GameNow WP Theme

DarkLight
ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΚΥΔΩΝΗ, Δια χειρός Ελλήνων

Πού να θυμάμαι πια πόσο υπέφερε ο πρωταγωνιστής της Πείνας του Κνουτ Χάμσουν, τι ζαλάδες είχε και τι παραισθήσεις. Ξέρω μόνον τώρα που μασουλώ αργά-αργά ένα ρετάλι από το μπράτσο του δερμάτινου καναπέ μου, εποφθαλμιώντας την καρδερίνα της γειτόνισσας, υπό τους πένθιμους ήχους των διαμαρτυρόμενων εντέρων μου που ακομπανιάρουν το μελαγχολικό άσμα dont cry for me Argentina, ότι είμαι έλληνας κι ότι η βαριά κληρονομιά της αρχαιότητας δεν πρέπει να μείνει αναξιοποίητη. Αν πράγματι η Πενία τέχνας κατεργάζεται τότε ίσως η οικονομική κρίση και η πείνα να είναι θεόσταλτες για να ενεργοποιηθεί ο εγκέφαλος. Και εφόσον οι έλληνες δεν καταφέραμε να μεγαλουργήσουμε επί των παχιών αγελάδων ούτε επί των τρελλών, μας δίνεται η τελευταία ευκαιρία μέσω των ισχνών.

Με εμένα αυτό συνέβη ακριβώς. Κι ενώ αυτό που συνήθως προείχε στην κεφαλή μου ήταν το στόμα μου, τώρα που το δύστυχο κατέστη ανενεργό και οι άμοιρες σιαγώνες μου, ένεκεν της ασιτίας, περιήλθαν σε τέτοια κατάσταση ακινησίας που θα ζήλευαν και οι καλύτεροι γιόγκι, επιτέλους πήρε μπροστά το μυαλό μου. Πλήθος ιδεών και οραματισμών παράγω καθημερινά για τη βελτίωση της οικονομικής κατάστασης των Ελλήνων, διακρινόμενες από μεγάλη ευγένεια και ουδέν ίχνος βαρβαρότητας. Μερικές μάλιστα, μέχρι τη στιγμή της επισήμου δημοσιεύσεώς τους, μπορώ να τις αποδώσω περιληπτικώς ως εισαγωγή στην κύρια πρότασή μου στην οποία θα ήθελα ο αναγνώστης να φθάσει με το μαλακό. Οι δυο πρώτες έχουν προφανώς περάσει απ’ το μυαλό κι άλλων και αφορούν πώληση περιουσιακών στοιχείων της χώρας που έχουν μισοπουληθεί ήδη. Όμως οι δυο επόμενες είναι τελείως φρέσκιες.

Για το συγγραφέα:
O Εμμανουήλ Κυδώνης γεννήθηκε στην Εξωγή Ιθάκης το 1953. Γονείς του ο Τριαντάφυλλος Κυδώνης, ιχθυέμπορος και ψάλτης, και η Όρτρουντ βαν Ρέην, αμερικανίδα με ολλανδικές ρίζες. Επί δικτατορίας η οικογένεια αναγκάστηκε να μετακομίσει στο Ναντάκετ των ΗΠΑ, γενέτειρα της μητέρας του. Εκεί εργάζεται περιστασιακά ως μεταφραστής και βοηθός λογιστή, ιδρύει το σύλλογο για την κατάργηση της φαλαινοθηρίας και αφοσιώνεται στην εκμάθηση γλωσσών.
Το 1974 βρίσκεται στη Βοστώνη και ολοκληρώνει τις σπουδές του στα οικονομικά. Από το 1978, αναλαμβάνει διευθύνουσες θέσεις σε μεγάλες εταιρείες και τράπεζες, αξιοποιώντας στο έπακρο το προσόν της πολυγλωσσίας, άρα και της κατανόησης της διαφορετικότητας που παρουσιάζουν οι πολιτισμοί κατά την οικονομική τους ανάπτυξη ή παρακμή.
Στη δεκαετία του 80 διευθύνει το υποκατάστημα της τράπεζας της Ζυρίχης στο Παρίσι δημοσιεύοντας ταυτόχρονα επιστημονικές μελέτες για την ανταλλακτική-προχρηματική οικονομία των Άσματ της πρώην ολλανδικής Γουινέας και γενικότερα για το κόστος της νύφης στα νησιά του Ειρηνικού.
Επαναπατρίζεται το 1998 ασχολούμενος πάντα με την εκπόνηση πρωτότυπων και ανατρεπτικών οικονομικών μελετών. Το «Δια Χειρός» είναι η πρώτη μελέτη του που δημοσιεύεται στην ελληνική γλώσσα.

Αποσπασμα από το βιβλίο:

ΝΑ ΜΟΝΙΜΟΠΟΙΗΘΕΙ Η ΜΑΛΑΚΙΑ ΣΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ

Το δημόσιο είναι δυστυχώς και παντελώς άδικα το εξιλαστήριο θύμα των ανόητων, όσες φορές μας τριβολίζει το πικρό σαν αψέντι ερώτημα «Τις πταιει;». Όμως όλοι αυτοί οι κακεντρεχείς άνθρωποι που κατηγορούν τους καημένους δημοσίους υπαλλήλους, έχουν αναρωτηθεί τι είναι ακριβώς το δημόσιο ή πώς θα μπορούσε ένας εμπνευσμένος σκηνοθέτης να το παραστήσει σε ταινία; Η δικιά μου περιορισμένη φαντασία ταυτίζει το δημόσιο άλλοτε με τη Βασιλεύουσα στις δόξες της, άλλοτε με τη Σμύρνη ή άλλοτε με τον Τιτανικό την ώρα που ξεκινούσε.
Στην Κωνσταντινούπολη το λοιπόν απαράλλαχτα σαν το δημόσιο, μυριάδες ανθρώποι συνέρρεαν από κάθε μέρος της χώρας για να εγκατασταθούν, να διασκεδάζουν, να ψωνίσουν και κυρίως για να νιώθουν ασφαλείς. Μάλιστα πολλοί από αυτούς σε κάτι μεγάλα ξύλινα στειλιάρια που υπήρχαν σε όλες τις γειτονιές, έδεναν το γάιδαρό τους. Κι ενώ τα χρόνια περνούσαν με ξεγνοιασιά και μακαριότητα, να που φανήκαν οι εχθροί: Βούλγαροι, Ρως, Σελτζούκοι… Ο ύπνος τους άρχισε να χαλνά, η αγωνία κι ο φόβος γίνανε καθημερινότητα, η πόλη πολιορκήθηκε και κανείς πια δεν μπορούσε να τρυπώσει μέσα της, μα ούτε και να βγει παίρνοντας μαζί του όλο του το βιός! Τα τρόφιμα αρχίσανε να λιγοστεύουν. Η φρίκη μεγάλωσε όταν οι μωαμεθανοί του Βαγιαζήτ και του Πορθητή γκρέμιζαν τα τείχη με κανονιές, έριχναν σκάλες, έσφαζαν, βίαζαν, εξανδραπόδιζαν.. Ο έρμος λαός της πόλης έτρεχε αλλόφρονας δεξιά κι αριστερά, ούρλιαζε, ζητούσε έλεος. Το ίδια πάθανε κι οι σμυρνιοί που τρέχανε σαν παλαβωμένοι στο λιμάνι να σωθούν. Τα ίδια και οι επιβάτες του Τιτανικού. Τα ίδια παθαίνουν σήμερα κι οι αναξιοπαθούντες τρόφιμοι του δημοσίου.
Κι αναρωτιέμαι, υπάρχει έστω κι ένας συμπατριώτης μας που θέλει πάνω στην ώρα της ταραχής, τώρα που οι αέρηδες σφυρίζουν κακά μαντάτα πως Πάρθεν το εφάπαξ μας, κι η μονιμότης πάρθεν, να ενσαρκώσει το ρόλο του τουρκαλβανού, του Κεμάλ ή του παγόβουνου; Αιδώς! Το δημόσιο τούτες τις κρίσιμες στιγμές που ταλανίζεται, χρειάζεται ακόμα περισσότερη στήριξη, όχι γιουρούσια.
Να συμφωνήσουμε όλοι μας πως οι αιτιάσεις για την άρση της μονιμότητας στο δημόσιο είναι τελείως κακόβουλες και επιπλέον γελοίες. Και να είμαστε σίγουροι ότι το δημόσιο ως οργανισμός θα αποδειχθεί μέγιστο εθνικό κεφάλαιο, διότι συγκεντρώνει τις μεγαλύτερες ποσότητες διασταυρούμενης μαλακίας. Όντως οι ήδη διορισμένοι έχουν αξιοθαύμαστες επιδόσεις και συγκαταλέγονται μεταξύ των πιο παραγωγικών ατόμων, καθώς επιδίδονται στην αυτοϊκανοποίηση επί οκτάωρο χωρίς καμία μα καμία όχληση από τον πολίτη. Επιπρόσθετα οι συμβασιούχοι επιδεικνύουν υπερβάλλοντα ζήλο, προκειμένου να πιάσουν τα υψηλά στάνταρ των μονίμων, με αποτέλεσμα να υπάρχει μέγας συναγωνισμός και εξίσου άφθονη ροή σπέρματος και από κει.
Και τα περί αξιολόγησης στο δημόσιο είναι αστειότητες: ουδείς δημόσιος υπάλληλος θα αποδίδει όπως θα μπορούσε, αν γνωρίζει ότι παρακολουθείται από επιτροπή ενόσω αυτοϊκανοποιείται, ειδικά οι ντροπαλοί. Το δε επίδομα παραγωγικότητας των εκπαιδευτικών φυσιολογικά θα εκπέσει εφόσον ουδείς εκπαιδευτικός πλέον θα παράγει τα συνήθη επί του πίνακος.
Ειδικά δε για όσους πρόκαμαν και τρύπωσαν πρόσφατα στο δημόσιο, οι ΔΟΥ δεν πρέπει να ζητήσουν διαφυγόντα κέρδη και αναδρομικά. Μπορεί αποδεδειγμένα να έρεψαν στο χειρογλύκανο με την ανακοίνωση του διορισμού τους στα ΦΕΚ, θεωρώντας τους υπόλοιπους έλληνες μαλάκες (αυνανισμός αγαλλιάσεως) και επιπλέον τώρα που τους κουτσούρεψαν μισθούς και επιδόματα, ν’ αναφωνούν κάθε τόσο « τι μαλακία έκαμα!» (αυνανισμός πικρίας και απογνώσεως). Όμως εάν υπάρχει τσίπα και κοινωνική πολιτική, οι μαλακίες αυτές πρέπει να παραγραφούν, να θεωρηθούν ως μη γενόμενες και στο εξής το κράτος να εισπράττει τα κέρδη από τη μόνιμη μαλακία των υπαλλήλων του.


Σχόλια για το βιβλίο: 6
  • Paliatso Triste
    16 Δεκεμβρίου 2011
    #1

    Bravissimo

  • ermreh
    16 Δεκεμβρίου 2011
    #2

    LA MASTURBATION AU POUVOIR

  • vemyr
    20 Δεκεμβρίου 2011
    #3

    Δεν γνωρίζω τα υπόλοιπα θέματα του βιβλίου και κατανοώ το χιουμοριστικό πνεύμα. Ωστόσο, για το συγκεκριμένο απόσπασμα οφείλει ο αναγνώστης να αναρωτηθεί ποιος θεοποίησε το διορισμό στο δημόσιο, ποιος ξεκίνησε μετά το 1981 να διορίζει (με ανταμοιβή την ψήφο όλων των συγγενών) μ…ες στο δημόσιο, ποιος πλήρωσε ποτέ γι αυτό και γιατί πρέπει σήμερα όλα τα έσοδα του κράτους να πληρωθούν από αυτούς τους υπαλλήλους. Επίσης, γιατί ποτέ δεν εκδιώχτηκε κανένας για οκνηρία, κλοπή, κατάχρηση κλπ. Τελικά φταίει ο πελάτης που του υπόσχονται μια ήσυχη βολεμένη ζωή και τους ακολουθεί ή ο αφέντης που το κάνει? και μήπως, έστω και τούτη την ύστατη ώρα πρέπει να τα βάλουμε με τους πολιτικούς και όχι τους πολίτες?

  • DKourtis
    28 Ιανουαρίου 2012
    #4

    Διάβασα πρόσφατα το βιβλίο και εκτιμώ ότι το απόσπασμα που βρίσκεται εδώ το αδικεί. Θεωρώ ότι κορυφαίο κομμάτι είναι αυτό που γράφτηκε στην καθαρεύουσα, όχι μόνο λόγω του ύφους αλλά και γιατί είναι αντιπροσωπευτικότερο.

  • Αγγελος Ηβος
    29 Ιανουαρίου 2012
    #5

    Διαβαζοντας κι εγώ επιμελώς το βιβλίο συναρπάστηκα από τη σκηνη όπου κυρίες της υψηλής κοινωνιας καταναλώνουν κόπρανα συγχρονης τέχνης λίγο πριν επιδοθούν σε ακολαστες πράξεις, ως άλλες Λίντες Λόβλεϊς. Απαντώντας δε στο σχόλιο Vemyr , προτείνω να κοιτάξει το κεφάλαιο όπου προτείνεται μετατροπή της φραστικής μαλακίας των πολιτικών, σε καθαρή, υγρή και εμπορεύσιμη.

  • Kath
    22 Φεβρουαρίου 2012
    #6

    Tout simplement merveilleux!

Γράψτε το σχόλιό σας:





Το βήμα των αναγνωστών μας
Θεματικές κατηγορίες βιβλίων Νέα άρθρα στο Πολιτισμός Πολίτης
  • Η Επανάσταση της 3ης Σεπτεμβρίου 1843, μέσα από την εφημερίδα Αθηνά της 8ης Σεπτεμβρίου 1843 [η αναίμακτη Ελληνική μετάβαση στην συνταγματική μοναρχία]
  • Οι Λουμπαρδιανοί, οι Λιουραίοι, οι άλλοτε Ζακυνθινές εκλογές και ο ΄Αγγελος Καντούνης
  • ΚΑΤΕΡΙΝΑΣ ΖΟΥΠΑΝΟΥ: «MAISON DE TOLERANCE» ΑΠΟ ΤΗ ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΟΜΑΔΑ «ACTION». Φρόυντ και Στανισλάβσκι ή Λακάν και Μπρεχτ; Ιδού η Απορία!
  • «ΙΝΑ ΤΙ», Ο ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΟΣ ΥΜΝΟΣ ΤΗΣ ΖΑΚΥΝΘΙΝΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗ
  • Ο ΠΡΟΦΗΤΙΚΟΣ ΔΑΣΚΑΛΟΣ GIAN BATTISTA MORATELLI ΚΑΙ Η ΛΗΞΗ ΜΙΑΣ ΣΧΟΛΙΚΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ ΣΤΗ ΖΑΚΥΝΘΟ ΤΟΥ 1806
  • ΠΗΝΕΛΟΠΗ ΑΒΟΥΡΗ: Έξω ο Πάρις από την Ευρώπη! Η «Ωραία Ελένη» του Jacques Offenbach σε σκηνοθεσία Ισίδωρου Σιδέρη
  • ΤΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΖΑΚΥΝΘΟΥ, Η ιδιαίτερη ηθική βάση μιας Χρεοκοπημένης Κοινωνίας
  • «ΤΑ ΚΑΚΟΡΙΖΙΚΑ», της Θάλειας Γρίβα, στο «θέατρο 104»
  • Δ. Αρκαδιανος – Μ. Γιαννουλης: “Δημοτικά τραγούδια και χοροί των χωριών της Ζακύνθου” || Λαογραφική έρευνα
  • ΣΠΥΡΟΣ ΞΕΝΟΣ: Διονύσιος Παν. Στεφάνου:«Η αποδοχή μου [της Πρωθυπουργίας] δεν θα είχε κανένα άλλον σκοπόν παρά να γίνει η κηδεία μου πολυτελεστέρα. Αλλά δι’ αυτό εμέ δεν με ενδιαφέρει».