GameNow WP Theme

DarkLight
ALICIA GIMENEZ BARTLETT: Nεκρική σιωπή στο Μοναστήρι της Βαρκελώνης

Ένας μοναχός της μονής της Πομπλέτ, ειδικός σε θέματα Τέχνης, δολοφονείται ενώ δουλεύει για την αποκατάσταση από τη φθορά του χρόνου ενός ιερού λειψάνου, εκτεθειμένου στο παρεκκλήσι μιας μονής καλογραιών στη Βαρκελώνη.

Το περίεργο είναι ότι εξαφανίζεται και το ίδιο το ιερό λείψανο.

Η αστυνόμος Πέτρα Ντελικάδο και ο βοηθός της Φερμίν Γκαρθόν, ερευνώντας την εκδοχή ότι και η δολοφονία και η κλοπή του λειψάνου αποτελούν έργο φανατικού θρησκευόμενου, ψάχνουν σκοτεινά ιστορικά αρχεία της Καθολικής Εκκλησίας που τους είναι παντελώς ξένα.

Οδηγούνται στη σκοτεινή «Τραγική Εβδομάδα» στη Βαρκελώνη του 1909, όταν ξέσπασε η οργή του κόσμου εναντίον της Εκκλησίας, κάηκαν ναοί,  καταστράφηκαν εκκλησιαστικά κειμήλια, φονεύτηκαν ιερωμένοι και λείψανα αγίων πετάχτηκαν στους δρόμους.  

Οι υποψίες στρέφονται και κατά της ισχυρής οικογένειας ευεργετών της μονής των καλογραιών, η οποία τότε είχε παίξει σημαντικό ρόλο κατά των επαναστατών.

 Πηγαίνοντας από έκπληξη σε έκπληξη μέχρι την απρόσμενη διαλεύκανση της υπόθεσης, η εισβολή της Πέτρας Ντελικάδο στον σιωπηλό μοναστηριακό κόσμο μας ωθεί να σκεφτούμε τι μπορεί να συμβαίνει τριγύρω μας χωρίς να το υποπτευόμαστε.

Μαζί της, η συγγραφέας Αλίθια Χιμένεθ Μπάρτλετ, αποδεικνύει όσο ποτέ άλλοτε την ικανότητά της να πλέκει με δεξιοτεχνία, σαρκασμό και χιούμορ απροσδόκητες ιστορίες και να ερευνά τα μυστηριώδη βάθη της ανθρώπινης ψυχής.

Το βιβλίο ήταν για μήνες στην κορυφή των best sellers στην Ευρώπη και τη Λατινική Αμερική.

 

Για τη συγγραφέα

Η Αλίθια Χιμένεθ Μπάρτλετ είναι  ισπανίδα συγγραφέας αστυνομικών μυθιστορημάτων με τη μεγαλύτερη αναγνωσιμότητα στον κόσμο.

Στη θέση αυτή την ανέδειξε  αυτή εδώ η  αστυνομική σειρά μυθιστορημάτων, ένα από τα οποία είναι και το ανά χείρας, όπου πρωταγωνιστεί η αστυνόμος Πέτρα Ντελικάδο.

Γεννήθηκε στην πόλη Αλμάνσα, της περιοχής Αλμπαθέτε της Ισπανίας το 1951. 

Σπούδασε φιλολογία στο πανεπιστήμιο της Βαρκελώνης, πόλη στην οποία ζεί από το 1975. Έχει δημοσιεύσει πολλά κείμενα με κυριότερα τα μυθιστορήματα Una habitacion ajena (βραβείο Femenino Singular 1997) και Dios de amor y enganos.

Της έχει απονεμηθεί το Βραβείο Raymond Chandler για το σύνολο του έργου της.

 

Απόσπασμα από το βιβλίο

 Η μοναχή καθόταν λες και είχε πιει το αμίλητο νερό κι έτσι πήρε τον λόγο ο μοναχός, για τον οποίον μάντευα ότι θα μιλούσε με υπαινιγμούς.

-Κοιτάξτε, το σκήνωμα του Αγίου ήταν καταχωρημένο στα εκκλησιαστικά αρχεία ως άφθαρτο. Που πάει να πεί, ότι ο Θεός για να τον ανταμείψει για τον ενάρετο βίο του, του χάρισε την αφθαρσία του σώματός του, όταν πέθανε.

-΄Ενα θαύμα δηλαδή; επενέβη με ενδιαφέρον ο Γκαρθόν.

-Ναι, βεβαίως. Η ιστορία της Καθολικής Εκκλησίας είναι μεγάλη σε διάρκεια και πολυτάραχη. Ας πούμε ότι κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα υπήρχε μια έντονη τάση να αποδίδονται θαυματουργές ιδιότητες σε ορισμένα φυσικά φαινόμενα. Σήμερα, όπως ξέρετε, η Εκκλησία είναι πολύ πιο συγκρατημένη σε σχέση με όλα αυτά. Επιπλέον, έχουμε να κάνουμε με πολύ μακρινές ιστορικές εποχές κατά τις οποίες δεν διαθέταμε τα επιστημονικά εργαλεία, που διαθέτουμε σήμερα. Και όσον αφορά το φαινόμενο της αφθαρσίας, οι άνθρωποι που το πίστευαν δεν βρίσκονταν μόνο στους κόλπους της Εκκλησίας, αλλά και της Κοινωνίας γενικότερα. Μιας Κοινωνίας που ήταν καθυστερημένη και εύπιστη.

Η αδελφή Ντομιτίλα δεν παρέλειψε, με μια ματιά της, να εκφράσει τον θαυμασμό της γιατον τρόπο που ο αδελφός Μαγκί χειρίστηκε το δύσκολο αυτό θέμα από τη μεριά της πίστης. Ο Γκαρθόν έκανε μια κίνηση, όχι και τόσο διπλωματική.

-΄Ωστε λοιπόν, όλη αυτή η φιλολογία για τα σώματα που δεν σάπιζαν και δεν γίνονταν χώμα και μπουχός δεν ήταν τίποτα άλλο από ένα κόλπο που οι ιερείς χρησιμοποιούσαν για να εξουσιάζουν τους πιστούς.

-Υπαστυνόμε! ψέλλισε ο καημένος ο Μαγκί σαν να τον εκλιπαρούσε να τον λυπηθεί.

-΄Ομως σ’ αυτήν την περίπτωση –είπα εγώ– αναποδεχτούμε ότι το άφθαρτο του σώματος δεν έχει παρά μόνο συμβολική σημασία, γιατί το θύμα είχε συμπεριλάβει αυτή την διάγνωση ανάμεσα στα στοιχεία της έρευνάς του;

Αλλά τώρα είχε έρθει η σειρά της αδελφής Ντομιτίλα να παρέμβει.

-Μια στιγμή, αστυνόμε! Το ότι σε πολλές περιπτώσεις η μουμιοποίηση γινόταν απευθείας από τον άνθρωπο, δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν πραγματικά άφθαρτα σώματα. Για παράδειγμα, ο άγιος Πασκουάλ Μπαιλόν. Η αποτύπωση σε εικόνα που έχουμε τώρα είναι αντίγραφο του άφθαρτου σώματός του που το βεβήλωσαν οι κομμουνισταί κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου. Ακόμη, στη Σύνοδο του Τρέντο, ειπώθηκε το εξής: «Τα σώματα των Αγίων Μαρτύρων και άλλων που ζουν τώρα με τον Χριστό, σώματα που κατοικούν μέσα στο Άγιο Πνεύμα, που μια μέρα θα αναστηθούν από Εκείνον και θα δοξαστούν στην αιώνια ζωή, μπορούν να τιμώνται από τους πιστούς. Ο Θεός διά μέσου αυτών προσφέρει την καλοσύνη του στους πιστούς.»

Ούτε καν ο αδελφός Μαγκί δεν ήταν προετοιμασμένος για αυτήν την καταιγίδα, που περιελάμβανε από τον Κόκκινο Στρατό μέχρι τη Σύνοδο του Τρέντο, όλα μαζί σε συσκευασία ενός. ΄Εμεινε κι εκείνος όπως κι εμείς αποσβολωμένος και με τόνο απολογητικό, είπε:

-Ναι, βεβαίως, στην περίπτωση του αγίου Πάπα Ιωάννη ΧΧΙΙΙ γνωρίζω ότι έγινε μια προσπάθεια να βαλσαμωθεί ώστε το σώμα να αντέξει τις πολυήμερες διαδικασίες και τις τελετές πριν από την ταφή του. Είναι αξιοθαύμαστο οπωσδήποτε το ότι διατηρείται τόσο καιρό μετά και χωρίς κανενός είδους συντήρηση.

Αλλά η αδελφή Ντομιτίλα βρισκόταν ήδη σε παραλήρημα.

-Και τι μπορεί να πει κανείς  για το ανέπαφο χέρι της Αγίας Τερέζας; ΄Εχει αποδειχτεί από την Εκκλησία ότι πρόκειται για θαύμα. ΄Αλλα λείψανα αγίων παραμένουν άφθαρτα για ένα χρονικό διάστημα και μετά αποσυντίθενται με πολύ αργούς ρυθμούς, αλλά χωρίς τα συμπτώματα της γοργής φθοράς, όπως για παράδειγμα η Αγία Μπερναντέτ Σουμπίρου, η Αγία Καταλίνα Λαμπουρέ που ευωδίαζε τριαντάφυλλο, ο Άγιος Βιθέντε ντε Πάουλ, η Αγία Βικτόρια… και τόσοι άλλοι, που τώρα δεν μπορώ να επαναφερω στη μνήμη μου.

Ο Γκαρθόν κι εγώ, παρακολουθούσαμε εμβρόντητοι εκείνη τη σχεδόν εξωτική συζήτηση. Ο αδελφός Μαγκί, με φιλοσοφικήδιάθεση, χαμογέλασε και είπε:

-Δεν θα είμαι εγώ, αδελφή, αυτός που θα αμφισβητήσει τα θαύματα,αλλά πιστεύω ότι, σε κάθε περίπτωση, ο αδελφός… συγνώμη, το θύμα, περιέλαβε αυτή την παρατήρηση στις σημειώσεις του, γιατί πρόκειται για μια πάγια θέση της Εκκλησίας σε οποιαδήποτε έρευνα αυτού του τύπου.

-Καταλαβαίνω, απάντησε κάπως ζαλισμένη από την καταιγίδα των αγίων πτωμάτων που είδε να παρελαύνουν μπροστά από τη μνήμη της. Αλλά πέστε μου, στην περίπτωση που ο άγιος Ασέρθιο δεν είχε δεχτεί την Θεία Χάρη, ούτε μοσχοβολούσε, ούτε τίποτε άλλο, πώς θα μπορούσε να διατηρηθεί έτσι όπως ήταν;

-΄Οπως ανέφερε ήδη η αδελφή, υπάρχουν δύο τρόποι: ο ένας, να τον έχει βαλσαμώσει κάποιος άνθρωπος και ο δεύτερος να έχει μουμιοποιηθεί με φυσικό τρόπο. Ανη υγρασία είναι χαμηλή στο σημείο της συντήρησης και η θερμοκρασία υψηλή, τα σώματα μπορούν να μουμιοποιηθούν από μόνα τους.

-Είχε ξεκαθαρίσει το θύμα ποια ήταν η περίπτωση του Αγίου Ασέρθιο;

-΄Οπως σας είπα, ο… το θύμα, δεν είχε ακόμα πραγματοποιήσει καμία μελέτη πάνω στο ιερό σκήνωμα, είπε η Ντομιτίλα.

-Κι όμως εμένα μού είχε πει ότι ήθελε να αρχίσει το συντομότερο, συμπλήρωσε ο μοναχός.

-Δεν νομίζω, προηγούνταν οι ιστορικές του έρευνες κι αυτό το είχε προγραμματίσει για αργότερα.

Ο αδελφός Μαγκί, ο οποίος ένιωσε για μια ακόμα φορά να μπαίνει στη γωνία από την αδελφή Ντομιτίλα, έμεινε σιωπηλός. Μόλις όμως τόλμησα την επόμενη ερώτησή μου, οι μεταξύ τους διαφωνίες βγήκαν στον αφρό.

-Σκέφτηκε ίσως να πραγματοποιήσει μια εξέταση DNA;

-Ναι, έτσι μου είχε πει, δήλωσε ο μοναχός.

-΄Οχι, αποκλείεται. Το είχαμε συζητήσει αλλά κατέληξε στο συμπέρασμα ότι θα ήταν χάσιμο και χρόνου και χρήματος

Ο Μαγκί δεν μίλησε, αλλά μου έδωσε την εντύπωση ότι δεν τον ικανοποίησε η απάντηση. Το οποίο εξ άλλου δεν ξέφυγε από την αντίληψη της ευρισκόμενης σε πολεμική ετοιμότητα καλόγριας, που επανήλθε λέγοντας:

-Εσείς, αδελφέ Μαγκί, μιλούσατε μ’ εκείνον για τη δουλειά του. Εγώ όμως συνεργαζόμουν μαζί του στις έρευνες. Η διαφορά επαφής είναι σαφής.

-Σίγουρα, αδελφή. Μακάρι ο Θεός να με απαλλάξει από την επιθυμία μου να έχω δίκιο!

Δεν φαινόταν να τα πηγαίνουν και πολύ καλά οι δυο τους, γι’ αυτό σκέφτηκα ότι ίσως δεν είναι η πρώτη φορά που συναντιούνται.

-Γνωρίζεστε;

Το αρνήθηκαν και οι δύο με χαμηλωμένο το βλέμμα, διακριτικά. Μετά, εκείνη είπε:  

-Μερικές φορές ο καημένος… δηλαδή το καημένο το θύμα, μου διηγούνταν πράγματα σχετικά με τη δουλειά που έκαναν μαζί. Τον εκτιμούσε πολύ.

-Και εσάς επίσης, αδελφή σας εκτιμούσε.

Ωραία λοιπόν, το αποφύγαμε το σχίσμα. Αφού αφήσαμε στην άκρη τις στιγμές της έντασης, ο Γκαρθόν ρώτησε κάτι σχετικό

– Υπάρχει κάτι στις σημειώσεις του θύματος που δεν καταλαβαίνουμε καλά: τι είναι ακριβώς αυτό το «Complucad»;

Ο Μαγκί, λίγο φοβισμένος, δεν έλεγε τίποτα. Η αδελφή Ντομιτίλα, μετανιωμένη ίσως γιατην σφοδρότητα των λόγων της μέχρι εκείνη τη στιγμή, χαμογέλασε και είπε:

-Καλύτερα να το εξηγήσετε εσείς, αδελφέ, εγώ δεν ξέρω και πολλά σχετικά με τα επιστημονικά θέματα.

-Πρόκειται για ένα παρασκεύασμα που πωλείται στο εμπόριο, τώρα τελευταία ξεκίνησε, και που χρησιμοποιείται με τέλεια αποτελέσματα. Δεν γνωρίζω τη χημική του σύνθεση. Χρησιμεύει για βαλσαμώσεις, επίσης το χρησιμοποιούν και στις ιατρικές σχολές για να ετοιμάζουν τα πτώματα που πηγαίνουν στην αίθουσα της Ανατομίας. Μπορείτε να ρωτήσετε και σεις τους συναδέλφους σας… νομίζω ότι το χρησιμοποιούν και στην Αστυνομία. Είναι επίσηςπολύ γνωστό στον χώρο της Αρχαιολογίας, όταν χρειάζεται να συντηρήσουν τις μούμιες ή και για να τις κάνουν πιο ευέλικτες.

-Τι θα μπορούσε να κάνει το θύμα πάνω στο σώμα του αγίου;

-Αν δεν διέθετε ανάλυση DNA θα περιοριζόταν στο να απογυμνώσει το σώμα, να το ανοίξει για να διαπιστώσει ανείχε καθαριστεί εσωτερικά και μετά θα του χορηγούσε το σκεύασμα σε στρατηγικά σημεία. Δεν νομίζω να είχε κάνει κάτι άλλο.

-Εσείς αδελφή, γνωρίζετε αν κάποιος είχε ποτέ ανασηκώσει το καπάκι της λάρνακας του αγίου;

-΄Οχι, ποτέ από όσο ξέρω.

-Είναι πολύ βαρύ;

-Οι συνάδελφοί σας, της τοπικής Αστυνομίας, μας διαβεβαίωσαν ότι μόνο δύο πολύ δυνατά άτομα θα μπορούσαν να το σηκώσουν.

-Ναι, το διάβασα στην έκθεση. Δεν σας είχε πει ποτέ το θύμα ότι θα ήθελε να ρίξει μια ματιά από κοντά στο σώμα;

-΄Οχι, ποτέ.

-Ούτε είδε από μακριά κάτι που θα μπορούσε να τουτραβήξει την προσοχή στο λείψανο του Αγίου;

-Δεν ξέρω σε τι ακριβώς αναφέρεστε, αλλά όχι, δεν μου είπε κάτι τέτοιο.

-Υπάρχει μήπως κάποια περίπτωση ή ίσως κάποια ένδειξη από τις ιστορικές έρευνες πάνω στο λείψανο του αγίου, ότι θα μπορούσε στο εσωτερικό του να κρύβει κάτι πολύτιμο;

-Εννοείτε κάποια πολύτιμα αντικείμενα;

-Ναι, ακριβώς. Χρυσό, κοσμήματα… πολύτιμα αντικείμενα, κρυμμένα στο σώμα.

Η αδελφή Ντομιτίλα με κοίταξε με τα μεγάλα μάτια της και με ύφος αυτή τη φορά μάλλον περιπαιχτικό.

-΄Οχι, Αστυνόμε! Όχι, σε καμία περίπτωση!

-Μας τράβηξε την προσοχή αυτό που διαβάσαμε στις σημειώσεις του μακαρίτη, τις σχετικές με την ιστορική έρευνα, ότι δηλαδή στο παρελθόν κάποιοι εκκλησιαστικοί παράγοντες είχαν κλέψει το σκήνωμα..

-Α, ναι βέβαια! Υπήρξε ένα από εκείνα τα επεισόδια που περισσότερο επηρέασαν τον αδελφό Κριστόμπαλ σε όλα αυτά που είχε γράψει πάνω στον άγιό μας. Είπε ότι ήταν κάτι που θα μπορούσε να του χρησιμεύσει στις γενικότερου ενδιαφέροντος εργασίες με τις οποίεςσκόπευε να ασχοληθεί, σχολίασε η αδελφή.

-Θα μπορούσαμε να πούμε ότι πρόκειται για κάτι παράξενο, ένα είδος περίεργης αποκάλυψης;

-Ειλικρινά, δεν το πιστεύω. Δεν ξέρω αν ο αδελφός Μαγκί θα συμφωνήσει μαζί μου, αλλά οι κλοπές ιερών λειψάνων δεν ήταν κάτι το ασυνήθιστο στη διάρκεια του Μεσαίωνα. Το να τα επιδεικνύεις δυνάμωνε την θρησκευτικότητα των ενοριτών στις εκκλησίες που πήγαιναν τα κλαπέντα. Και ξέρετε βέβαια ότι μιλάμε για μια ιστορική περίοδο ταραγμένη και σκοτεινή. Συχνά οι ιερωμένοι δεν οδηγούνταν στην ιεροσύνη από την κλίση τους, όπως συμβαίνει σήμερα, αλλά ήταν φτωχοί άνθρωποι που είχαν μπει από μικρά παιδιά στα μοναστήρια, ή άλλοι που μπαίνοντας εκεί μέσα έψαχναν έναν τρόπο επιβίωσης. Με τέτοιες καταβολές δεν εκπλήσσει το γεγονός ότι γίνονταν κλοπές ή ότι υπήρχε έλλειμμα ηθικής κάθε τύπου.

-Υπήρχε κάποιο άλλο κίνητρο που θα μπορούσε να προκαλέσει κλοπές άφθαρτων σωμάτων στο παρελθόν;

Η μοναχή, αναστέναξε ψάχνοντας με τα ωραία της μάτια να βρεί μιαν απάντηση…

-Δεν είναι εύκολο να δοθεί μια απάντηση, αλλά υπάρχει κάτι… αρκετά θα έλεγα ασυνήθιστο, στη διάρκεια εκείνων των χρόνων της ψευτοθρησκευτικής δεισιδαιμονίας, που θα μπορούσε να θεωρηθεί ως κίνητρο. Κάποτε πίστευαν ότι η σκόνη του άφθαρτου σώματος είχε θεραπευτικές ιδιότητες. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να γίνουν κάποιες κλοπές για τις οποίες γνωρίζουμε, παρ’ ότι δεν σχετίζονται με τον δικό μας ΄Αγιο.

Ο αδελφός Μαγκί έδειξε ότι επιθυμεί να παρέμβει.

-Μόνο μια διευκρίνηση: η σκόνη, που την θεωρούσαν γιατρικό, δεν προερχόταν μόνο από την διάλυση των ιερών άφθαρτων σωμάτων, αλλά από οποιαδήποτε μούμια, από οπουδήποτε και αν προερχόταν. Μέχρι και κατά τον ΧΙΧ αιώνα γίνονταν αρπαγές και διαμελίζονταν αιγυπτιακές μούμιες με τον σκοπό να πουληθεί η θαυματουργή σκόνη. ΄Οπως καταλαβαίνετε λοιπόν, αυτό συνέβαινε μέσα σε ένα όργιο παρανομίας και παράνομων αγορών με θύματα κυρίως ανθρώπους αμόρφωτους.

-Καλά, αλλά αυτό δεν έχει σχέση με την υπόθεση που μας αφορά, συμπλήρωσε η Ντομιτίλα κάπως ενοχλημένη.

-΄Ηταν περισσότερο μια διευκρίνηση πολιτιστικού περιεχομένου, απάντησε ο πάντα αξιοπρεπής μοναχός.

Ο Γκαρθόν έτριψε τον σβέρκο του λες και όλα αυτά τον ξεπερνούσαν. Δεν τα κατανοούσε.

– Ναι, αλλά σήμερα, θέλω να πω αυτή τη στιγμή και σε αυτή την χώρα, κανείς δεν θα έκλεβε ούτε θα σκότωνε για να πάρει σκόνη μούμιας, και να την πουλήσει μέσω ίντερνετ, δεν νομίζετε;

Οι δύο μοναχοί αλληλοκοιτάχτηκαν και φάνηκε ότι συμφωνούσαν.

-΄Οχι, σίγουρα όχι, είπαν με μια φωνή.

Πριν με πιάσουν τα γέλια, ρώτησα:

-Η ερώτησή μου απευθύνεται και στους δυο σας. Αν εσείς ήσασταν στη θέση μας, αν ήσασταν οι ντετέκτιβς που ερευνούν αυτή την υπόθεση, τι θα σκεφτόσασταν; Τι θα κάνατε;

Ακολούθησε μακρά σιωπή. Παρατήρησα τα πρόσωπά τους με προσοχή. Ο μοναχός ήταν σοβαρός, με ύφος θορυβημένο και έκανε μια κίνηση άρνησης με το κεφάλι. Αντίθετα η μοναχή είχε κλειστά τα μάτια και ύφος απόλυτης αυτοσυγκέντρωσης. Στο τέλος ήταν ο μοναχός που μίλησε.

-Εγώ θα ήμουνα ανίκανος να σκεφτώ οτιδήποτε, αστυνόμε. Μόνο ένας τρελός, ένα μυαλό στ’ αλήθεια σαλεμένο θα μπορούσε να διαπράξει κάτι τόσο τρομερό και περίεργο.

-Για την ακρίβεια, οι τρελοί θα ήταν δύο τουλάχιστον, μιας που χρειάζονταν δύο για να ανοίξουν τη σαρκοφάγο. Αλλά πείτε μου τώρα, θα μπορούσαμε να σκεφτούμε μια παρανοϊκήσυνομωσία ή κάποια οργάνωση παράξενη;

-Σας επαναλαμβάνω ότι δεν το γνωρίζω, Αστυνόμε. Κι επιπλέον δεν ξέρω τι να σκεφτώ.

Η Ντομιτίλα πήρε το λόγο, ζωηρά.

-Και το καρτελάκι που βρέθηκε στον τόπο του εγκλήματος; Πώς και δεν μας ρωτάτε γι’ αυτό;

-Δεν επιθυμώ να μπω στο παιχνίδι του δολοφόνου, γιατί τις περισσότερες φορές προσπαθούν με κάτι τέτοια να στρέψουν αλλού την προσοχή της αστυνομίας, απάντησα.

-Αν όμως, όπως λέει ο αδελφός Μαγκί, πρόκειται για ένα σαλεμένο μυαλό, ίσως θα ήθελε να πει κάτι. Θα θέλατε να θυμηθούμε τι έλεγε το χαρτί;

-«Αναζητήστε με εκεί που δεν μπορώ να είμαι»

-Τι θα ήθελε άραγε να πει μ’ αυτό;

-Δεν το ξέρουμε. Σε κάθε περίπτωση όμως θα το ψάξουμε όταν έρθει η ώρα του. Αυτό που θέλω από εσάς είναι να προσπαθήσετε να ανασυνθέσετε, όσο αυτό είναι εφικτό, όλα τα στοιχεία που το θύμα είχε καταφέρει να συλλέξει από τις έρευνές του, μιας που δεν μπορέσαμε να εντοπίσουμε τον προσωπικό του υπολογιστή.

 

ΑΠΟΚΤΗΣΤΕ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ «BOOKS AND THE CITY»  κάνοντας κλίκ εδώ http://www.booksandthecity.gr/

 Σελίδες: 380  
ISBN 978-960-438-144-9, [Κυκλοφορεί]
Τιμή € 17

 


Μέχρι στιγμής δεν υπάρχουν σχόλια για αυτό το βιβλίο.
Γράψτε το σχόλιό σας:





Το βήμα των αναγνωστών μας
Θεματικές κατηγορίες βιβλίων Νέα άρθρα στο Πολιτισμός Πολίτης