GameNow WP Theme

DarkLight
ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΒΙΤΣΟΣ, Στην Αυλή του Σουλειμάν του Μεγαλοπρεπή

Ένα ιδιότυπο ρεπορτάζ στα ιστορικά βιβλία, στις πηγές, στις μαρτυρίες και στις συζητήσεις σχετικά με τον σουλτάνο ΣΟΥΛΕΙΜΑΝ τον ΜΕΓΑΛΟΠΡΕΠΗ, την ΑΥΛΗ και την ΕΠΟΧΗ του.Η ομολογημένη, αλλά κυρίως η ανομολόγητη ιστορική αλήθεια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ιδίως της εποχής του Σουλεϊμάν.

Kοινωνίες, αντιλήψεις, καθημερινότητα, διασκεδάσεις, συνήθειες, πρόσωπα, που δύσκολα μπορούν να κατανοηθούν από τον δυτικό άνθρωπο, μα που επηρέασαν την ζωή και την ιστορική του πορεία –ιδίως των Ελλήνων– για αιώνες.

Ο ΣΟΥΛΕΪΜΑΝ•ΟΙ ΟΘΩΜΑΝΟΙ• ΠΑΙΔΟΜΑΖΩΜΑ•Ο ΠΑΡΓΑΛΗΣ ΙΜΠΡΑΗΜ ΠΑΣΑΣ• Η ΧΟΥΡΡΕΜ•Η ΜΑΧΙΝΤΕΒΡΑΝ•Ο ΔΙΑΔΟΧΟΣ ΜΟΥΣΤΑΦΑ•Ο ΡΟΥΣΤΕΜ ΠΑΣΑΣ ΚΑΙ Η ΜΙΧΡΙΜΑΧ•Ο ΔΙΑΔΟΧΟΣ ΣΕΛΙΜ Β΄•Ο ΣΟΥΛΕΪΜΑΝ & ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ•ΟΙ ΕΥΡΩΠΑΙΟΙ & Ο ΧΑΙΡ ΑΝΤΙΝ ΜΠΑΡΜΠΑΡΟΣΣΑ•Ο ΣΟΥΛΕΙΜΑΝ ΠΟΛΙΟΡΚΕΙ ΤΗ ΡΟΔΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΕΡΚΥΡΑ•Ο ΣΟΥΛΕΪΜΑΝ,ΤΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΚΑΙ ΟΙ ΤΕΧΝΕΣ•ΤΑ ΧΑΡΕΜΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΔΟΥΛΕΜΠΟΡΙΟ•ΤΑ ΑΡΣΕΝΙΚΑ ΧΑΡΕΜΙΑ•ΤΟ ΧΑΛΒΕΤ•ΣΚΗΝΕΣ ΟΘΩΜΑΝΙΚΗΣ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑΣ•ΟΙ ΔΙΑΣΚΕΔΑΣΕΙΣ•ΤΟ ΠΑΛΑΤΙ• ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ, ΕΚΤΕΛΕΣΕΙΣ & ΒΑΣΑΝΙΣΤΗΡΙΑ•Η ΓΝΩΜΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΤΟΥΡΚΟΥΣ• και •ΜΙΑ ΑΛΗΘΙΝΗ ΙΝΤΡΙΓΚΑ ΘΑΝΑΤΟΥ  ΣΤΟ ΟΘΩΜΑΝΙΚΟ ΠΑΛΑΤΙ.

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ:

 

[…] Η παλαιότερη περιγραφή του Σουλεϊμάν που διασώζεται είναι εκείνη του Ενετού απεσταλμένου Μπαρτολομέο Κονταρίνι, που είδε τον νεαρό σουλτάνο λίγο μετά την ενθρόνισή του και έγραψε:
«Είναι είκοσι πέντε ετών, ψηλός αλλά νευρώδης και με λεπτή επιδερμίδα. Ο λαιμός του είναι κάπως υπερβολικά μακρύς, το πρόσωπό του λιγνό και η μύτη του αετίσια. Έχει μια σκιά μουστακιού κι ένα μικρό γένι. Μολαταύτα δείχνει ευχάριστος στην όψη, αν και το δέρμα του έχει την τάση να χλομιάζει. Λένε ότι είναι σοφός άρχοντας, ότι αγαπά τη μελέτη, και όλοι περιμένουν καλό από τη βασιλεία του.»

Είχε μορφωθεί από την ηλικία των επτά στο σχολείο του Τοπκαπί Σαράι. Σπούδασε λογοτεχνία, μαθηματικά, ιστορία, θεολογία και στρατιωτικές τέχνες. Από τα δεκαπέντε του και σ’ όλη τη διάρκεια της βασιλείας του πατέρα του υπηρέτησε ως επαρχιακός διοικητής στη Μαγνησία της Μικράς Ασίας. Αφού κατάφερε να γλυτώσει από απόπειρες δολοφονίας εναντίον του, κάποιες οργανωμένες από τον ίδιο τον πατέρα του, παραμέρισε τη μόρφωση και τις ευαισθησίες του και, προκειμένου να πάρει την Αρχή, εξολόθρευσε τους μνηστήρες του θρόνου, αδέλφια και θείους του. Κι αυτό επειδή, πιο πάνω από την ποίηση και την παιδεία, έστεκαν οι υποθήκες του προπάππου του Μωάμεθ του Πορθητή : «Όποιος γιος ή εγγονός μου έρθει στην εξουσία, μπορεί να θυσιάσει ακόμα και τα αδέλφια του για να εξασφαλίσει την ηρεμία του Κόσμου».

[…]

Ο Σουλεϊμάν, ήταν ο ίδιος γιος μιας σκλάβας ταταρικής καταγωγής. Ο Μεγάλος Βεζίρης του, ο Ιμπραήμ, ήταν σκλάβος ελληνικής καταγωγής, εξαίρετος βιολιστής, τον ακολουθούσε στις εκστρατείες και λέγεται ότι συχνά μοιραζόταν το κρεβάτι του.
Με άλλα λόγια, ο Σουλεϊμάν ήταν ένας κλασικός πρίγκιπας της Αναγέννησης, ένας Ανατολίτης παρόμοιος με τον Βοργία της Ρώμης, αλλά σαφώς πολύ πιο ισχυρός.

[…]

Ο Νεοκλής Σαρρής λέει για τους γενίτσαρους: «Η σημειολογία της τελετουργίας που ακολουθούσε η διανομή της μισθοδοσίας των γενιτσάρων αποκαλύπτει τη φύση του στρατοκρατικού καθεστώτος. Ανά τρίμηνο ο σουλτάνος μοίραζε στους διοικητές των λόχων, τους λεγόμενους τσορμπατζήδες, που συγκεντρώνονταν για το σκοπό αυτό στη μέση αυλή του σαραγιού, τη μισθοδοσία του σώματος. Είναι πολύπλευρα σημαντικό πως στο κάλυμμα της κεφαλής των διοικητών, κατασκευασμένο από πυκνωμένο μαλλί, υπήρχε μια μεταλλική θήκη με μια κουτάλα. Η συγκέντρωση σήμαινε λήψη μεριδίου από το προϊόν της ευτυχίας, δηλαδή του κράτους. Μετά τη διανομή των πουγκιών με τον ουλουφέ (ulufe), δηλαδή λουφές, εξ ού και η λούφα, δηλαδή το μισθό που αντιστοιχούσε στον καθένα άνδρα των λόχων, οι τσορμπατζήδες που τα παραλάμβαναν συμμετείχαν σε συνεστίαση στην οποία κυριαρχούσε η σούπα. Η γεύση της εξουσίας σημαίνεται με τη γεύση ενός εδέσματος που προϋποθέτει αναταραχή, του παρασκευάσματος δηλαδή που γίνεται δια μέσου της κουτάλας. Οι γενίτσαροι λοιπόν δεν συμμετείχαν μονάχα στο ιδανικό μερίδιο που εξασφάλιζε σ’ αυτούς η εξουσία, αλλά και τη μαγείρευαν. Η κουτάλα εδώ είναι το σημαίνον της εξουσίας/οικονομικού οφέλους και μέσο διαμόρφωσης πολιτικών εξελίξεων. Σε περίπτωση που η μισθοδοσία κρινόταν ανεπαρκής, η ανατροπή του καζανιού σήμαινε στάση. Και ο σουλτάνος έπρεπε να βρει “στο Ντιβάνι του ποδαριού”, το αγιάκ ίντιβανι, που συνεδρίαζε επιτόπου, λύση ώστε να ικανοποιήσει τις απαιτήσεις των στασιαστών, οι οποίες συνήθως περιορίζονταν σε αύξηση των αποδοχών και ταυτόχρονη καρατόμηση του ντεφτερντάρη, δηλαδή του υπουργού των Οικονομικών».

[…]

ΤΟ ΧΑΛΒΕΤ

Χαλβέτ, σημαίνει «απομόνωση». Οι Χαλβετήδες ήταν ένα από τα καθόλου δημοφιλή σιιτικά μοναστικά τάγματα, που είχαν πάρει το όνομά τους επειδή ακολουθούσαν την εγκατάλειψη των εγκοσμίων, την απομόνωση και τον ασκητισμό. 

Αλλά χαλβέτ επίσης ήταν ό,τι περίμενε σε όλη της τη ζωή η κάθε οδαλίσκη του χαρεμιού: να κοιμηθεί με το Σουλτάνο και να γίνει haseki (επιλεγμένη).
Αφού την επέλεγε ο Σουλτάνος, την αναλάμβανε ο Αρχιευνούχος για να την ετοιμάσει. Η ετοιμασία ήταν ολόκληρη διαδικασία, που ξεκινούσε με ζεστό μπάνιο.
Αν η εν λόγω ήταν τυχερή και έμενε έγκυος, θα αναβαθμιζόταν από haseki σε hatun (σύζυγο) και ενδεχομένως σε μητέρα διαδόχου valide (βασιλομήτορα), οπότε υπήρχε η πιθανότητα να επηρεάζει τις τύχες ολόκληρης της αυτοκρατορίας κάποια στιγμή.
Υπήρχαν κάποιες που όντως καταριόνταν την τύχη τους, που τις έριξε στο χαρέμι. Μάλιστα μερικές αυτοκτονούσαν για να γλυτώσουν. Πολλές όμως, όχι μόνον έμεναν με τη θέλησή τους, αλλά επεδίωκαν να ενταχθούν στο χαρέμι και από εκεί με σειρά από ίντριγκες, δολοπλοκίες και δολοφονίες και αφού περάσουν από χαλβέτ φυσικά, να γίνουν Σουλτάνες αυτοκράτειρες.

Όμως με τόσες, που είχε να εξυπηρετήσει ο Σουλτάνος χρειαζόταν κι αυτός την προετοιμασία του. Μέσα στο παλάτι υπήρχε ένας γιατρός, που είχε μόνο ένα καθήκον: Να ετοιμάζει σκευάσματα, που θα τα πίνει ο Σουλτάνος, προκειμένου να μπορεί να ανταπεξέρχεται στα χαλβέτια. Συνήθως ο γιατρός αυτός έφτιαχνε ένα αφέψημα, το περίφημο «πατισάχ μαντζούν», δηλαδή το βασιλικό μαντζούνι. Ήταν, λέγεται, δυναμίτης και έτσι έπρεπε, γιατί αν ο Σουλτάνος κατά τη διαδικασία του «χαλβέτ» δεν κατάφερνε να σταθεί στο ύψος του, τότε το σούσουρο μέσα στο χαρέμι για τον «ανδρισμό» του, ήταν ικανό ακόμη και να προκαλέσει εξέγερση. “Εδώ”, έλεγαν, “δεν μπορεί να κουλαντρίσει μια γυναίκα, και μπορεί μια αυτοκρατορία”; Λένε επίσης ότι η συνταγή του μαντζουνιού πήγαινε από στόμα σε στόμα και κανείς δεν γνώριζε τι ακριβώς περιέχει. Νεώτερες έρευνες έχουν καταλήξει στα συστατικά του, αν και πολλοί πιστεύουν ότι το δραστικότερο από αυτά ήταν …η αυθυποβολή:

Δυόσμος: Το βασικό συστατικό. Και οι αρχαίοι Έλληνες είχαν ανακαλύψει τις σεξουαλικές ιδιότητες του δυόσμου. Ο Αριστοτέλης συμβούλευσε μάλιστα τον Μέγα Αλέξανδρο να μην αφήνει τους στρατιώτες του να πίνουν δυόσμο στις εκστρατείες για να αποφεύγουν τη σεξουαλική διέγερση, ώστε να πολεμούν καλά και να κρατούν την πειθαρχία τους.
Ρόδι: Κι αυτό από την αρχαία Ελλάδα ήλθε στην αυλή του Σουλτάνου. Οι αρχαίοι Έλληνες πίστευαν ότι το ρόδι, ήταν ο αγαπημένος καρπός της θεάς Αφροδίτης..
Αυγό: Αλλά μόνο ο κρόκος και ωμός. Στο «πατισάχ μαντζούν», έβαζαν ωμό κρόκο και επειδή πίστευαν ότι θεραπεύει από την κατάθλιψη, από την οποία έπασχαν πολλοί Σουλτάνοι. Ιδίως ο Σουλεϊμάν ο Μεγαλοπρεπής.
Πιπέρι: Βασικό συστατικό και σε μεγάλες ποσότητες. Έκανε λέει το Σουλτάνο να θέλει συνεχώς χαλβέτ.
Λουΐζα: Φυσικό, αφού η Λουΐζα, περιέχει την βερβεναλίνη, ένα αλκαλοειδές που διαστέλλει και διογκώνει τις αρτηρίες προκαλώντας στύση στο πέος.
Σκόρδο: Ακόμη και σήμερα σε χώρες που υπήρξαν πρώην οθωμανικές κτήσεις, πχ στη Μέση Ανατολή, δίνουν την πρώτη νύχτα του γάμου στον άνδρα σκορδόσουπα.
Ορχιδέες:. Οι ρίζες της ορχιδέας, μοιάζουν με τους όρχεις του άνδρα (από εκεί και το όνομα). Για αυτό οι αρχαίοι πίστευαν ότι το απόσταγμα του φυτού θεραπεύει τις στυτικές δυσλειτουργίες. Μετά την ανακάλυψη της Αμερικής παράγγελναν στο Τοπ Καπί, βανίλια, που είναι κι αυτή ένα είδος ορχιδέας.
Λάδι: Κατά το «φάε λάδι και έλα βράδυ». Η βιταμίνη Ε, που περιέχει, έχει θετική επίδραση στη λίμπιντο. Από την Καλαμάτα με φιρμάνι του Σουλτάνου, έστελναν στο Σεράι, μόνο αγουρέλαιο, το πρώτο λάδι.
Σαφράν: Τα σερμπέτια τα σέρβιραν στο Σουλτάνο πασπαλισμένα με κόκκους του σαφράν, κρόκου Κοζάνης δηλαδή. Βυζαντινοί και Ρωμαίοι θεωρούσαν ότι επιδρά θετικά στην σεξουαλική επιθυμία και βοηθάει στη στύση.
Μέλι: Οι ιδιότητες του μελιού στον τομέα της ερωτικής επιθυμίας είναι γνωστές.
Γλυκάνισος: Ο γλυκάνισος περιέχει μια ουσία την ανηθόλη, που πιστεύεται ότι δίνει στο σώμα μια ξεχωριστή μυρωδιά, αλλά και εμφανίζει ήπια οιστρογονική δραστηριότητα, που αυξάνει την σεξουαλική επιθυμία και αποτρέπει τη σεξουαλική ανικανότητα.

Για το συγγραφέα:

O ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΒΙΤΣΟΣ γεννήθηκε το 1956 στην Ζάκυνθο. Σπούδασε Οικονομικά και, στη συνέχεια, Νομικά στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και είναι εκδότης.

Σχεδόν 18 χρόνια εργάστηκε στην Εθνική Τράπεζα, από όπου παραιτήθηκε για να ασχοληθεί αποκλειστικά με τις εκδόσεις, αφού από το 1984 είχε ιδρύσει τον εκδοτικό οίκο «Περίπλους», ο οποίος αρχικά  εξέδωσε το πανελλήνιας κυκλοφορίας ομώνυμο περιοδικό για τα Γράμματα και τις Τέχνες.

Παράλληλα διετέλεσε Γενικός Διευθυντής μεγάλης αθηναϊκής εκδοτικής εταιρείας  και Διευθυντής Επτανησιακής Εκδοτικής Σειράς σε αθηναϊκό εκδοτικό οίκο.

Από το 1993 οι «Εκδόσεις Περίπλους» επεκτάθηκαν και στις εκδόσεις βιβλίων σε πανελλήνια κλίμακα.

Το 1999 ίδρυσε μαζί με Πέτρο Κωστόπουλο εκδοτική εταιρεία βιβλίων, την «Π Εκδοτική ΑΕΕΕ», η οποία εντάχθηκε στον Όμιλο επιχειρήσεων  ΙΜΑΚΟ και είχε το δικαίωμα της χρήσης της επωνυμίας «Εκδόσεις Περίπλους». Από το 2005 οι «Εκδόσεις Περίπλους» αποδεσμεύτηκαν  από την ΙΜΑΚΟ και επανήλθαν εξολοκλήρου στον Διονύση Βίτσο.

Οι «Εκδόσεις Περίπλους» έχουν εκδώσει μέχρι σήμερα περί τους 800 τίτλους βιβλίων και 53 τεύχη του περιοδικού «Περίπλους».

Διετέλεσε Κριτικός Θεάτρου αθηναϊκής εφημερίδας, Παραγωγός ραδιοφωνικών πολιτιστικών εκπομπών στην κρατική και ιδιωτική ραδιοφωνία, κυρίως με θέματα επτανησιακού περιεχομένου, Διοργανωτής εικαστικών εκθέσεων, ενώ πολλά άρθρα του έχουν δημοσιευθεί σε ζακυνθινές (Ελεύθερη Φωνή, Ελεύθερη Άποψη, Ημέρα τση Ζάκυθος, Ερμής) και αθηναϊκές εφημερίδες (Βήμα, Ελεύθερος Τύπος, Ελευθεροτυπία, Καθημερινή, Επικαιρότητα κ.α.) και περιοδικά (Οικονομικός Ταχυδρόμος, Τέταρτο, Σήμα κ.α.).

Από το 1983 μέχρι το 1993 διετέλεσε Γενικός Γραμματέας της  Ένωσης Ζακυνθίων Αθήνας.

Ιδρυτικό μέλος της Εταιρείας Ζακυνθιακών Σπουδών και μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου επί δεκαετία.

Ιδρυτής και Διοργανωτής Ελεύθερου Πανεπιστημίου Δήμου Ζακυνθίων (1988-1990). Επίσης συμμετείχε  σε Διεθνή επιστημονικά συνέδρια Επτανησιακού περιεχομένου και δίδαξε την τέχνη των εκδόσεων σε σεμινάρια της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Έχει γράψει τα βιβλία «Ζακυθινά φαγιά, ψωμιά και γλυκίσματα, Περίπλους, 2002» και

«Κονεμένος Νικόλαος: Τα ματογυάλια , Ωκεανίδα, 1997». Έχει μεταφράσει περί τα 35 κείμενα  κυρίως αρχαίας και κλασικής λογοτεχνίας.

 

 

Συγγραφέας: ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΒΙΤΣΟΣ

Έτος έκδοσης: 2014

ISBN: 978-960-438-164-7

Σελίδες: 246, Τιμή:  € 14

 

ΑΠΟΚΤΗΣΤΕ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΚΑΝΟΝΤΑΣ ΚΛΙΚ ΕΔΩ  ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ «BOOKS AND THE CITY»

Μέχρι στιγμής δεν υπάρχουν σχόλια για αυτό το βιβλίο.
Γράψτε το σχόλιό σας:





Το βήμα των αναγνωστών μας
Θεματικές κατηγορίες βιβλίων Νέα άρθρα στο Πολιτισμός Πολίτης