GameNow WP Theme

DarkLight
ΠΑΥΛΟΣ ΦΟΥΡΝΟΓΕΡΑΚΗΣ, ΣΤΑ ΜΙΣΑ ΤΟΥ ΚΑΒΟΥ, ποίηση

ΣΤΑ-ΜΙΣΑ-ΤΟΥ-ΚΑΒΟΥ-PROMO-100ΚΒ2

ΑΧΝΕΣ ΣΠΙΘΕΣ

Λευκόχρυσες αφές στο σεληνόφως

ολόγιομο

στις είκοσιμία και δεκαπέντε ακριβώς.

Αφρώδης ο Αλωνάρης

δροσίζει την κάψα της δαντέλλας

στις πατημασιές παρθένας άμμου.

 

Τώρα που σίμωσε η φτώχια στα ενεχυρο-

δανειστήρια της θλίψης

πώς λάμπουν καθάρια τα ορυχεία στο γιοφύρι τ΄ ουρανού!

 

Υψιπετή κι αλώβητα καλούν στη μέθη

με τ΄ άνθη της νύχτας.

Για δες που ξεπροβάλλουν στις γωνιές με λευκό φόντο.

 

Στεναγκαλισμοί του κάλλους στα τρεχαντήρια του χρόνου.

 

ΔΥΣΠΝΟΕΣ

1

Άπλωσε η γύρη  τις κλίνες των αστέγων

με μκροκέρματα

πώς να συλλέξουν τη ροή των δακρύων

2

Λογύδρια αρχής μαινομένων προ της κάλπης,

με υπο-σχέσεις

πώς να διεγείρεις  χορδές αρμονίας;

Ιδρώνει ο κάματος το  αβέβαιο της επομένης

με κλειστές φτερούγες

πώς να καρπίσουν οι κόκκοι των στημόνων;

4

Πλάι στ΄ αγιόκλημα  κάδοι της σήψης γέμουν,

με  τις μίξεις των οσμών

 η ζωή τραβάει την ανηφόρα

Για το συγγραφέα:

ΦΟΥΡΝΟΓΕΡΑΚΗΣ-100ΚΒ1Ο Παύλος Φουρνογεράκης είναι φιλόλογος, γεννήθηκε στη Ζάκυνθο το 1959, όπου διαμένει μόνιμα και εργάζεται στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση. Κατά τη διάρκεια της  στρατιωτικής του θητείας  στο Πολεμικό Ναυτικό έγραψε το πρώτο του βιβλίο το 1983 με τίτλο ¨Ενδεκα Ναυτικά Θέματα της Ελλάδος¨ προκειμένου να εξυπηρετήσει  τις ανάγκες διδασκαλίας της Σχολής Μονίμων Αξιωματικών του Ναυτικού (ΣΜΥΝ). Έχει δημοσιεύσει δεκάδες  άρθρα , χρονογραφήματα, επιφυλλίδες  και ποιήματα σε εφημερίδες και περιοδικά έντυπα και ηλεκτρονικά. Η παρούσα ποιητική συλλογή με τίτλο : ¨Στα μισά του κάβου¨ είναι η πρώτη του ανθολογία από ποιήματα που έγραψε και δημοσίευσε την τελευταία δεκαετία.

 

 

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ: ΠΑΥΛΟΣ ΦΟΥΡΝΟΓΕΡΑΗΣ

Έτος έκδοσης: 2016

ISBN: 978-960-438-182-1

Σελίδες: 78, Τιμή: € 14

ΑΠΟΚΤΕΙΣΤΕ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΚΑΝΟΝΤΑΣ ΚΛΙΚ ΕΔΩ:

www.bibliotopia.gr


Σχόλια για το βιβλίο: 3
  • Διονύσης Βίτσος
    24 Νοεμβρίου 2016
    #1

    Μια κριτική ματιά « Στα μισά του Κάβου»
    Τα ποιήματα του Παύλου Φουρνογεράκη αποτελούν μια εξαιρετική διανοητική σύλληψη και δείχνουν τον αξιόλογο βαθμό πνευματικότητας, καθώς και τη συνεχή άσκηση του ποιητή μέσα στον ευρύτερο λογοτεχνικό χώρο. Οι στίχοι του είναι λακωνικοί, αποφθεγματικοί, απογυμνωμένοι από περιττά στολίδια, σε ελεύθερη, μοντέρνα, συμβολική γραφή και χαρακτηρίζονται από το ιδιαίτερο, εντυπωσιακό, αλλά και πρωτότυπο προσωπικό ύφος .
    Τα ποιήματά του διακρίνονται για την ευαισθησία τους και τις ψυχικές δονήσεις που προκαλούν με το διεισδυτικό στοχασμό στα σύγχρονα κοινωνικά προβλήματα της εποχής μας, όπως η φτώχια (Παγανισμός, Κλαδευτής) , η ανεργία (Βογκητά τ’ ανέμου), το προσφυγικό (Πύλες εξόδου, Φαρμακωμένος αγέρας), η έλλειψη ηθικών αξιών (Χρέος, Συσπείρωση), ο ατομικισμός (Γυμνή πολιτεία, Ασκήσεις ζωής, Φράχτες, Ουρές), ο θάνατος (Μανιασμένοι τροχοί, Δακρυσμένο καλοκαίρι), αλλά και η απαξίωση της πολιτικής (Υπηκοότητα ελληνική, Οξειδώσεις). Παράλληλα όμως δε λείπουν και οι φυσιολατρικές αναφορές (Περιτύλιγμα, Προσμονή), που προφανώς σχετίζονται με την εντοπιότητα και την καταγωγή του ποιητή, μέσα σε μία περιρρέουσα ερωτική ατμόσφαιρα (Βακχισμοί, Αχνές σπίθες, Νάματα, Δαγκωμένο φεγγάρι).
    Ο κ. Φουρνογεράκης μέσα από την ολοκλήρωση του ρήματος «ποιώ» παραδίδει μια ποιητική συλλογή με ψυχή και πάθος, που συνδυάζει την ποιότητα με την ανθρωπιά, ενώ συγχρόνως καταφέρνει να μας διδάξει με τους προβληματισμούς του αλλά και να μας ταξιδέψει με τις ονειρικές του εικόνες.
    Νάνου Παρασκευή
    Φιλόλογος, κριτικός
    Άνω Ηλιούπολη

  • ΑΝΤΩΝΙΑ ΧΑΡΤΑ
    4 Οκτωβρίου 2017
    #2

    Είχε γράψει κάποτε ο Σαράντος Καργάκος (και πόσο επίκαιρος σήμερα):
    ‘’Το πλοίο ‘’Ελλάς’’ έχει από καιρό εκπέμψει S.O.S. Ταξιδεύει χωρίς πυξίδα στον σκοτεινό ωκεανό. Στον ορίζοντα δεν υπάρχουν φάροι. Όπου να’ ναι θα προσκρούσει πάνω στα βράχια της αφροσύνης. Τα βήματα των Ερινύων ακούγονται βαριά. Μα οι Λάρητες λείπουν. Απουσιάζουν και οι χήνες από το Καπιτώλιο. Από τους πνευματικούς ανθρώπους ζητάμε να φωτίσουν το σκοτάδι που μας κυκλώνει, να δημιουργήσουν ένα ‘’ημερολόγιο καταστρώματος’’, να ρίξουν ‘’ένα βότσαλο στη λίμνη’’ και να ταρακουνήσουν συνειδήσεις. Έτσι απλά, για να θυμίσουν πως σ’ αυτό τον τόπο το πνεύμα δεν πέθανε’’.
    Αυτά τα λόγια μου θύμισε ένας μικρός τόμος, επιμελημένος από τις εκδόσεις ‘’Περίπλους’’ του Διονύση Βίτσου, που περιλαμβάνει την ποιητική σοδειά του αγαπητού μου συναδέλφου Παύλου Φουρνογεράκη από τα μέσα του 2012 έως το τέλος του 2015. Πρόκειται για 52 ποιήματα μικρά, στοχαστικά και λυρικά, χαρούμενα αλλά και ελεγειακά. Η εικόνα του εξωφύλλου και τα σχέδια της συλλογής ανήκουν στον εξαίρετο ζωγράφο- αγιογράφο Νίκο Μπιάζη.
    Η συλλογή αφιερώνεται στην αγαπημένη καλλίφωνη σύζυγο του Παύλου, τη Γιάννα.
    Στο ποίημά του με τίτλο ‘’Γυμνή Πολιτεία’’, ο Παύλος Φουρνογεράκης καταθέτει ποιητικά παρόμοιες σκέψεις με τον Σαράντο Καργάκο.
    ‘’Μάταια θα ψάχνεις το γερό νου
    να υπερασπιστεί το άστυ.
    Ο Επιτάφιος του Περικλέους δε διδάσκεται πια στους άπορους της κατεστραμμένης πόλης κι οι οχτροί βακχίζουν σ’ ανυπεράσπιστα τείχη.’’
    Ο τίτλος της συλλογής είναι: \‘’Στα μισά του κάβου’’. Βλέποντάς τον και προτού προχωρήσω στο διάβασμα των ποιημάτων, συνειρμικά οδηγήθηκα σ’ ένα δοκίμιο του Άγγελου Τερζάκη
    ‘’Τα παιδιά με τα κλωνάρια’’, όπου γράφει:
    ‘’Ήταν η ώρα του σούρουπου. Ένα ζευγάρι, αντρόγυνο, στην ώρα του σούρουπου κι εκείνο κατέβαινε τη λεωφόρο πιασμένο μπράτσο, καθώς πορεύονταν τα ζευγάρια κάποιον άλλον καιρό. Το βάδισμά του ήταν κανονικό και λιγάκι βαρύ, ανάλογο με την ηλικία: Οι δύο μαζί πρέπει να έστριβαν τον κάβο του αιώνα’’.
    Και ο Παύλος Φουρνογεράκης στο όγδοο ποίημα της συλλογής του με τίτλο ‘’ΧΡΕΟΣ’’ διαλέγει και χρησιμοποιεί ως δομικό μοτίβο τους στίχους:
    ‘’Κι όταν στρίψεις στα μισά
    του κάβου…’’,
    έχεις περάσει, δηλαδή, τα πενήντα ‘’κολυμπάς στα χρωμο- σαμπουάν και βάφεις τις άσπρες τρίχες μαύρες, ξανθές ή καστανές κι έχει τόση λάμψη το ασήμι στα γλυπτά της λογικής’’. Πράγματι, έτσι είναι. Ποιος θα μπορούσε να αμφισβητήσει αυτούς τους στίχους;
    Όσο περισσεύει το ασήμι στα μαλλιά και προσπαθείς να
    το κρύψεις με τις βαφές, τόσο περισσότερο λάμπει ‘’το ασήμι στα γλυπτά της λογικής’’, τόσο πληθαίνει η σοφία
    τόσο μεστώνει η λογική.

    Γιατί, στο κάτω- κάτω:
    ‘’Κι ούτε έχει σημασία που ασπρίσαν τα
    μαλλιά μου,
    (δεν είναι τούτο η λύπη μου-
    η λύπη μου,
    είναι που δεν ασπρίζει κ’ η καρδιά μου)’’
    (στιχ. 29-30 από τη ‘’Σονάτα του__Σεληνόφωτος’’, του Γ. Ρίτσου).
    Το κακό, βέβαια, για τον Παύλο είναι ότι:
    ‘’Κι όταν στρίψεις στα μισά
    του κάβου
    με τα δεκανίκια των συμβάσεων
    υπήκοος και αλαζόνας
    …………………………………………..
    μες στους αγώνες δήθεν
    ξαπλώνεις στην κουπαστή
    της σιγουριάς
    κι ας έχεις πρόσταγμα
    στο τιμόνι’’.
    Την τρίτη φορά στο δομικό μοτίβο βάζει μπροστά ένα
    ‘’Μα’’:
    ‘’Μα όταν στρίψεις στα μισά
    του κάβου
    έχεις χρέος
    να μην αφήσεις
    χρέη
    στα ταμεία της ηθικής
    τραπεζίτης νάσαι
    στο πουγκί
    άυλων αξιών
    κερδοφόρος’’
    Αυτό κάνει με την πρώτη του ποιητική συλλογή ο Παύλος, αλλά και με άλλα κείμενά του, άρθρα, χρονογραφήματα, επιφυλλίδες και ποιήματα, δημοσιευμένα σε εφημερίδες και περιοδικά, έντυπα και ηλεκτρονικά.
    Τον θυμάμαι στο 2ο Λύκειο, όπου συνυπηρετούσαμε, να γράφει κάποιο ποίημα για ένα επίκαιρο, συνήθως, θέμα, για κάτι που τον άγγιξε, και να μας το μοιράζει φωτοτυπημένο. Το ίδιο, φαντάζομαι ότι θα έκανε, με τον τρόπο του Καβάφη, σε φίλους και γνωστούς του.
    Λιθακιώτης γέννημα και θρέμμα, βαθειά ενσωματωμένος στην κοινωνία του και γι’ αυτό βαθύς γνώστης της νοοτροπίας και της ρουτίνας των συγχωριανών του, κυρίως ηλικιωμένων, που έχουν να του διηγηθούν ιστορίες της ζωής τους, μέσα από τις οποίες ζωντανεύει το παρελθόν της προσεισμικής και μετασεισμικής Ζακύνθου.
    Φύση ανήσυχη, φιλομαθής, πολυσχιδής προσωπικότητα έχει γίνει και ψάλτης κοντά στον πεθερό του, πρωτοψάλτη της Μητρόπολης Ζακύνθου, κ. Σπ. Αρβανιτάκη. Ένας από τους καλούς μου συναδέλφους, που, πέρα των άλλων, είχε και αξιόλογη θητεία στη βιβλιοθήκη του 2ου Λυκείου στην Παναγούλα. Πάντα πρόθυμος να εξυπηρετήσει τους συναδέλφους του και τους μαθητές μας για την ανεύρεση σχετικής βιβλιογραφίας, την οργάνωση εκθέσεων βιβλίων, την προβολή βίντεο, στα πλαίσια διαφόρων μαθημάτων. Ήταν και είναι εραστής του θεάτρου και του καλού κινηματογράφου. Όποτε του δίνεται η ευκαιρία το ‘’σκάει’’ κάποια Σαββατοκύριακα στην Αθήνα, για να παρακολουθήσει παραστάσεις ή άλλες εκδηλώσεις.
    Άνθρωπος, επίσης, γλεντζές. Οι μέρες της Αποκριάς το ‘’φόρτε’’ του, με συμμετοχή του σε μάντσιες και αποκριάτικα σκωπτικά ή σατιρικά δρώμενα με φίλους καρδιακούς.
    ‘’περιελίξεις χορευτή σε δίνη,
    την ώρα που απεκδύει ο χρόνος
    το βραχυκύκλωμα
    και στάζει ο ιδρώτας την ελπίδα’’
    Αλλά… ‘’Ανάσες μεσηλίκων στο δόλωμα της μέθης’’
    (Βακχισμοί)
    Κανείς δεν θα μπορούσε να αμφισβητήσει ότι η αγάπη είναι η ‘’στόφα’’ του φυσιολογικού ανθρώπου, η βάση των συναισθημάτων του. Είναι η δύναμη που συνθέτει τη μοναδικότητα, τη μεγαλοσύνη και την ανθρωπιά του. Μόνο μ’ αυτή, σαν οδηγό, μπορεί να επιδιώξει την ευτυχία και να ολοκληρωθεί.
    Και ο Παύλος ό,τι κάνει το κάνει με αγάπη που του ξυπνάει την ώριμη φιλοσοφική σκέψη, που τον πλουτίζει με βαθιά συναισθήματα και παράγει το υλικό πάνω στο οποίο εκείνος μπορεί να στηριχθεί και να ξεκινήσει τις πνευματικές του αναζητήσεις, αγνοώντας τους αντιποιητικούς καιρούς που τον πολεμάνε. Έτσι, πληρώνει τον δικό του οβολό στο πανέρι της Ποίησης με λέξεις που υποκαθιστούν τα μυριστικά των κήπων με τα λουλούδια της γλώσσας.
    Ωστόσο, το ‘’Νοείν ουκ άνευ φαντάσματος’’, δηλαδή η σκέψη είναι αδύνατη χωρίς φαντασία. Η φαντασία, όμως, χαλιναγωγημένη από την ορθή κρίση γονιμοποιηθεί δυναμικά τις φυσικές στον άνθρωπο προδιαθέσεις και τα
    κεντρίσματα από το περιβάλλον, διεγείρει ενθουσιασμούς, κάνει τον άνθρωπο παραγωγικό και πρωτοπόρο.
    Ο Παύλος και φαντασία διαθέτει και ορθή κρίση και χιλιάδες κεντρίσματα έχει δεχτεί και δέχεται τόσο από το φυσικό, όσο και από το κοινωνικό του περιβάλλον. Γι’ αυτό η ποίησή του είναι, κατά βάση, βιωματική. Αρκεί κανείς να διαβάσει, ενδεικτικά τα ποιήματά του ‘’Μαντήλια’’, ‘’Ημέρα γενεθλίων’’, ‘’Πρεσβυωπία’’.
    Άλλωστε, δεν υπάρχει κανένα υποκείμενο χωρίς το αντικείμενο, κανένα ‘’έσω’’ χωρίς το ‘’έξω’’ ∙ οι δύο όροι βρίσκονται σε αδιάκοπη αλληλεπίδραση.
    Οι γεωργικές εργασίες, το κλάδεμα, ο τρύγος, η‘’ώρα του λητρουβείου’’, η φύση σ’ όλες τις εποχές, το καλοκαίρι, η θάλασσα και τα μπάνια, το φθινόπωρο και οι βροχές, τα ζακυνθινά πανηγύρια, τα κούλουμα, η γυναικεία ομορφιά, ακόμα και η εμφάνιση της πρεσβυωπίας, φυσικά φαινόμενα και εξωτερικές καταστάσεις ή σωματικές αλλαγές κινητοποιούν την έμπνευσή του. Η αγάπη του Παύλου διαχέεται στη φύση και η ψυχή του απολαμβάνει την ομορφιά της.
    ‘’Εποχούμενος ποδηλάτης (κυριολεκτικά και μεταφορικά) ιχνηλατεί….
    ‘’πλάι στις ανθισμένες μυρτιές και τα γιασεμιά,
    τις φωτισμένες καμπάνες
    στα χαρμόσυνα θερινά πανηγύρια,
    τον μεγάλο γλύπτη
    καλλίγραμμων κορασίδων
    προτού να τυλιχτούν στη γαλάζια αλμύρα’’.
    Τα συναισθήματά του υπεισέρχονται ομαλά και αβίαστα, χωρίς εντάσεις και βιαιότητα. Ωστόσο, ο Παύλος δεν σταματάει σ’ αυτά. Ξεφεύγει από το πεδίο της έκφρασης προσωπικών συναισθημάτων και αποκτά στοιχεία κοινωνικού προβληματισμού.
    Έτσι, αρκετά από τα ποιήματα της συλλογής του εκφράζουν τον πόνο και την αγωνία του για τη σημερινή οικονομική κρίση, με τα κλειστά μαγαζιά, την ανεργία, τους άστεγους:
    ‘’Βογκητά τ’ ανέμου σ’ έρμες βιτρίνες προς
    [ενοικίαση
    σκουπίδια αδέσποτα σε στάση χρόνου
    κι οι άνεργοι γεμίζουν όλπες συσσιτίων…
    βογκητά τα’ ανέμου στις χάρτινες κούτες αστέγων’’,
    για τα ενεχυροδανειστήρια:
    ‘’Τώρα που σίμωσε η φτώχεια στα ενεχυροδανειστήρια της
    θλίψης…’’,
    για το ψάξιμο στους κάδους των σκουπιδιών:
    ‘’Πλάι στ’ αγιόκλημα κάδοι της σήψης γέμουν,
    με τις μίξεις των οσμών
    η ζωή τραβάει την ανηφόρα
    (αυτούσιος στίχος του Γ. Ρίτσου),
    για τις φωτιές τον Αύγουστο του 2012:
    ‘’Ξηραμένα βογκητά τ’ ανέμου
    στερνή ευωδία
    του θυμαριού και της ρητίνης…
    …κεραυνοβολήστε
    τη μαυρίλα της ιδιωτείας
    εξαγνισμένοι
    να οργώσουμε το φθινόπωρό μας’’,

    Για την προκήρυξη εκλογών τον Δεκέμβρη του 2014:
    ‘’Βρυχηθμός της καθεστηκυίας
    στις κάλπες
    Κι η νιότη ποζάρει εύελπις
    Σαν Ηλιαχτίδα
    Στην άβυσσο του σκότους’’
    (Εδώ τώρα, Παύλο, θα ταίριαζε:
    ‘’Που ‘σουνα νιότη πού ‘δειχνες πως θα γινόμουν άλλος
    άλλος, ή ‘’Στερνή μου γνώση να σ’ είχα πρώτα’’)
    για τους μετανάστες και πρόσφυγες:
    ‘’Η εποχή και η Κραυγή της
    αντιλαλούν
    Από τ’ αμπάρια των προσφύγων
    στα σκάφη αναψυχής
    απαστράπτοντα
    την ύβρη της χλιδής’’ Ή
    ‘’είναι που κλαίει ο ουρανός
    για τον πνιγμό της πεντάχρονης θυσίας’’
    Αλήθεια, πως το μυαλό, σαν ένας τέλειος υπολογιστής,
    κάνει χιλιάδες συνειρμούς σε κλάσματα του δευτερολέπτου
    και φέρνει στην επιφάνεια παρόμοιες εικόνες!
    ‘’Στο μεταξύ η Ελλάδα ταξιδεύει ολοένα ταξιδεύει/
    Και αν ΄΄ορώμεν ανθούν πέλαγος Αιγαίον νεκροίς’’ /
    είναι εκείνοι που θέλησαν να φτάσουν το μεγάλο καράβι με
    το κολύμπι’’
    Γ. Σεφέρης, Με τον τρόπο του (από το Τετράδιο γυμνασμάτων, 1940)
    (Ο αρχαίος στίχος αυτούσιος από τον ‘’Αγαμέμνονα’’ του Αισχύλου).
    Αντιλαμβανόμαστε ότι ο Παύλος Φουρνογεράκης στη συγκεκριμένη ποιητική του συλλογή θίγει ζωντανά και φλέγοντα επείγοντα προβλήματα της επικαιρότητας με τον δικό του εκφραστικό λόγο, με απλότητα έκφρασης και ύφους, με πολλές εικόνες, φράσεις και λέξεις κλειδιά με υπαινικτικό περιεχόμενο και συμβολική φόρτιση, αλλά και με ανατρεπτική χρήση των λέξεων, που θυμίζουν έντονα την ποίηση της Κικής Δημουλά. Από τη σελίδα 11
    Σε αρκετά ποιήματα κάνει χρήση δομικών μοτίβων, που ηχούν ως προανάκρουσμα του νέου στοιχείου που θα ακολουθήσει, (πχ. Στο ‘’Για λίγο’’, ‘’Βογκητά τ’ ανέμου’’, ‘’Εποχικό’’. Όλα αυτά, βέβαια, είναι χαρακτηριστικά γνωρίσματα της νεωτερικής
    ποίησης. Και τέτοια είναι η ποίηση του Παύλου Φουρνογεράκη.
    Ως λογοτέχνης εκφράζει την ψυχή του στο έργο του. Το να γνωρίσουμε ένα λογοτεχνικό έργο, πάει, πριν από ‘όλα, να πει γνωριμία με την ψυχή εκείνη που το έγραψε. Μα, διαβάζοντας το έργο αυτό και γνωρίζοντας μέσα από τις λέξεις του ποιητή την ψυχή του, γνωρίζουμε τέλος και την δική μας ψυχή. Σαν να ζήσαμε εμείς οι ίδιοι αυτά που διαβάζουμε. Και σαν να τα ξαναζούμε τώρα, διαβάζοντάς τα, διπλά.
    Κατά τον Παύλο, εξάλλου, η τέχνη λειτουργεί ως ‘’αγχολυτικό’’. Γι ‘αυτό μας προτρέπει να μην εξαντλούμαστε ‘’στα πρακτικά’’ , ενώ στο τελευταίο ποίημα της συλλογής με τίτλο ‘’Άμυνα ’’, μας δηλώνει ότι χαμογελά παρά τα όσα αλγεινά συμβαίνουν γύρω μας.
    Αγαπητέ Παύλο,
    Υπάρχουν κάποιοι που συχνά μου λένε ότι ‘’δεν μας σώζουν οι ποιητές’’ και ότι ‘’εμείς, μ’ όλο τον σεβασμό απέναντι στον Δον Κιχώτη, δεν χρειάζεται να παλεύουμε ενάντια σε ανεμόμυλους, θα πήγαινε στράφι τόσο θάρρος. Αντίθετα, μας χρειάζονται άτομα που ξέρουν πώς λειτουργούν οι ανεμόμυλοι, για να τους βάλουν σε λειτουργιά’’.
    Σ’ αυτούς, λοιπόν, απαντώ μ’ αυτό που είχε πει ο Φρόυντ: ‘’Όπου και να με πήγαν οι θεωρίες μου, πάντα βρήκα ότι ο ποιητής ήταν ήδη εκεί’’.
    Να είσαι πάντα εκεί όπου η ψυχή σου σε κινεί (συγκινεί) και πάντα να ‘’χαμογελάς’’
    Ζάκυνθος, 4-7-2016
    Αντωνία Χαρτά – Μάργαρη

  • ΛΕΝΕΤΤΑ ΣΤΡΑΝΗ
    11 Οκτωβρίου 2017
    #3

    Στην αποβάθρα των αναχωρήσεων και της υποδοχής

    της Λενέτας Στράνη

    Αν και διανύουμε τον δεύτερο ήδη μήνα του 2017, ο νους μας περιστρέφεται ακόμη γύρω απ’ τα γεγονότα της προηγούμενης χρονιάς επιχειρώντας να κάνει τον απολογισμό τους. Το 2016, πέραν των πάσης φύσεως δυσκολιών που αντιμετώπισαν οι ταλαιπωρημένες κοινωνίες μας, πενθήσαμε και δυο σημαντικές απώλειες ξεχωριστών ανθρώπων του νησιού μας: της ποιήτριας Μάχης Μουζάκη και του επιστήμονα και συγγραφέα Λορέντζου Μερκάτη.

    Η Μάχη, μια ζωντανή και θαρραλέα παρουσία που έσφυζε από πνευματικούς χυμούς, κατόρθωσε να δρασκελίσει την καγκελόφραχτη μάντρα την οποία είχε υψώσει για το γυναικείο φύλο η συντηρητική νοοτροπία της εποχής της, να αγωνισθεί σθεναρά και να μας παραδώσει ένα πλούσιο ποιητικό έργο γεμάτο ευαισθησία, προβληματισμό, τόλμη, ανθρωπιά και έγνοια για το φυσικό περιβάλλον.
    Στο πρόσφατο παρελθόν είχαμε τολμήσει να υποθέσουμε ότι τα πάντα γύρω μας είναι πολύ πιθανό να γεννήθηκαν από ένα και μόνο ποίημα, εφόσον ο λόγος θεωρείται η γενεσιουργός αιτία της ζωής. Ένα ποίημα απείρως συμπυκνωμένο και με άψογη αισθητική τελειότητα το οποίο, όταν εξερράγη, δημιούργησε τα ορατά και αόρατα σύμπαντα.
    Αν αυτή η σκέψη εμπεριέχει κάποια ψήγματα έστω αλήθειας, η Ποίηση πρέπει να αισθάνθηκε γι’ άλλη μια φορά ευτυχής, καλώντας τη Μάχη των ζακυνθινών Κήπων στα δικά της αχανή λιβάδια, όπου θα συνθέτει τους στίχους της σε συμπαντικές πλέον αρμονικές, δίπλα στις φωτεινές Πλειάδες.
    Ο ευπατρίδης Λορέντζος ήταν απ’ τους τελευταίους εκπροσώπους μιας άλλης επτανησιακής κοινωνίας η οποία σιγά σιγά εκλείπει, όπως μας διαβεβαιώνουν οι παλαιότεροι. Τον γνωρίσαμε απ’ τα αφηγήματά του στο εκλεκτό περιοδικό «Περίπλους» και αργότερα στο ένθετο των Επιλογών της ζακυνθινής εφημερίδας «Ερμής», έντυπο το οποίο εξακολουθεί να διαθέτει σελίδες για τον πολιτισμό ακόμη και τούτες τις σκοτεινές πνευματικά μέρες.
    Απολαμβάναμε τις όμορφες ιστορίες του και μάλιστα τα τελευταία χρόνια διανθισμένες όλο και περισσότερο με ξεχασμένες ζακυνθινές λέξεις, μέσα απ’ τις οποίες μετέφερε το ατμοσφαιρικό κλίμα και τη γοητεία περασμένων εποχών. Ο Λρης, ευτυχώς, δεν πίστευε ότι προσβάλλει με αυτόν τον τρόπο την κοινή ελληνική, επειδή, όπως φαίνεται, διέθετε τη γνώση πως ο επτανησιακός ιδιωματικός λόγος αποτελεί ένα απ’ τα βασικά της θεμέλια.
    Μακάρι να υπάρχει η δυνατότητα και σ’ αυτή την άλλη διάσταση το πνεύμα του αγαπητού Alonso να συνεχίσει την ενασχόλησή του με τη γλώσσα, συντροφιά με τον αείμνηστο Νίκο Πομόνη και όλους όσους την τίμησαν στην εδώ ζωή. Όπως ευχόμαστε να είναι δυνατή και η μεταφύτευση των αγριολούλουδων της ζακυνθινής χλωρίδας, που τόσο καλά μελέτησε, στις σέρες του ουρανού, για να στολίζει με την ευγένεια και τη λεπτότητα που τον διέκρινε την κόμη της μακρινής Βερενίκης.
    Η ζωή όμως, απ’ την ίδια της τη φύση, δε σταματά ποτέ να εγκυμονεί τη δημιουργία στα σπλάχνα της, με αποτέλεσμα να αναπληρώνει με καινούριες, φιλόδοξες γέννες κάθε απώλεια. Έτσι, το 2016 εμφανίστηκαν στο προσκήνιο νέες μορφές του πνεύματος: επιστήμονες, πρωτοπόροι, καλλιτέχνες, λογοτέχνες, ποιητές.

    Ανάμεσα σ’ αυτούς και ο συμπατριώτης μας Παύλος Φουρνογεράκης με την ποιητική συλλογή «Στα μισά του Κάβου» από τις «Εκδόσεις Περίπλους», την οποία κοσμούν εξαιρετικά σχέδια του ζωγράφου και αγιογράφου Νίκου Μπιάζη.
    Ο Παύλος, μια ευγενική φυσιογνωμία του νησιού μας, εργάζεται παράλληλα και στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, το πιο ιερό κατά τη γνώμη μας λειτούργημα που έχει εφεύρει μέχρι σήμερα ο ανθρώπινος πολιτισμός. Τον γνωρίσαμε κι αυτόν απ’ το ένθετο του «Ερμή», όπου δημοσιεύει πεζά κείμενα και ποιήματα.
    Στο συγκεκριμένο βιβλίο σκιαγραφείται ο εσωτερικός του κόσμος, σκέψεις, συναισθήματα, προβληματισμοί, που απορρέουν απ’ τη διεισδυτική ματιά του δημιουργού στο εξωτερικό περιβάλλον. Όρθιος, στις κορυφογραμμές του στοχασμού του θεάται με περισσή αγωνία τ’ ανθρώπινα για να μεταφέρει με την πένα του στο χαρτί ό,τι τον συγκινεί και τον συγκλονίζει.
    Οι στίχοι συνθέτουν με λέξεις ολοζώντανες εικόνες της καθημερινότητας, οι οποίες προκαλούν τον αναγνώστη να τις παρατηρήσει με προσοχή, να τις μελετήσει και ν’ ανακαλύψει το βαθύτερο νόημά τους, κρυμμένο πίσω απ’ τις φωτοσκιάσεις του λόγου και τα παλ χρώματα.
    Ο ποιητής έχει την ευαισθησία αλλά και την τύχη να συνομιλεί άμεσα με τη φύση, εφόσον επέλεξε να διαμένει μόνιμα στο νησί, γι’ αυτό η ποίησή του αναδίδει τη γνησιότητα, τις μυρωδιές και τη γεύση του ζακυνθινού τοπίου… Τρυγοπατητές / στο γλυκασμό των σταφυλιών / για τις καινούργιες / συνθλίψεις / ζυμώσεις / ΙΑΣΕΙΣ … και το θειάφι εξαγνίζει / τα στραγγίδια του χρόνου … Σκουπίζει τα δάκρυα της βέργας / ο καλός κλαδευτής με την κοφτερή ψαλίδα / … Τρύγησα παραστάσεις στα γιορτινά τ’ αλώνια / … για να ζυμωθεί αλκοόλη στα χειμερινά ποτήρια / και να λούσει τον ήλιο τις κρύες μέρες / για να ντύσει το χλωμό φεγγάρι και τ’ αστέρια / μην τυχόν βραχούν και λιώσουν / σαν τις ελπίδες των σκουρόχρωμων ανέργων / και των ντόπιων σκλαβωμένων / …
    Αλλού οι στίχοι μάς γαληνεύουν με τις πανάρχαιες εξαγνιστικές ιδιότητες του νερού: Απόλαυσε τη βροχή / για δες πως ξεπλένει τις βρωμιές μας / πώς τις μαζεύει στα βουλωμένα αδιέξοδα / μπροστά στις μπασιές στην άκρη του δρόμου / … Αλλού μάς γεμίζουν θλίψη επισημαίνοντας την ακινησία και την έκπτωση αξιών της εποχής: … Ληγμένη δημοκρατία / στο ράφι / κι εχθρός να φαντάζει / του μελαμψού η φτώχεια / … Κι απ’ τα πιο ενδιαφέροντα ποιήματα εκείνο με τον τίτλο «Χρέος» .Μια καθοριστική στάση στο μέσον της πορείας της ζωής, που προτρέπει τον καθένα μας να συνειδητοποιήσει τα βάρη του παρελθόντος και να βαδίσει την υπόλοιπη διαδρομή αναλογιζόμενος τις προσωπικές ευθύνες και τα χρέη του … Κι όταν στρίψεις στα μισά / του κάβου / με τα δεκανίκια των συμβάσεων / υπήκοος και αλαζόνας / μες στους αγώνες / δήθεν / … Μα όταν στρίψεις στα μισά / του κάβου / έχεις χρέος / να μην αφήσεις χρέη / στα ταμεία της ηθικής / …
    Όλα τούτα και ακόμη περισσότερα είχαμε την ευκαιρία να αισθανθούμε, διαβάζοντας την πρώτη ποιητική συλλογή του Παύλου Φουρνογεράκη. Ευχόμαστε στο βιβλίο ένα μακρύ ταξίδι και κείνον τον ευχαριστούμε από καρδιάς για όσα μας έχει προσφέρει μέχρι σήμερα.

Γράψτε το σχόλιό σας: