτήριστη ταπετσαρία. Σκέψου να της έβαζε άλλο, άσχετο εμπριμέ; Την έχω ικανή, με το γούστο που διαθέτει. Και ακολούθησαν κι άλλες αλλαγές. Όχι που δε θα τα άλλαζε! Αυτή! Έβγαλε την υδατογραφία που είχα στο σαλόνι και έβαλε κάποια σαχλαμάρα εκεί, πλουμιστή όπως πάντα. Άλλαξε θέση στον καναπέ και τον πήγε κοντά στο παράθυρο για να φέγγει όταν διαβάζει το περιοδικό της. Ήμαρτον! Αμ, τα γυαλικά μου; Έβγαλε τα πανάκριβα κρυστάλλινα ποτήρια μου από το σκρίνιο και τα χρησιμοποιούν κάθε μέρα! «Τα όμορφα πράματα, Μικάλη μου, πριέπει να τα καιρούμαστε!» του είπε. Κι αυτός έτριψε με καμάρι (Ακούς; Με καμάρι!!!) το άσπρο του μουστάκι. Και τώρα πίνει τα χάπια του με το κρυστάλλινο ποτήρι μου! Και μετά ρεύεται πανευτυχής. Ο αθεόφοβος!!!
Και βρομάει αυτό το φτηνό πατσουλί με προσθήκη τριαντάφυλλων! Παπαπααα!!
Έβγαλε από την τουαλέτα μου τις κρέμες μου και τα αρώματά μου και τα καταχώνιασε σε ένα συρτάρι. Είπε στην Ελπίδα να τα πάρει όταν έλθει στην Αθήνα. Ευτυχώς που σκέφτηκε το κορίτσι μου και δεν τα πέταξε! Και τι έβαλε στην τουαλέτα μου; Πρώτα πρώτα έβαλε ένα σεμεδάκι πλεκτό με χοντρή κλωστή και ρωσικό σχέδιο. Και πάνω από το σεμεδάκι έβαλε τις φτηνοκρέμες της και τα πατσουλιά της. Σε αυτή την τουαλέτα εγώ, από τότε που ήμουν νέα, μόνο Dior και Chanel ακουμπούσα. Το δωμάτιό μου και τα ρούχα μου ευωδίαζαν από το άρωμά μου. Chanel No. 5 ή Diorissimo. Τίποτα λιγότερο!

skitso-018Δεν αναφέρθηκα βέβαια στην ιδιαίτερη σχέση τους. Ε, είναι πράγματα που δε λέγονται! Ο γερο-μπαμπαλής ο πόρνος! Εμένα μου γύριζε την πλάτη! Ή διάβαζε την Ελληνική Μυθολογία. Φαίνεται μάθαινε πώς το έκανε ο Δίας, για να παίρνει μαθήματα για τα τωρινά του αίσχη. Μπλιάχ!
Αλλά και αυτή πονήρω και κοκοτούλα. Γριά γυναίκα κι αυτή, γιατί δε θα είναι εξήντα οκτώ, εξήντα εννιά, μπορεί και εβδομήντα; Του τρίβει τους ώμους, του κάνει μασάζ στα γόνατα, τον κουρεύει, τον ξυρίζει (άκουσον, άκουσον… τον ξυρίζει!). Κάθε δεύτερο βράδυ καθαρές πιζάμες. «Οι πιτσιάμες σου, Μικάλη μου» του λέει και στάζει μέλι η αθεόφοβη. Εδώ που τα λέμε, στην πουτανιά την παραδέχομαι. Της βγάζω το καπέλο! Αν τα ήξερα κι εγώ αυτά, κι αν τα έκανα, που με κράταγε πάντα το επίπεδό μου, μπορεί να απολάμβανα κι εγώ καμιά μεθυστική νύχτα, σαν αυτές που διάβαζα στα μυθιστορήματα που είχα στοίβα στο κομοδίνο μου! Ενώ αυτή, τίποτα! Από βιβλία, λέω. Τίποτα. Μόνο το «Εγώ» και το «Ο.Κ.» διαβάζει συλλαβιστά και φωναχτά, για να εξασκείται στα ελληνικά. Και έτσι μαθαίνω κι εγώ πώς τα πάει η Μενεγάκη με το νέο γκόμενο.
Είναι και θρήσκα. Βεεέβαια! Σταυροκοπιέται, λιβανίζει. Κάνει και πρόσφορα και τα πάει στην εκκλησία. Ναι, καλέ! Τα έκφυλα βράδια, έκφυλα βράδια, αλλά τα πρόσφορα, πρόσφορα.
Ναι, ναι! Ήλθαν και στον τάφο μου. Και αφού τον καθάρισε με Άζαξ και χλωρίνες και τον έλαμψε, ανάψανε και το καντήλι. Κι όταν εκείνη πήγε στη βρύση για να γεμίσει τα βάζα με φρέσκο νερό, να βάλουνε τα τριαντάφυλλα – είπαμε, παντού τριαντάφυλλα, τα αγαπάει· πώς να το κάνουμε; – όταν λοιπόν έφυγε, τότε ο Μιχάλης πλησίασε στη φωτογραφία και ψιθύρισε, σιγά σιγά μην τον ακούσει η μαρκησία του…
«Συγχώρεσέ με, Αγνούλα μου… Η μοναξιά βλέπεις!»

 

Για τη συγγραφέα:
kiki-papadatoy
Η Κική Παπαδάτου γεννήθηκε στην Αθήνα.

Σπούδασε Προγραμματισμό και Ανάλυση Η/Υ.

Εργάστηκε στο αντικείμενο των σπουδών της για 34 χρόνια, αρχικά στην Εθνοκάρτα (εταιρεία του Ομίλου της Εθνικής Τράπεζας) και τα τελευταία χρόνια στην Εθνική Τράπεζα.

Φανατική αναγνώστρια, λατρεύει τη λογοτεχνία.

Ασχολείται επίσης με ζωγραφική, decoupage, κόσμημα, πλέξιμο.

Είναι παντρεμένη και έχει ένα γιό.

Θα τη βρείτε στο fb στην ηλεκτρονική διεύθυνση:

https://www.facebook.com/kiki.a.papad και

https://www.facebook.com/biblioutopos/

 

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ: ΚΙΚΗ ΠΑΠΑΔΑΤΟΥ

ΕΡΓΟ ΕΞΩΦΥΛΛΟΥ ΚΑΙ ΣΧΕΔΙΑ:
ΧΡΗΣΤΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΑΔΗΣ

Έτος έκδοσης: 2016

ISBN: 978-960-438-188-3

Σελίδες: 104, Τιμή:  € 10,6

ΑΠΟΚΤΕΙΣΤΕ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ με έκπτωση ΚΑΝΟΝΤAΣ ΚΛΙΚ ΕΔΩ:

www.politeia.gr

 


Σχόλια για το βιβλίο: 11
  • Λετα Μασαουτη
    25 Οκτωβρίου 2016
    #1

    Συγχαρητηρια καλοταξιδο και ευλογηενο!

  • Λετα Μασαουτη
    25 Οκτωβρίου 2016
    #2

    Καλοταξιδο και ευλογημενο!

  • giannis
    26 Οκτωβρίου 2016
    #3

    συγχαρητήρια σου εύχομαι να παι πάρα πολλή καλά

  • giannis samios
    26 Οκτωβρίου 2016
    #4

    συγχαρητήρια εύχομαι να φτάσει στην κορυφή της ανάγνωσης

  • Eιρήνη Γρηγορίου
    26 Οκτωβρίου 2016
    #5

    Ωραία γραφή. Έχει μια αμεσότητα. Είναι ασυνήθιστο το θέμα. Να βλέπεις τους ζωντανούς με τα μάτια των πεθαμένων και να γίνονται σχόλια με την εμπάθια που θα είχε ο νεκρός όταν ζούσε.

  • Xanthi Papadimitrou
    26 Οκτωβρίου 2016
    #6

    Καλοτάξιδο Κική μου!!!!!!!!!!!!! Χαίρομαι που ήμουν η πρώτη που το πήρε και το δίαβασα σήμερα όλο πολλά συγχαρητήρια !!!!!!!!!!! Οι μικρές στιγμές που περιγράφεις σε κάθε μικρή ζωή είναι όντος ένα σύμπαν ολόκληρο μπορεί την κάθε ζω’η να την περιγράφεις μόνο σε λίγες σελίδες όμως κατάφερες να αποδώσεις όλο το νόημα της ζωης της αγάπης του έρωτα της ευτυχίας της λύπης της εμμονής της εξάρτησης ,,,,,,,,,, Μόνο ένας συγγραφεας με την δική σου ψυχή θα μπορουσε να αποδόσει
    το νοημα της ζωης μεσα σε καθε λέξη ,,,,,,, Ενα μεγάλο ευχαριστώ για αυτο το βιβλίο που με ταξίδεψε σε μικρές στιγμές γεμάτες ψυχή!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

  • Μαρινακη Λουλουδια
    14 Νοεμβρίου 2016
    #7

    κικιστα δεν το διαβασα το βιβλιο σου, το ρουφηξα. ηθελα να ηταν αλλο τοσο. μπρρρρρρρρραβο σου. ωραιος λογος, ρομαντικο, αληθινο, υπεροχο. περιμενω γρηγορα καινουργιο. ελπιζω να περασει τις προσδοκιες σου και να σε οδηγησει γρηγορα στην επιτυχια
    και παλι πολλα συγχαρητηρια

  • Μαίρη Μαγουλά
    24 Νοεμβρίου 2016
    #8

    » Μικρές στιγμές…μικρές ζωές¨! Μ’ εντυπωσίασαν με το ¨μέγεθός¨ τους!!!Απλό και συγχρόνως σύνθετο. Σύνθετο, με περιγραφές, διήγηση και διάλογο. Σκέψεις, πράξεις, συναισθήματα όλα μαζί και πώς αλληλεπιδρούν μεταξύ τους. Κι επειδή πρόκειται για μικρές αυτοτελείς ιστορίες, ήταν σημαντική η εύστοχη χρήση εκφραστικών μέσων από τη συγγραφέα. Εξαιρετικός επίσης και ο τρόπος αφήγησης! Κική μου ελπίζω να μη το διαβάσει ο Nesbo και ξεκάνει τον Χόλε, δε θα το αντέξω!!! Ένα μεγάλο μπράβο και πολλές ευχές για δημιουργική συνέχεια!

