GameNow WP Theme

DarkLight
ΦΙΛΙΠΠΟΣ ΑΓΓΕΛΗΣ: Η εμμηνόπαυση της Ύαινας

Να λοιπόν που η ποιητική παρουσία της γενιάς μετά το 1981 είναι πια αισθητή.
Στον τρίτο του –κατά σειράν–  ποιητικό σταθμό, ο γεννημένος το 1984 Φίλιππος Αγγελής, άτιτλος, ρητός, συμπυκνωμένος, εξακολουθεί να αδειάζει και να ανατροφοδοτεί την ψυχή του συνδιαλεγόμενος με τα υπαρκτά φαντάσματα αυτού του κόσμου, αναλαμβάνοντας και επιρρίπτοντας ευθύνες, απώλειες, κανονισμούς και προεκτάσεις.

ΕΓΡΑΨΑΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ Φ. ΑΓΓΕΛΗ:
«Ο Φίλιππος Αγγελής ξεφουσκώνει σαν μπαλόνι όλη τη γύμνια της ψυχής του και αφήνει στον αέρα να πετάξει το βαθύ βλέμμα του. Βουτάει σαν μπισκότο στον καφέ τα δάκτυλά του και γεύεται όλες τις κορυφώσεις και τις καταπτώσεις της ζωής του».
Τάσος Ρήτος  ( www.vakxikon.gr)

«Με τον πρώτο στίχο σε αρπάζει το ποίημα και σε πάει ως το τέλος υποχρεωτικά. Και χωρίς ν’ αφήνει βάρος κούρασης. Ευχαριστούμε για την αίσθηση της αύρας που κουβαλάει το φορτίο σας».
Σταύρος Σταμπόγλης  ( www.poiein.gr )

«Σας βρήκα εντελώς τυχαία και λυπάμαι που δεν σας πρότεινε σ’ εμένα κανένας από τους φίλους μου. Θα το κάνω τώρα εγώ σ’ εκείνους. Όσο σας διαβάζω και μου δίνεται η ευκαιρία να σας γνωρίσω καλύτερα  γοητεύομαι. Καλή συνέχεια στο έργο σας. Ευχαριστώ που γράφετε με αυτόν τον τρόπο και μ’ εκφράζετε τόσο πολύ»!
Συραγώ  Περγάντου  ( www.poiein.gr )

«…Κι αν κάποιοι στέκονται μετέωροι και μουδιασμένοι μπροστά στα τόσα ψεύτικα κι ανούσια πράγματα που μας βομβαρδίζουν καθημερινά, εκείνος παίρνει την πένα του και τα αραδιάζει στο χαρτί. Δεν τον νοιάζει αν αυτό που θα εξαχθεί μοιάζει με υπερρεαλισμό, αυτόματη γραφή ή καυστικό μανιφέστο. Τον νοιάζει απλά να πει αυτό που καίει τα σωθικά του».
Αλέξανδρος Ακριτίδης  (www.apostaktirio.gr)

«Ο Φίλιππος Αγγελής με πολύ δυνατό λόγο, γλαφυρές εικόνες να ξεπηδούν από τις λέξεις και τον συνδυασμό τους , σκληρά απεικονίζει το σήμερα, τα συντρίμμια ονείρων που δεν πρόλαβαν να γεννηθούν».

Αγγελική  Νικολάου –Γιαννακού (εφημερίδα ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ)

 

Για τον συγγραφέα:
Ο Φίλιππος Αγγελής γεννήθηκε στην Αθήνα
στις 28 Ιουλίου 1984.
Σε ηλικία μόλις δώδεκα ετών αποσπά τον πρώτο του
έπαινο σε ποιητικό διαγωνισμό . Έκτοτε έχει λάβει
μέρος σε διάφορες λογοτεχνικές διοργανώσεις.
Η σχέση του με το γράψιμο είναι σχέση ζωής.
Ασχολείται επίσης με την μουσική και την στιχουργία.
«Η εμμηνόπαυση της ΄Υαινας» είναι το τρίτο του βιβλίο.

Άλλα έργα του:

  • Το αγαπημένο παιδί της Μοναξιάς (Εκδόσεις Πολύχρωμος Πλανήτης, Ιούνιος 2010)
  •  ...Με ταχύτητα καρδιάς (Εκδόσεις Μπαρτζουλιάνος, Ιούνιος 2011)

 

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ

Καταζητεῖται Ἄνθρωπος
ἀνωνύμων ἐτῶν
νεωτεριστικῶν συνειδήσεων
καθ’ ὅλα ἐρημικὸς καὶ ἐπικίνδυνος
γιὰ τὴν δημόσια προσβολὴ τῆς Τάξεως
ἀνθεκτικὸς σὲ ἐμπρησμοὺς καὶ ἀπογεύματα
ἐπιρρεπὴς στὴν φαντασία
ἀσυγχώρητα εὐφυὴς
ἐκ γενετῆς ὀνειροπόλος στοχασμὸς
ἐπίκτητα βαριὰ ματαιωμένος.

Τὴν τελευταία φορὰ ἐθεάθη
παρακράτος συγκινήσεων
γυμνὸς κι ὀλιγαρκὴς
ἀπὸ θεὸ ξεθεωμένος
μὲ ξεραμένα χώματα στὰ χέρια
ἕναν ζεϊμπέκικο ρυθμὸ
νὰ χορεύει ἀπρεπῶς στὴν πλατεῖα.

Δίδεται ἀμοιβὴ τοῖς μετρητοῖς:
μιὰ αἰωνιότητα ἀγάπης.

Τίτλος: Η εμμηνόπαυση της Ύαινας
ISBN: 960-438-142-3
Συγγραφέας: Αγγελής, Φίλιππος

Εικαστικά: Τζένη Χαλκιαδάκη

Έτος έκδοσης: 2012
Σελίδες: 74
Διαστάσεις: 24Χ17

ΑΠΟΚΤΗΣΤΕ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ «BOOKS AND THE CITY» εδώ:

 


Σχόλια για το βιβλίο: 22
  • Τζένη Χαλκιαδάκη
    18 Οκτωβρίου 2012
    #1

    Μία σπουδαία ποιητική συλλογή από ένα δημιουργό με περίσσιο ταλέντο.
    Καλή συνέχεια στο ταξίδι της, Φίλιππε!

  • ΑΓΝΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ
    18 Οκτωβρίου 2012
    #2

    ω σεις που την εγκρατεια της νεας αλλα και και της μεσηλικης εμμηνοπαυσει της υαινας καλειτε στην κολαση την μανα σας και την αισχρη γαιδουρα σας να πατε και να βρειτε

  • efi
    19 Οκτωβρίου 2012
    #3

    επειδη σεβομαι τη σελιδα και εκτιμω βαθυτατα τον προαναφερομενο συγγραφεα-ποιητη τοσο για το εργο του οσο και για το ηθος του θα ειμαι οσο μπορω ευγενικη στο τοσο ανηθικο αλλα και ατοπο κακοβουλο σχολιο σου.δεν ξερω ποση ωρα χαραμισες απ’την τοσο πολυτιμη ζωη σου για να καταφερεις να μας παρουσιαστεις ως «μορφωμενη » αλλα αυτο που ξερω σιγουρα ειναι οτι εσυ ζεις ηδη στη κολαση..!!γι’αυτο λοιπον ασε τις καταρες και κανε καμμια ευχη στο Θεο μηπως και σωσεις κατι απ’τη ψυχη σου!ευχαριστω..ΚΑΛΟΤΑΞΙΔΟ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ!!!

  • παλμογράφος
    24 Οκτωβρίου 2012
    #5
  • ΠΟΙΗΣΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ
    24 Οκτωβρίου 2012
    #8
  • Ν. ΤΟΜΑΡΑΣ
    24 Οκτωβρίου 2012
    #9
  • greekpoetry
    24 Οκτωβρίου 2012
    #12
  • diabazoume
    24 Οκτωβρίου 2012
    #13
  • vivliokritiki
    24 Οκτωβρίου 2012
    #14
  • getalyric france
    13 Νοεμβρίου 2012
    #18
  • Αλέξανδρος Ακριτίδης, apostaktirio
    13 Νοεμβρίου 2012
    #20

    Αν και η προηγούμενη ποιητική συλλογή του Φίλιππου Αγγελή έριχνε μεγαλύτερο βάρος στα κοινωνικά ζητήματα της εποχής μας, στην «Εμμηνόπαυση της ύαινας» στρέφει την προσοχή του στις διαπροσωπικές σχέσεις. Σαφώς και δεν εγκαταλείπει καθολικά το μελανό κοινωνικό γίγνεσθαι, θέμα ανεξάντλητο για κάθε δημιουργό, αλλά αυτή τη φορά συμπιέζει τη διαμαρτυρία ώστε να μας παραθέσει εικόνες – συνειρμούς, άρρηκτα συνδεδεμένες με τον εσωτερικό του κόσμο. Τα περισσότερα ποιήματα διαποτίζονται από συγκεκριμένες έννοιες, που εκφράζουν την αρνητική πλευρά της ανθρώπινης ύπαρξης. Μοναξιά, εγκατάλειψη, προδοσία, ρουτίνα, πνιγμένα όνειρα, φόβος, συμβιβασμός, ψέμα, αδιαφορία, εγκλεισμός. Ο έρωτας συνήθως παραμένει ουτοπικός ή στην καλύτερη περίπτωση μονόπλευρος. Το σύνολο σχεδόν των ποιημάτων θα μπορούσε να αφορά ένα και μόνο πρόσωπο καθώς ο εσωτερικός μονόλογος ξεσπά παντού με τα ίδια χαρακτηριστικά. Μοναδικές περιπτώσεις διαφυγής το όνειρο και η νοσταλγία. Το όνειρο, δομικό στοιχείο πολλών ποιημάτων της συλλογής, δεν έρχεται ως λυτρωτική διέξοδος αλλά ως βασανιστικό παιχνίδισμα της φαντασίας. Ακτίνα φωτός μόνο η νοσταλγία μιας αθώας παιδικής ηλικίας, που έφυγε γρήγορα μαζί με τις ωραίες ιδέες που πρέσβευε για τον κόσμο. Το στενάχωρο βέβαια είναι πως δεν γίνεται καμία μνεία για το μέλλον. «Ίσως κι αυτό το αύριο που σκοπεύουμε – να μην προλάβουμε – να μην αξίζει επαρκώς για να το δούμε» ψιθυρίζει ο ποιητής προβλέποντας δυσοίωνα τα χρόνια που θα ακολουθήσουν. «Μην περιμένεις πολλά. Όλοι με μια τυφλή βεβαιότητα θανάτου πορευόμαστε και σαρκοφάγα δεσμά μας συνθλίβουν τα χέρια».

    Σοβαρή ευθύνη σ’ αυτήν την ενδόμυχη, σχεδόν σκοτεινή εξομολόγηση έχουν οπωσδήποτε οι άνθρωποι. Οι εκμεταλλευτές, οι ψευτοθρησκόληπτοι, αυτοί που δεν απαρνιούνται τα ταμπού τους, αυτοί που παίζουν με τα συναισθήματα των πλησίον τους. Άνθρωποι – ύαινες, που περιμένουν να ψοφήσεις για να σε «λυπηθούν» ή να σε λιμπιστούν δακρύβρεχτοι. Κι όλα αυτά σε ένα μικρό διαμέρισμα, ενός αφιλόξενου κοινωνικού τοπίου, μιας βροχερής και απάνθρωπης πόλης. Ακόμα όμως κι αν υπάρχει κάπου εκεί έξω κρυμμένη μια αισιόδοξη κι ευχάριστη νότα αυτού του κόσμου, δεν περιλαμβάνεται στο συγκεκριμένο μενού του ποιητή. Ίσως και ο ίδιος να βρίσκεται σε αναζήτηση μιας τέτοιας ομορφιάς αλλά και ίσως να την είχε βρει, αλλά να τον διέψευσε πανηγυρικά μέσω μιας προδομένης φιλίας ή ενός ανεδαφικού έρωτα. Είναι γεγονός αδιαμφισβήτητο ωστόσο ότι αυτή η μελαγχολική ποίηση, δυστυχώς, πρεσβεύει την πλειοψηφία της νέας γενιάς ποιητών στη χώρα μας. Μιας γενιάς που μεγάλωσε με απεριόριστες προσδοκίες και θα γεράσει με το δάγκωμα της ύαινας να της ματώνει το κάθε της κύτταρο….

    Δείγμα γραφής:

    Θα έπρεπε να μ’ έβλεπες τώρα –

    τώρα που εγκάρδια γερνώ και εσπευσμένα

    λες και με πέρασε ολόκληρη ζωή

    με φόρα ασυγκράτητη σε μία μόνο νύχτα•

    τώρα πού έχω επάνω μου ανάγκη πιο πολλή

    ένα παράφορα κατάδικο μου βλέμμα

    που όλα τριγύρω φυλακή

    να χάνονται ισόβια οι φίλοι.

    κι εσύ ποτέ να μην μιλάς

    ποτέ να μην μού γράφεις –

    με χόρτασε ό κίνδυνος κι οι λέξεις

    κι ίσως να είναι καλλίτερα έτσι

    της ερημιάς μας ό υψίφωνος ό ήχος.

    Ναι. Θα έπρεπε να μ’ έβλεπες τώρα –

    να κλαίγαμε ασυντόνιστα

    σαν δυο επίμονες βροχές, ετεροχρονισμένες

    πού δεν μπορούν ν’ αγαπηθούν στην ίδια πόλη•

    μ’ ένα φιλί παρεστιγμένο

    πιστά να μού κρατάς το στόμα

    να μυρίζεις σκόνη και βάλσαμο

    να γλείφεις μια χυδαία τερηδόνα των οστών

    κι εγώ κορμί σκληρό από γκρεμό και ψέμα

    όπως την πρώτη την φορά να σε μαθαίνω.

    Όχι, ψυχή μου. Μην βάλεις ζάχαρη.

    Σκέτο τον πίνουνε τον έρωτα οι μεθυσμένοι.

    Θα ήταν επίσης παράλειψη να μην επισημανθεί η καταπληκτική εικονογράφηση της κυρίας Τζένης Χαλκιαδάκη.

    Αλέξανδρος Ακριτίδης

    Συγγραφέας – Απόφοιτος Ανθρωπιστικών Σπουδών

    http://apostaktirio.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=2239%3A2012-11-01-21-15-21&catid=28%3A2010-05-23-19-24-27&Itemid=57

  • n.tomaras
    13 Νοεμβρίου 2012
    #21
  • trelogiannis
    13 Νοεμβρίου 2012
    #22
Γράψτε το σχόλιό σας:





Το βήμα των αναγνωστών μας
Θεματικές κατηγορίες βιβλίων Νέα άρθρα στο Πολιτισμός Πολίτης
  • ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΓΙΑΝΝΑΤΟΥ, 1868: ΕΚΛΟΓΕΣ ΚΑΙ ΖΑΚΥΝΘΙΝΟΙ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΟΙ [Πώς οι ζακυνθινοί εκλογείς από 5000 το 1863 έγιναν 14.408 το 1868!]
  • Η Επανάσταση της 3ης Σεπτεμβρίου 1843, μέσα από την εφημερίδα Αθηνά της 8ης Σεπτεμβρίου 1843 [η αναίμακτη Ελληνική μετάβαση στην συνταγματική μοναρχία]
  • Οι Λουμπαρδιανοί, οι Λιουραίοι, οι άλλοτε Ζακυνθινές εκλογές και ο ΄Αγγελος Καντούνης
  • ΚΑΤΕΡΙΝΑΣ ΖΟΥΠΑΝΟΥ: «MAISON DE TOLERANCE» ΑΠΟ ΤΗ ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΟΜΑΔΑ «ACTION». Φρόυντ και Στανισλάβσκι ή Λακάν και Μπρεχτ; Ιδού η Απορία!
  • «ΙΝΑ ΤΙ», Ο ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΟΣ ΥΜΝΟΣ ΤΗΣ ΖΑΚΥΝΘΙΝΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗ
  • Ο ΠΡΟΦΗΤΙΚΟΣ ΔΑΣΚΑΛΟΣ GIAN BATTISTA MORATELLI ΚΑΙ Η ΛΗΞΗ ΜΙΑΣ ΣΧΟΛΙΚΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ ΣΤΗ ΖΑΚΥΝΘΟ ΤΟΥ 1806
  • ΠΗΝΕΛΟΠΗ ΑΒΟΥΡΗ: Έξω ο Πάρις από την Ευρώπη! Η «Ωραία Ελένη» του Jacques Offenbach σε σκηνοθεσία Ισίδωρου Σιδέρη
  • ΤΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΖΑΚΥΝΘΟΥ, Η ιδιαίτερη ηθική βάση μιας Χρεοκοπημένης Κοινωνίας
  • «ΤΑ ΚΑΚΟΡΙΖΙΚΑ», της Θάλειας Γρίβα, στο «θέατρο 104»
  • Δ. Αρκαδιανος – Μ. Γιαννουλης: “Δημοτικά τραγούδια και χοροί των χωριών της Ζακύνθου” || Λαογραφική έρευνα