  • Τζένη Μανάκη, περ. Fractal
    19 Ιανουαρίου 2017
    #9

    Τα μικρά και μεγάλα «αν» της ζωής
    Γράφει η Τζένη Μανάκη //

    Κική Παπαδάτου «μικρές στιγμές …μικρές ζωές», εκδ. Περίπλους, 2016, σελ. 104

    Με αγάπη για τον καθημερινό άνθρωπο, εντιμότητα απέναντι στην αλήθεια, κυλούν οι είκοσι μία σύντομες ιστορίες της Κικής Παπαδάτου, με τον γενικό τίτλο «Μικρές στιγμές… μικρές ζωές», στο ντεμπούτο της στο χώρο της λογοτεχνίας, με μία άρτια επιμελημένη έκδοση .

    «Γλαρώνουν τα μάτια της κι ακόμα συλλογιέται. Πώς θα μπορούσε να είναι η ζωή της αν δεν την εγκλώβιζε στο καθήκον και την υποχρέωση. Στο βόλεμα της δυστυχίας της. Γιατί βόλεμα ήταν κι η δυστυχία.»

    Ματαιωμένες επιθυμίες, ανεκπλήρωτα όνειρα, απαντοχή, κουράγιο να αντέξουν την πραγματικότητα ή απόδραση μέσα από τη virtual reality της ηλεκτρονικής επικοινωνίας, είναι τα αισθήματα και οι καταστάσεις που βιώνουν οι ήρωες της.

    Σχεδόν όλους τους κατατρώει, τους συντρίβει η καθημερινότητα, η ζωή που φθείρεται, ο έρωτας που σβήνει, η φτώχεια που σκοτώνει καλά συναισθήματα, και ανάμεσά τους, ένας διάσημος συγγραφέας που ψάχνει την έμπνευσή του.

    Μια ηλικιωμένη κυρία που σπαταλήθηκε σε μια μίζερη ζωή.

    Μια «facebook alcoholic»

    Ένας κύριος πολύ συνηθισμένος.

    Μια γυναίκα που αποφασίζει να κάνει μια «παράξενη» ιngognito βόλτα.

    Το τέλος ενός ερωτικού φετίχ.

    Το κλάμα ενός βιολιού.

    Ένας νεαρός άνδρας που προσπαθεί να αντιμετωπίσει την αρρώστια της μητέρας του.

    Μια γιαγιά που δεν ξεχνά τα χρόνια της Γερμανικής κατοχής.

    Κάποια που ζηλεύει πολύ.

    Ένα μάλλον απαραίτητο ταξίδι

    Μια οργισμένη Ζακυνθινή.

    Ένα τούρκικο σήριαλ.

    Δυο αποχαιρετισμοί. Ο οδυνηρός και ο «ασήμαντος».

    Αυτές και άλλες στιγμές ανθρώπων. Μικρές στιγμές… Μικρές ζωές…Ένα σύμπαν ολόκληρο!

    Η Κική Παπαδάτου θίγει πολλά ζητήματα της σύγχρονης ζωής, και άλλα που παραπέμπουν σε περασμένες εποχές, με γλώσσα απλή, καθαρή, αντίστοιχη του επιπέδου των ηρώων της, που προσδίδει έναν έντονο ρεαλισμό στην αφήγησή της.

    «Μόνο όταν ακουμπάει το κουρασμένο της σαρκίο στο κρεβάτι της αφήνει δύο δάκρυα να κυλήσουν και επιτρέπει στον εαυτό της να σκεφθεί. Να σκεφθεί πως θα ήταν η ζωή της αν τον είχε αφήσει πριν σαράντα χρόνια…»

    Κική Παπαδάτου
    Κική Παπαδάτου

    Αυτά τα «Αν» των αποφάσεων που δεν πάρθηκαν, η αμφισβήτηση του τρόπου που επιδιώχθηκαν, τα γεγονότα που δεν εξελίχθηκαν σύμφωνα με τις επιθυμίες των ηρώων… Πίσω από κάθε «Αν» παραμονεύει το «άλλο» που θα μπορούσε να είχε συμβεί, το «επόμενο» και το «πιθανότερο», που δεν θα συμβεί ποτέ πια.

    Η ζήλια. Σε ένα υπερβατικό διήγημα.

    «Την αντιπαθώ πάει και τέλειωσε. Όταν τη βλέπω να φοράει τα πλουμιστά της πουκαμισάκια και εφαρμοστές φούστες που διαγράφουν το εσώρουχο μου έρχεται να της χώσω έναν φούσκο.

    Ο γέρο-ξεμωραμένος που μου θέλει και έρωτες. Την έφερε στο σπίτι μου και την έβαλε να κοιμάται στο κρεβάτι μας. Στο κρεβάτι μου! Η φοράδα η Ρωσίδα!»

    Η εξάρτηση από τα ηλεκτρονικά μέσα επικοινωνίας, που φέρνει ουσιαστική απομόνωση.

    «Θα το έγραφε στο φέισμπουκ αύριο το πρωί. Αν είχε ρεύμα. Θα έγραφε: »Δύσκολη νύχτα. Κουνούπια, ζέστη και χωρίς φβ». Χμ! Όχι! Δεν ήταν πολύ εντυπωσιακό! Πόσα λάικ να μαζέψεις με τόσο κοινότοπη φράση! Κάτσε να δεις πώς θα το μανουβράριζε λίγο να γίνει πιο πιασάρικο! »Hot νύχτες! Απανωτά τσιμπήματα! Κι όμως εσύ μου λείπεις! Άραγε θα καταλάβαιναν ότι το »εσύ μου λείπεις» κολλάει στο fb;»

    Η αγάπη του λαού μας για τα προσωνύμια και την περιπαιχτική διάθεση απέναντι στους άλλους.

    «Κουλή με φωνάζουνε. Η Καλλιόπη η κουλή. Καλλιόπη με λένε και δεν είμαι κουλή. Πώς διάολο με βγήκε το παρατσούκλι, θα μου πεις. Από τότε που ήρθα να μείνω σ’ αυτό το σκατοχώρι θα ‘ταν ο πρώτος ο δεύτερος μήνας άκουσα το γιο του μπακάλη πρώτα να με λέει έτσι. Λοιπόν όταν πρωτοήρθα είχα σπασμένο χέρι και το είχα στο γύψο… Να, ρε!… γι’ αυτό μου έμεινε το κουλή… Είδες τι είναι οι κωλοχωριάτες; […]

    Μεροκάματο να υπάρχει και χέρια να “χω δυνατά… Δυνατά χέρια κι ας με φωνάζουνε κουλή…»

    Βουτιές στην αθωότητα, την αγνότητα των ανθρώπων μιας εποχής που πέρασε ανεπιστρεπτί, στιγμές και αγγίγματα ανθρώπων διαφορετικών εθνών και τάξεων, η κρίση που μαστίζει τη μέση ελληνική οικογένεια, τα βιβλιοπωλεία θύματα της τρέχουσας οικονομικής κατάστασης της χώρας, οι διαψεύσεις των προσδοκιών των πολιτών από τα πολιτικά κόμματα και ένας υπέροχος έρωτας που εκφράζεται από τις χορδές ενός βιολιού, με ένα δείγμα λυρικής γραφής της συγγραφέως, είναι η λοιπή θεματολογία των διηγημάτων της Παπαδάκου.

    Με ζακυνθινή ντοπιολαλιά ένα ακόμη ιδιαίτερο διήγημα της Παπαδάκου, προφανώς κάτι τη δένει με το νησί.

    «Βέβαια! Αντίθετα μ’ εκειούς, εγώ δεν έφτιαξα την αναθεματισμένη τη ζωή μου όπως ήθελα. Εμένανε με επήρανε κοπελούλα δεκαεφτά χρονώνε από τη μάνα μου και με παντρέψανε δελέγκου με τον Τάση, για να γλιτώσω, λέει από τη φτώχια που ‘χανε τα πατρογονικά μου…. Να δουλεύω στα αμπέλια, να υπερετώ στο σπίτι τη μάνα του, τον πατέρα του και τα αδρέφια του. Το τι έχω τραβήξει η καψερή… να τρίβουνε τα μάτια τους ετούνοι οι σέμπιοι, οι σπουδαγμένοι, οι Αθηναίοι.»

    Το πρώτο πόνημα της Κικής Παπαδάκου δημιουργεί προσδοκίες!

  • Διονύσης Βίτσος
    20 Φεβρουαρίου 2017
    #10

    Η Κική Παπαδάτου κάνει την πρώτη της εμφάνιση στα εκδοτικά δρώμενα με τη συλλογή διηγημάτων «μικρές στιγμές …μικρές ζωές», που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Περίπλους.

    Αυτό που χαρακτηρίζει το βιβλίο, είναι κυρίως το κοινωνικό του προφίλ αλλά και το γεγονός ότι συμβαδίζει με την επικαιρότητα. Μικρές ιστορίες που διαδραματίζονται γύρω μας, πρόσωπα που άλλοτε αφήνουν ένα έντονο στίγμα στο ευρύτερο περιβάλλον τους και άλλοτε ζουν απλά, μέσα στην ασημαντότητα και την ανωνυμία.

    Η θεματολογία ποικίλει, αν και θεωρώ ότι ένας σημαντικός αριθμός διηγημάτων αφορά περιπτώσεις ανθρώπων που εξαρτούνται από την γενική πολιτικό-οικονομική κατάσταση. Οι εκ διαμέτρου διαφορετικοί κόσμοι ενός μετανάστη και μιας Ελληνίδας οδοντιάτρου, που εφάπτονται σε ένα τυχαίο άγγιγμα, η τελευταία νύχτα ενός βιβλιοπωλείου, που ως θύμα της κρίσης, κλείνει για πάντα, η διάψευση των προσδοκιών από ένα πολιτικό κόμμα που έδειξε το πραγματικό-εγκληματικό του πρόσωπο.

    Εξίσου υπέροχα είναι ωστόσο και τα διηγήματα που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ως αμιγώς κοινωνικά. Πολύ δυνατό, το σουρεαλιστικό ταξίδι από τον “σάπιο” και θλιβερό αστικό μας κόσμο, στον κόσμο του παρελθόντος, με τις ηθικές αξίες, την φυσική ομορφιά και την ανθρώπινη αγνότητα. Άλλα δύο διηγήματα που μοιάζουν μεταξύ τους, αναφέρονται στη δύσκολη συμβίωση με ανθρώπους που έχουν προβλήματα υγείας, στο ένα με αναπηρία και στο άλλο με τη νόσο Αλτσχάιμερ. Στα κοινωνικά επίσης συγκαταλέγονται δυο διηγήματα που περιγράφουν την απομόνωση των ανθρώπων από το ευρύτερο περιβάλλον τους και την προσκόλλησή τους στην τηλεόραση (τούρκικα σίριαλ) ή στον πλασματικό κόσμο του facebook. Και τι να πει κάνεις για την «Καλλιόπη την κουλή» και τον αγώνα της για επιβίωση σε ένα ξένο τόπο…

    Μια τρίτη ομάδα διηγημάτων αφορά τις ανθρώπινες σχέσεις. Δυο ψυχές που παρά την υπερατλαντική απόσταση καταφέρνουν να ξανασμίξουν μετά από χρόνια, ένα ζευγάρι ηλικιωμένων που μόνο ο χρόνος και η φυσική φθορά μπόρεσε να χωρίσει, ένα φετίχ με τις γυναικείες φτέρνες, ένας εργασιομανής που καταφέρνει να διαλύσει τον γάμο του, η αναζήτηση του χαμένου έρωτα σε ένα φωτογραφείο, η ρωσίδα σύντροφος που αντικαθιστά την πεθαμένη γυναίκα, ο σπουδαίος ήρωας του Jo Nesbo που δεν αγάπησε ποτέ…

    Εμβόλιμο και διαφορετικό, με χιούμορ και ζωντάνια, το διήγημα «Ρεγγίνα», γραμμένο εξ’ ολοκλήρου με επτανησιακό ιδίωμα, προσδίδει στη συλλογή ένα άλλο φωτεινό χρώμα.

    Με γραφή απλή αλλά συνάμα έξυπνη, η συγγραφέας κερδίζει το στοίχημα της “ουσίας”. Καθώς μέσα στα σύντομα περιθώρια αυτού του δύσκολου λογοτεχνικού είδους, περνάει μηνύματα, θίγει με σωστό τρόπο τα κακώς κείμενα, προτείνει λύσεις, καυτηριάζει. Θέτει επίσης σε ένα διαρκές κοντράστ το τότε με το τώρα, την χαρά με την λύπη, την προσδοκία με την απογοήτευση, την διαφορετικότητα ζωών και χαρακτήρων. Όπως επίσης προανέφερα, αυτή η συλλογή είναι πάνω απ’ όλα επίκαιρη. Διαβάζοντάς τη οι επόμενες γενιές θα έρθουν αντιμέτωποι με αυτό που ζει σήμερα ο Ελληνισμός και αναφέρομαι στην παρατεταμένη οικονομική κρίση, στους ξένους επιτηρητές, στη μετακίνηση πληθυσμών και στην άσχημη ψυχολογία των ανθρώπων…

    Η περιγραφική ικανότητα της Κικής Παπαδάτου, μας δείχνει ότι στο μέλλον θα μας προσφέρει ακόμα πιο αξιόλογα λογοτεχνικά ταξίδια, ίσως και σε μεγαλύτερες φόρμες. Της εύχομαι ολόψυχα να αγγίξει τα αισθητήρια όργανα των αναγνωστών της, όπως ακριβώς άγγιξε και τα δικά μου.

    Αλέξανδρος Ακριτίδης

    Συγγραφέας – Πτυχιούχος Ανθρωπιστικών Σπουδών

  • ΜΑΡΙΑ ΠΑΠΑΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ
    26 Ιουνίου 2017
    #11

    Να καλωσορίσω την Κική Παπαδάτου τη συγγραφέα της συλλογής διηγημάτων με τίτλο «μικρές ζωές…μικρές στιγμές» και να ευχηθώ καλή πορεία να έχει. Ξεκινώντας, θα ήθελα από την Κική να συστηθεί στους φίλους της σελίδας μας, λέγοντας κάποια πράγματα για τον εαυτό της που πιθανόν δε χωράνε σε ένα βιογραφικό σημείωμα.

    Κ.Π: Να ευχαριστήσω κι εγώ με τη σειρά μου για την φιλοξενία και να ευχηθώ για τον καθένα χωριστά προσωπική ευτυχία και υγεία.
    Κι έρχομαι να απαντήσω στην ερώτηση. Εκτός από αυτά που γράφει ένα -αναγκαστικά- τυπικό βιογραφικό, μπορώ να πω για εμένα, ότι μεγάλωσα με πολύ αγάπη από την οικογένειά μου, σε μια γειτονιά του κέντρου της Αθήνας, όπως ήταν τις δεκαετίες του ΄60 – ΄70 οι Αθηναϊκές γειτονιές. Ήμουν μοναχοπαίδι και ανάμεσα στα παιχνίδια μου με τις κούκλες και με τα παιδιά της γειτονιάς, χωρούσαν πολλά βιβλία που μέσα από αυτά πλημμύριζε η ζωή μου ιστορίες και όνειρα. Η ζωή μου άλλαζε και μαζί διαμορφωνόταν ανάλογα και ο χαρακτήρας μου, όμως σταθερή και μόνιμη αξία στη ζωή μου, έμεινε το διάβασμα και τα βιβλία. Μέσα από αυτά, ένιωσα να πλαταίνει ο νους μου και να βαθαίνει η σκέψη μου.
    Kατά τ’ άλλα, θα έλεγα ότι έχω αναλυτική σκέψη, είμαι τελειομανής και κατά συνέπεια αγχώδης, με ενσυναίσθηση και μεγαλοψυχία. Έχω βέβαια όπως όλοι μας και τα ελαττώματά μου άλλωστε κανείς δεν είναι τέλειος…εκτός από την μπεσαμπέλ μου…ναι, αυτή την φτιάχνω τέλεια!

    Το πρώτο σου βιβλίο, είναι ένα βιβλίο με μικρά διηγήματα. Θα θέλαμε να μάθουμε, πώς αποφάσισες να ασχοληθείς με αυτό το είδος, δεδομένου ότι μοιάζει να είναι «δύσκολο» και ιδιαίτερα από εμπορική άποψη.

    Κ.Π: Έγραφα από τα εφηβικά μου χρόνια και πάντα μου άρεσε να γράφω μικρές σε μέγεθος ιστορίες. Με ενδιέφερε και με ενδιαφέρει ακόμα να εκφράσω εικόνες και συναισθήματα σε λίγες γραμμές, λιτά και απλά, χωρίς πολλά λογοτεχνικά στολίδια. Ένα μικρό διήγημα, όταν είναι γραμμένο με τέχνη και πάθος, μπορεί να μεταδώσει στον αναγνώστη πολλά μηνύματα και να του προκαλέσει συναισθήματα που -αν είναι δεκτικός- θα του ανοίξουν μικρές χαραμάδες σκέψης. Για τους λόγους αυτούς, δε θεωρώ ότι είναι εύκολο είδος το διήγημα για τον γράφοντα.
    Τώρα ως προς την «εμπορική» απήχηση του διηγήματος, εκεί θεωρώ ότι υπάρχει ακόμα μεγαλύτερη δυσκολία. Ειδικά στους δύσκολους οικονομικά καιρούς που διανύουμε. Οι αναγνώστες προτιμούν να διαθέσουν το υστέρημά τους (γιατί μην ξεχνάμε ότι το διάβασμα στην Ελλάδα θεωρείται ακόμα μια πολυτέλεια και όχι μια ανάγκη) για να αγοράσουν κυρίως μυθιστορήματα που τους δίνουν τη δυνατότητα να απολαύσουν πολύπλοκες ιστορίες με πολλούς και σύνθετους χαρακτήρες και να έχουν συντροφιά για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα. Είναι φυσικό και το κατανοώ. Κι εγώ λατρεύω να διαβάζω μυθιστορήματα.

    Πολλοί διαφορετικοί ήρωες, πολλές διαφορετικές ιστορίες. Τι θέλεις να «περάσεις» στο αναγνωστικό κοινό με τα διηγήματά σου;

    Κ.Π: Πολλές φορές συμβαίνουν γύρω μας, δίπλα μας, πράγματα που θες επειδή είμαστε προσηλωμένοι στα δικά μας βάσανά, θες επειδή δεν έχουμε παρατηρητικότητα ή ακόμα και δεν έχουμε ενσυναίσθηση, δεν τα αντιλαμβανόμαστε. Ή μπορεί και να μας «βολεύει» κάπως να τα αγνοούμε. Με τα διηγήματά μου, θέλω να κάνω τον αναγνώστη να «σταθεί» και να αφουγκραστεί τον συνάνθρωπό του και να τον νιώσει, μέσα από τις μικρές στιγμές της καθημερινότητάς του. Νομίζω ότι καταλαβαίνοντας τον συνάνθρωπο, κατανοούμε καλύτερα και βελτιώνουμε τον εαυτό μας.

    Θα σου κάνω -ίσως- κάποιες κοινότυπες ερωτήσεις…
    Τι θα μπορούσε να αποτελέσει έμπνευση για έναν δημιουργό; Με ποιον ήρωα ή ηρωίδα σου ταυτίζεσαι; Περιλαμβάνει κάποιο διήγημά σου αυτοβιογραφικά στοιχεία; Ποιον ήρωα ή ηρωίδα σου αγάπησες πιο πολύ και για ποιο διήγημά σου νιώθεις πιο περήφανη;

    Κ.Π: Μια τυχαία ματιά στο δρόμο, μια φράση ειπωμένη στο μετρό, μια συνάντηση φίλων ή γνωστών στην τράπεζα, ένα τυχαίο άγγιγμα, μια μουσική, ένα ζευγάρι καθισμένο δίπλα-δίπλα στο λεωφορείο, μια ανάμνηση, μια ιστορία που έζησα ή άκουσα, ένα βιβλίο που διάβασα… όλα πηγές έμπνευσης.
    Όλοι οι ήρωες και οι ηρωίδες των διηγημάτων μου με περιλαμβάνουν. Όλους τους αγαπώ. Κάθε φορά που γράφω ένα διήγημα, γίνομαι ο ήρωας ή η ηρωίδα που περιγράφω. Με κάποιους στην πραγματικότητα, δε μοιάζω καθόλου. Μπορεί και να με νευριάζουν με τον τρόπο που σκέπτονται και δρουν. Αλλά τους κατανοώ, για αυτό και ασχολούμαι μαζί τους και «μπαίνω στα παπούτσια τους».
    Περήφανη νιώθω όταν κάποιο διήγημά μου, έχει αγγίξει αυτόν που το διάβασε. Και αυτό το καταλαβαίνω από τα σχόλια που θα μου κάνει. Έχει τύχει να μου σχολιάσουν κάποιο διήγημα και να νιώσω ότι δεν κατάλαβαν καθόλου τι ήθελα να πω. Τότε προβληματίζομαι. Έχει τύχει φυσικά και το αντίθετο και εκεί είναι που νιώθω, ας το πούμε «περηφάνεια», αν και περισσότερο για συγκίνηση και ευγνωμοσύνη πρόκειται.

    Στο διήγημα ‘ο γκόμενος’, η ηρωίδα είχε βρεθεί σε δίλημμα στο παρελθόν και ακολούθησε τον δρόμο που θεώρησε σωστότερο. Η Κική έχει βρεθεί σε παρόμοιο δίλημμα κι αν ναι, πώς το αντιμετώπισε;

    Κ.Π: Τις περισσότερες φορές η ζωή μας φέρνει αντιμέτωπους με διλήμματα. Άλλοτε απλά ως προς την ευκολία επιλογής και άλλοτε δυσκολότερα, τέτοια που η επιλογή να είναι «απόφαση ζωής».
    Η ηρωίδα μου αποφάσισε αυτό, που η συνείδησή της τής υπέδειξε ως σωστό, ηθικό και τίμιο. Δεν κρίνω την απόφασή της, αφού κάθε απόφαση που παίρνουμε, αντανακλά τον χαρακτήρα μας, την ανατροφή μας, την παιδεία μας κλπ. Πάντως θεωρώ, ότι αν είχε πάρει διαφορετική απόφαση από αυτή που της υπέδειξε η κουβέντα με τον εαυτό της, πάλι δε θα ήταν ήρεμη και χαρούμενη, αφού η συνείδησή της θα την «τσιγκλούσε» με τύψεις και ενοχές.
    Μια από τις ομορφιές της ζωής, είναι ότι δεν ξέρουμε εκ των προτέρων την πορεία μας στο χρόνο. Είμαστε όμως νοήμονα όντα και άρα προκειμένου να προχωρήσουμε πρέπει να συνυπολογίσουμε διάφορες σταθερές και μεταβλητές. Εκεί, πρέπει να δουλέψει η λογική μας, το συναίσθημά μας και η άποψη ζωής που κάθε ένας από εμάς διαθέτει.
    Η Κική λοιπόν, φυσικά κι έχει βρεθεί αντιμέτωπη με διάφορα διλήμματα στη ζωή της, όχι βέβαια τα ίδια με της ηρωίδας της, αλλά ευτυχώς, μέχρι στιγμής, δεν έχει μετανιώσει για καμία από τις αποφάσεις της.

    Η ηρωίδα του διηγήματος «διακοπή…ρεύματος» είναι μια εξαρτημένη…facebookόβια, που βλέπει τη ζωή από την οθόνη του υπολογιστή καθώς η πραγματική την προσπερνάει. Τι γνώμη έχεις γι΄ αυτό το φαινόμενο; Πρόκειται για κοινωνική μάστιγα; Επίσης, θίγεται το θέμα της διαδικτυακής φιλίας. Τι πιστεύεις γι΄ αυτήν;

    Κ.Π: Ως άνθρωπος που έχει ασχοληθεί πάνω από τριάντα χρόνια με την πληροφορική, δεν μπορώ παρά να θαυμάζω και να εκτιμώ την εξέλιξη της τεχνολογίας στον συγκεκριμένο τομέα.
    Θεωρώ ότι η ύπαρξη του διαδικτύου και κάθε ηλεκτρονικής επικοινωνιακής πλατφόρμας, είναι ένα έξυπνο «εργαλείο», που ενώνει την ανθρωπότητα και μεταφέρει εύκολα και γρήγορα, γνώση, ιδέες, απόψεις, πολιτισμό. Ταυτόχρονα όμως, μπορεί και να βλάψει. Μπορεί να υποβάλλει ή και να επιβάλλει απόψεις, να χειραγωγήσει, ακόμα και να αναχαιτίσει δυναμικές. Μπορεί από μοντέλο και υπόδειγμα δημοκρατίας να γίνει εύκολα, όπλο τυραννίας. Μπορεί ακόμα και να γίνει ο «Μεγάλος Αδελφός».
    Στο χέρι εμάς των χρηστών, είναι η καλή ή η κακή του ενσωμάτωση στη ζωή μας. Προϋπόθεση είναι, οι χρήστες να έχουν ήδη, πριν το βάλουν στη ζωή τους, άποψη ζωής και μέτρο.
    Όσο για την διαδικτυακή φιλία, πάλι η άποψή μου είναι ότι με σωστή κρίση μπορεί κάποιος να βρει μέσα από το διαδίκτυο ανθρώπους που να του ταιριάζουν και να του καλύπτουν τις απαιτούμενες προϋποθέσεις για ισχυρές και μακροχρόνιες σχέσεις. Το παν είναι η σωστή κρίση. Προσωπικά, μέσα από το διαδίκτυο έχω κάνει αρκετές ενδιαφέρουσες γνωριμίες και έχω αποκτήσει μερικές εξαιρετικές φιλίες. Και είμαι ευγνώμων για αυτό.

    Ετοιμάζεις κάτι για το μέλλον; Αισθάνεσαι ότι πρέπει να ασχοληθείς με κάποιο άλλο είδος γραπτού λόγου;

    Κ.Π: Ναι. Είπα να γράψω κάτι πιο μεγάλο. Και επειδή αγαπώ τα αστυνομικά, έχω ξεκινήσει να γράφω ένα αστυνομικό-κοινωνικό μυθιστόρημα. Δεν έχω ξαναγράψει κάτι τόσο μεγάλο, το θεωρώ αρκετά δύσκολο για τα μέτρα μου και γι’ αυτό θέλω να μην είναι κάτι βιαστικό και επιπόλαιο. Πιστεύω, ότι θα μου πάρει αρκετό χρόνο μέχρι να ολοκληρωθεί. Δε βιάζομαι. Το δουλεύω και ελπίζω να έχω υγεία και τύχη, για να το ολοκληρώσω.

    Η Κική με τι γεμίζει τις ελεύθερες ώρες της; Ποια είναι τα χόμπι της; Πού αλλού διοχετεύει την ενέργειά της εκτός από το να δημιουργεί ιστορίες;

    Κ.Π: Α! Έχω πολλά ενδιαφέροντα. Τόσα, που ίσως ένας συγγραφέας να μου έλεγε ότι δεν είναι καλό, γιατί με αποσυντονίζουν από το να παράγω έργο στη συγγραφή. Επειδή, όμως είμαι…ερασιτέχνης συγγραφέας, μπορώ ανενόχλητη να τα εξασκώ! Διαβάζω πολύ, πάντα και παντού. Ζωγραφίζω, κάνω ντεκουπάζ και paper crafting, φτιάχνω κοσμήματα, πλέκω με το βελονάκι, ακόμα και με το patchwork ασχολούμαι, αν και σπάνια. Σε τίποτα από αυτά δεν είμαι τέλεια, αλλά «who cares?» για χόμπι πρόκειται! Επίσης, κάτι καθόλου αμελητέο νομίζω, συντηρώ το σπίτι, φροντίζω την οικογένεια και προσπαθώ να τους ικανοποιώ (και τον εαυτό μου φυσικά) μαγειρεύοντας νόστιμα πιάτα.
    Δεν είμαι υπεράνθρωπος, απλά ζω την καθημερινότητά μου, όπως πολλές γυναίκες αρκετές εκ των οποίων έχω γνωρίσει και μέσα από το διαδίκτυο που τις θαυμάζω ειλικρινά για τα ταλέντα τους και τις δεξιότητές τους.

    Πώς κατά τη γνώμη σου, ένας νέος συγγραφέας και μάλιστα, όχι μυθιστοριογράφος, μπορεί να «επικοινωνήσει» με το βιβλίο του και να πείσει το δύσκολο αναγνωστικό κοινό να το διαβάσει;

    Κ.Π: Αν δεν έχει τις κατάλληλες γνωριμίες, ειδικά στο χώρο των media, είναι δύσκολο να κάνει γνωστό το όποιο έργο του. Οι παρουσιάσεις και ιδιαίτερα το διαδίκτυο βοηθάνε φυσικά. Αλλά θεωρώ, ότι με την υπερπληθώρα βιβλίων που προβάλλονται μέσα από το διαδίκτυο, οι αναγνώστες «πελαγώνουν», και φυσικά καταλήγουν πάντα στις γνωστές εγγυημένες και σίγουρες για εκείνους επιλογές. Οι περισσότεροι δημιουργοί και ιδιαίτερα όσοι γράφουν ποίηση ή διήγημα και δεν είναι ήδη ευρέως γνωστοί, περιορίζονται σε μικρό αριθμό αναγνωστών και ουσιαστικά γράφουν περισσότερο για να καλύψουν την προσωπική τους ανάγκη και λιγότερο για να διαβαστούν.
    Από την άλλη, η αισιόδοξη άποψη είναι, ότι αν ένα έργο αξίζει πραγματικά, θα βρει οπωσδήποτε το δρόμο του στις καρδιές των αναγνωστών.

    Κική, ευχαριστώ πολύ για την ενδιαφέρουσα συνομιλία μας. Εύχομαι καλή επιτυχία στο «Μικρές στιγμές… μικρές ζωές» και σε εσένα προσωπική ευτυχία και δημιουργικές στιγμές.

    Κ.Π: Κι εγώ ευχαριστώ για τη φιλοξενία κι εύχομαι να διαβάσουμε πολλές και ενδιαφέρουσες συνεντεύξεις μέσα από το μπλοκ που με τόση αγάπη έχει στηθεί, γιατί ο κοινός μας παρονομαστής «το βιβλίο» είναι αυτός που μας ενώνει.

Γράψτε το σχόλιό σας: