GameNow WP Theme

DarkLight
ΝΙΚΟΣ Ι. ΜΕΓΑΔΟΥΚΑΣ: Ο ΤΑΦΟΣ ΤΟΥ ΚΙΚΕΡΩΝΑ

«Ο τάφος του Κικέρωνα» του Νίκου Ι.Μεγαδούκα, ένα πολιτικό και ερωτικό μυθιστόρημα, εξελίσσεται μεταξύ Μαδρίτης, Λισσαβόνας, Λένινγκραντ, Ιασίου , Ιωαννίνων και Αθηνών. Ο κεντρικός του ήρωας, ο 45χρονος άγγελος Αξιώτης, ερευνά μια πολιτική συνωμοσία στα Βαλκάνια, με στόχο την επιστροφή των εστεμμένων στις χώρες της Χερσονήσου, μετά την πτώση του Κομμουνισμού. Ο Αξιώτης προσπαθεί, ισορροπώντας ανάμεσα στους δικούς του κώδικες και αξίες, στα όσα τεκταίνονται γύρω του και στα προσωπικά του αδιέξοδα, με «οδηγό» ένα ξεχασμένο κώδικα που βρήκε στη Μονή της Μολυβδοσκεπαστής, στα ελληνοαλβανικά σύνορα, να ξεσκεπάσει συνωμοσίες, αλλά…

Για τον συγγραφέα:  Ο Νίκος Ι. Μεγαδούκας γεννήθηκε στη Ζάκυνθο το 1958. Από το 1982 εργάσθηκε ως πολιτικός και διπλωματικός συντάκτης, ως αρχισυντάκτης και ως διευθυντής του πολιτικού τμήματος, στο «Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων». Έχει επίσης εργαστεί στην εφημερίδα «Θεσσαλονίκη», ως ανταποκριτής σε ΜΜΕ στην Κύπρο και την Αυστραλία και ως πολιτικός αρθρογράφος στην εφημερίδα «Ελευθερία» Λαρίσης.

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ:

Ο πρώην ταγματάρχης του γερμανικού στρατού, τόσα χρόνια πια μετά τη Γιάλτα και το Πότσνταμ, μιλούσε και πάλι για μοίρασμα του κόσμου. Φαινότανε όμως ότι τώρα πια το μοίρασμα του κόσμου δε θα γινότανε μ’ εκείνο το θλιβερό σημείωμα στη Μόσχα, που ‘χε πάνω του γραμμένα με το χέρι τα ποσοστά της μοιρασιάς των ανθρώπινων ψυχών. Το θλιβερό σημείωμα που έσπρωξε πάνω στο τραπέζι, από τη μια μεριά στην άλλη, ο χοντρός με το πούρο στο στόμα. Κι αφού του ‘ριξε μια φευγαλέα ματιά ο Ιωσήφ, αφού χάιδεψε το παχύ του μουστάκι, χαμογέλασε και συμφώνησε. Εκείνο το θλιβερό σημείωμα που για χρόνια είχε αμφισβητηθεί ακόμα και η ύπαρξή του. Μέχρι που βρέθηκε το πρωτότυπο χαρτί καταχωνιασμένο στα γκρίζα και σκοτεινά υπόγεια των συνωμοσιών, των επιγόνων του Φελίξ Ντζερζίνσκι. Το θλιβερό σημείωμα βρέθηκε, αλλά δεν κατάφερε να πείσει τα απομεινάρια των οπαδών του σταλινισμού. Εκείνο το θλιβερό σημείωμα, η μόνη ζωντανή μαρτυρία για άλλες εποχές που φαίνεται ότι θα ξαναζήσουμε.

«Άλλωστε, πέρα από τα χαρτιά της μνήμης, σύντομα δε θα υπάρχουνε ζωντανές μαρτυρίες», σκέφτηκε μεγαλόφωνα. «Μεγαλώνουμε και πεθαίνουμε. Ίσως να πρέπει να βρούμε έναν τρόπο να οργανώσουμε πιο συστηματικά τη μνήμη μας. Όχι για να ‘ναι χρήσιμη -αλήθεια, τι ανατριχιαστικός όρος κι αυτός-, αλλά για να βοηθηθούν οι νεότεροι από εμάς να στοχαστούνε για το μέλλον…»

Ο Άγγελος Αξιώτης μονολογούσε μεγαλόφωνα, ξεφεύγοντας για λίγο από τα χαρτιά του φακέλου που ‘χε πάρει στα χέρια του νωρίτερα το πρωί από το φίλο του τον Παύλο το γραφειοκράτη. Του φακέλου με τα χαρτιά για το μυστηριώδη και απρόσιτο ιδιοκτήτη της INSESYS S.A. Τα χαρτιά με τις θεωρίες -και να ‘τανε μόνο θεωρίες…- του πρώην ταγματάρχη του γερμανικού στρατού για νέους ζωτικούς χώρους, όπως κάποτε θα ‘λεγε και ο πνευματικός του πατέρας.

» …Έχω καλές σχέσεις με τη Γερμανία, τη Γαλλία και τη Νότια Αφρική. Η Γερμανία θα πρέπει να ξαναπάρει την Ανατολική Πρωσία από την Πολωνία. Ίσως ακόμα να πρέπει να πάρει κι ένα κομμάτι της Μοραβίας από την Τσεχία. Θα πρέπει να βοηθήσουμε τη Γαλλία να ξεφύγει από την επιρροή των σιωνιστών και των Αμερικανών. Αλλιώς το Παρίσι θα γίνει μια αραβική πόλη. Θα πρέπει να μπούμε στον 210 αιώνα διαφορετικοί και καθαροί, αφού πρώτα θα ‘χουμε απαλλαγεί απ’ τη βρομιά και τη σατανική μόλυνση που μας προσέβαλε τον 20ό αιώνα. Τη βρομιά και τη μόλυνση που στείλαμε για να δηλητηριάσουμε και να υπονομεύσουμε και τη Ρωσία: τον κομουνισμό, τον εθνικισμό και τον κοσμοπολιτισμό…»

Και μόνο η απλή ανάγνωση της συνέντευξης του πρώην ταγματάρχη του γερμανικού στρατού, και τώρα μεγαλόσχημου επιχειρηματία Χάινριχ Μάλινγκερ, τον έκανε ν’ ανατριχιάσει. Μια νέα σειρά από εικόνες σκοτεινιάσανε το μυαλό του. Ένιωθε αδύναμος και ανήμπορος να κάνει οτιδήποτε. Άσε που το ‘βλεπε και μάταιο. Ο Νίκος ο χοντρός γλίτωσε απ’ όλα αυτά, σκέφτηκε και προσπάθησε να πιει ακόμα μια γουλιά απ’ τον καφέ του. Ήτανε ολότελα παγωμένος. Άναψε κι άλλο τσιγάρο. Το τασάκι είχε γεμίσει και σηκώθηκε να τ’ αδειάσει στο καλαθάκι απορριμμάτων του δωματίου του ξενοδοχείου Ριτζ Ιντερκοντινένταλ της Λισαβώνας. Το μυαλό του είχε θολώσει. Οι ώμοι του βάρυναν. Καταλάβαινε ότι αν συνέβαινε οτιδήποτε, θα ‘χε ένα σημαντικό μερίδιο ευθύνης. Ευθύνης και ενοχών.

Έγραψαν για το βιβλίο:

  • «Ατμόσφαιρα μυστηρίου και συχνά γεμάτη εκπλήξεις […] συνδυάζει το αστυνομικό σασπένς με την πολιτική ίντριγκα» Χρήστος Ιερίδης «Τα Νέα»
  • «Ο Μεγαδούκας κατορθώνει εν μέσω πολιτικών νύξεων να σκιαγραφήσει επαρκώς χαρακτήρες και να στήσει μια πλοκή με ελάχιστα κενά, που κεντρίζει το ενδιαφέρον.» Λίνα Πανταλέων, Περιοδικό «Διαβάζω»
  • «Προσπαθεί να περισώσει ό,τι απέμεινε από τον «κόσμο» και τις αξίες του». Εφημερίδα «Επενδυτής»
  • «Μυθιστόρημα που διακρίνεται για την ένταση των διαλόγων του και την ταχύτητα της πλοκής του. […] Τα πρόσωπα είναι βασισμένα σε σωστή παρατήρηση […] και αποδίδονται με μεγάλη φυσικότητα.» Χαρίκλεια Δημακοπούλου, Εφημερίδα «Εστία»
  • «Συνδυάζει την αίσθηση του χώρου και το ένστικτο του δημοσιογράφου […] τη γνώση της ιστορίας αλλά και το άρωμα του ιδεολογικού ρομαντισμού της Αριστεράς.» Σταύρος Λυγερός, Εφημερίδα «Καθημερινή»
  • «Υπόθεση συνωμοσίας την οποία σχεδιάζουν τέως εστεμμένοι με την εκπομπή Μεγάλων Δυνάμεων και πολυεθνικών εταιρειών» Εφημερίδα «Αγγελιοφόρος Θεσσαλονίκης»
  • «Η σύγχρονη πολιτική κατάσταση μπορεί να γίνει μυθιστόρημα και να είναι ελκυστικό» Π.Ι.Σ Εφημερίδα «Έθνος».

 

Συγγραφέας: ΝΙΚΟΣ Ι.ΜΕΓΑΔΟΥΚΑΣ

Έτος έκδοσης: 2011

ISBN: 978-960-438-131-9

Σελίδες: 322

Τιμή:15€


Σχόλια για το βιβλίο: 4
  • ΑΝΝΑ ΛΥΔΑΚΗ - www.protagon.gr
    29 Ιανουαρίου 2012
    #1

    Ο Ν.Ι. Μεγαδούκας από το 1982 εργάζεται ως πολιτικός συντάκτης, όπως αναφέρεται στο σύντομο βιογραφικό που παρατίθεται στο βιβλίο, και Ο τάφος του Κικέρωνα είναι το πρώτο του μυθιστόρημα.

    Μολονότι ο ίδιος χαρακτηρίζει το έργο του πολιτικό μυθιστόρημα, οπωσδήποτε δεν είναι μόνο αυτό. Ο συγγραφέας παρουσιάζει μια ιστορική πραγματικότητα, τη μοίρα των Βαλκανίων μετά την πτώση του Κομμουνισμού, όπως τη βιώνουν οι ήρωές του που συναντιούνται, χάνονται και ξαναβρίσκονται σε διάφορες πόλεις της Ευρώπης: Ο Άγγελος Αξιώτης που αναζητά κρυμμένους κώδικες, η Ηρώ που ματαίως προσπάθησε να σβήσει 20 χρόνια γάμου με εννιά λέξεις, ο Νίκος ο χοντρός που «πέταξε», ο Παύλος που σπάει κώδικες και αντλεί πληροφορίες, η ερωμένη Χριστίνα με τα αγορίστικα μαλλιά και σύζυγος στρατιωτικού ακολούθου, η νεαρή επιστήμων Μυρτώ, ανέλπιστη ερωτευμένη βοηθός, η μαχητική Έλενα Γκρίμποβιτς, ο Φράνιο από το Βελιγράδι που έγινε Φρανκ μετά τον θάνατο του Στρατάρχη, ο παλιός παρτιζάνος Ντούσαν Καταλίνσκι, το μεγάλο αφεντικό Χάινριχ Μάλινγκερ…

    Οι ήρωες του Μεγαδούκα είναι εξόριστοι ηγέτες που συνωμοτούν, ξεπεσμένες δυναστείες που επιθυμούν την παλινόρθωση και νικημένοι στρατιώτες, άνθρωποι γελασμένοι από τα όνειρά τους που αναζητούν διεξόδους, ενώ έρωτες και πάθη τους «απορυθμίζουν». Το βάρος της ιστορίας καθορίζει τις πορείες τους και η αλλαγή των ονομάτων (Λένινγκραντ – Αγία Πετρούπολη) δεν φαίνεται να συνάδει πάντα με την αλλαγή νοοτροπιών και στάσεων.

    Ο Τάφος του Κικέρωνα είναι ένα πολυπρόσωπο έργο που προσφέρεται για ποικίλες προσεγγίσεις, ιστορικές, κοινωνιολογικές, ψυχαναλυτικές. Κυρίως όμως είναι ένα συναρπαστικό μυθιστόρημα με έξοχη σκιαγράφηση χαρακτήρων και ρέουσα γλώσσα που διαβάζεται απνευστί. Οι αναδρομές στο παρελθόν του Αξιώτη και στον θάνατο του πατέρα είναι από τις ωραιότερες του βιβλίου.

    *Η Άννα Λυδάκη είναι Αν. καθηγήτρια του Παντείου Πανεπιστημίου.

  • ΣΠΥΡΟΣ ΚΑΜΠΙΩΤΗΣ, Εφ. ΗΜΕΡΑ ΤΣΗ ΖΑΚΥΘΟΣ
    29 Ιανουαρίου 2012
    #2

    “Ένα πολιτικό μυθιστόρημα με αστυνομική πλοκή. Ένα αφήγημα που παίζει μεταξύ πραγματικότητας και … “πραγματικότητας”: “Ο τάφος του Κικέρωνα” του δημοσιογράφου Νίκου Μεγαδούκα, επανακυκλοφορεί από τις εκδόσεις Περίπλους.
    Στην κριτική που έγραψε προ ημερών στο ΑΠΕ ο δημοσιογράφος Κώστας Μαρδάς αναφέρει: Είναι ένα είδος θρίλερ. Θρίλερ λογοτεχνικό. Που εξελίσσεται στη Μαδρίτη, στη Λισσαβόνα, στο Λένινγκραντ, στο Ιάσιο, στα Γιάννενα και στην Αθήνα.
    Ο κεντρικός ήρωας, ο 45χρονος Άγγελος Αξιώτης, ερευνά μια πολιτική συνωμοσία στα Βαλκάνια, με στόχο την επιστροφή των εστεμμένων μετά την πτώση του «υπαρκτού σοσιαλισμού». Ο πρωταγωνιστής προσπαθεί να ξεσκεπάσει τους συνωμότες, ισορροπώντας ανάμεσα στους δικούς του κώδικες αξιών, στα όσα τεκταίνονται γύρω του και στα προσωπικά του αδιέξοδα. Οδηγός του ένας ξεχασμένος κώδικας που βρήκε στη Μονή Μολυβδοσκέπαστης, στα ελληνοαλβανικά σύνορα. Το βιβλίο αρχίζει με ατμόσφαιρα κινηματογραφικού πλάνου: ζουμάρει έξω από την εκκλησία σε μια πόλη στα περίχωρα της Μαδρίτης, ένα κυριακάτικο πρωινό Νοεμβρίου, εντοπίζοντας μια ασυνήθιστη κίνηση, με τη βροχή να έχει μόλις σταματήσει. Σε αυτό το ναό θα οργανωθεί μια απρόσμενη σύναξη για το σχέδιο επιστροφής των παλιών βασιλικών οικογενειών που ήταν επί δεκαετίες στα αζήτητα της Ιστορίας. Από κει και πέρα τα πλάνα- σελίδες, διαδέχονται το ένα το άλλο με ρυθμό και χρώματα. Η ιδιωτική πορεία εναλλάξ με την μεγάλη ιστορία. Μνήμες από παλιές σχέσεις του ήρωα καθώς ο αναγνώστης γνωρίζεται με την κύρια αφήγηση. Ερωτικοί διάλογοι πλέκονται με φιλοσοφικές θέσεις. Αναφορές στην ποίηση και ενδιαμέσως οι δευτεραγωνιστές. Οι τρέλες του ντετέκτιβ με τις παλιοπαρέες στο Βελιγράδι, είκοσι χρόνια πριν , όταν το σύστημα προσπαθούσε επιμελώς να κρύψει τις μαύρες του τρύπες. Ο νεαρός κομματικός που τώρα μετεξελίχθηκε σε γιάπη. Ο Φράνιο επί Τίτο που μεταλλάχθηκε σε Φρανκ και συμμετείχε στη συγκέντρωση στο ναό. Και ύστερα ένα παρένθετο μνήμης με την οπτασία του αντάρτη ο οποίος παρέμεινε πιστός στα ιδεώδη αλλά πεθαίνει μόνος . Έπεται μια πολιτική ανάλυση των συνωμοτών που πρέπει να βασίσουν την ίντριγκα σε μια δικαιολογητική βάση πολιτιστικής σύγκρουσης και…
    Και η συνέχεια επί της «οθόνης» του βιβλίου…
    Συμπερασματικά: Η παραστατικότητα της γραφής σε κάνει να μην θέλεις να τελειώσει το «έργο». Η περιγραφή των χώρων και η αφήγηση των ψυχικών καταστάσεων δείχνει ένα συγγραφέα περιπατητή πόλεων και ψυχών. Μαρτυρεί γνώστη της ιστορίας του σήμερα. Αναδεικνύει μελετητή που αφομοιώνει ρεπορτάζ και αναλύσεις μεταπλάθοντάς τα σε εικόνες. Με ποιητικά επιγράμματα διάσπαρτα στην πορεία της αφήγησης: «ο χρόνος κυλάει μέσα από τις παλάμες… Η σιωπή του έλεγε πιο πολλά κι από τραγούδι… Θυσία όχι για τα μεγάλα, αλλά για τα ασήμαντα…».
    Για το βιβλίο έγραψαν:
    «Ατμόσφαιρα μυστηρίου και συχνά γεμάτο εκπλήξεις». (Χρήστος Ιερίδης, Τα Νέα).
    «Εν μέσω πολιτικών ο συγγραφέας κατορθώνει να σκιαγραφήσει επαρκώς χαρακτήρες και να στήσει μια πλοκή με ελάχιστα κενά».(Περιοδικό «Διαβάζω»).
    «Μυθιστόρημα που διακρίνεται για την ένταση των διαλόγων του και την ταχύτητα της πλοκής».(Εφημερίδα Εστία).
    «Συνδυάζει την αίσθηση του χώρου και το ένστικτο του δημοσιογράφου γνώστη της ιστορίας, αλλά και το άρωμα του ιδεολογικού ρομαντισμού της Αριστεράς». (Σταύρος Λυγερός, Καθημερινή).
    «Τελικά αποδεικνύεται ότι η σύγχρονη πολιτική κατάσταση μπορεί να γίνει μυθιστόρημα και να είναι ελκυστικό». (Π.Ι.Σ Έθνος).
    «Ο τάφος του Κικέρωνα» ξεκινά με τα λόγια του Θουκυδίδη : «ουδέν ότι ουκ απώλετο»- Σε όσους χάθηκαν, έτσι η αλλιώς…Κώστας Μαρδάς
    Το εξώφυλλο του βιβλίου είναι του ζωγράφου Δήμου Σκουλάκη

  • AΠΕ-ΜΠΕ (Κώστας Μαρδάς)
    31 Ιανουαρίου 2012
    #3

    Ένα πολιτικό μυθιστόρημα με αστυνομική πλοκή. Ένα αφήγημα που παίζει μεταξύ πραγματικότητας και … «πραγματικότητας»: «Ο τάφος του Κικέρωνα», του δημοσιογράφου Νίκου Μεγαδούκα, επανακυκλοφορεί από τις εκδόσεις Περίπλους.

    Είναι ένα είδος θρίλερ. Θρίλερ λογοτεχνικό, που εξελίσσεται στη Μαδρίτη, στη Λισσαβόνα, στο Λένινκγραντ, στο Ιάσιο, στα Γιάννενα και στην Αθήνα.

    Ο κεντρικός ήρωας, ο 45χρονος Άγγελος Αξιώτης, ερευνά μια πολιτική συνωμοσία στα Βαλκάνια, με στόχο την επιστροφή των εστεμμένων μετά την πτώση του «υπαρκτού σοσιαλισμού».

    Ο πρωταγωνιστής προσπαθεί να ξεσκεπάσει τους συνωμότες, ισορροπώντας ανάμεσα στους δικούς του κώδικες αξιών, στα όσα τεκταίνονται γύρω του και στα προσωπικά του αδιέξοδα. Οδηγός του ένας ξεχασμένος κώδικας που βρήκε στη Μονή Μολυβδοσκέπαστης , στα ελληνοαλβανικά σύνορα.

    Το βιβλίο αρχίζει με ατμόσφαιρα κινηματογραφικού πλάνου: ζουμάρει έξω από την εκκλησία σε μια πόλη στα περίχωρα της Μαδρίτης, ένα κυριακάτικο πρωινό Νοεμβρίου, εντοπίζοντας μια ασυνήθιστη κίνηση, με τη βροχή να έχει μόλις σταματήσει.

    Σε αυτό το ναό θα οργανωθεί μια απρόσμενη σύναξη για το σχέδιο επιστροφής των παλιών βασιλικών οικογενειών που ήταν επί δεκαετίες στα αζήτητα της Ιστορίας.

    Από κει και πέρα τα πλάνα- σελίδες, διαδέχονται το ένα το άλλο με ρυθμό και χρώματα. Η ιδιωτική πορεία εναλλάξ με την μεγάλη ιστορία. Μνήμες από παλιές σχέσεις του ήρωα, καθώς ο αναγνώστης γνωρίζεται με την κύρια αφήγηση.

    Ερωτικοί διάλογοι πλέκονται με φιλοσοφικές θέσεις. Αναφορές στην ποίηση και ενδιαμέσως οι δευτεραγωνιστές. Οι τρέλες του ντετέκτιβ με τις παλιοπαρέες στο Βελιγράδι, είκοσι χρόνια πριν, όταν το σύστημα προσπαθούσε επιμελώς να κρύψει τις μαύρες του τρύπες. Ο νεαρός κομματικός που τώρα μετεξελίχθηκε σε γιάπη.

    Ο Φράνιο επί Τίτο που μεταλλάχθηκε σε Φρανκ και συμμετείχε στη συγκέντρωση στο ναό. Και ύστερα ένα παρένθετο μνήμης με την οπτασία του αντάρτη, ο οποίος παρέμεινε πιστός στα ιδεώδη αλλά πεθαίνει μόνος.

    Έπεται μια πολιτική ανάλυση των συνωμοτών, που πρέπει να βασίσουν την ίντριγκα σε μια δικαιολογητική βάση πολιτιστικής σύγκρουσης και… η συνέχεια επί της «οθόνης» του βιβλίου…

    Συμπερασματικά:
    Η παραστατικότητα της γραφής σε κάνει να μην θέλεις να τελειώσει το «έργο». Η περιγραφή των χώρων και η αφήγηση των ψυχικών καταστάσεων δείχνει ένα συγγραφέα περιπατητή πόλεων και ψυχών.

    Μαρτυρεί γνώστη της ιστορίας του σήμερα. Αναδεικνύει μελετητή που αφομοιώνει ρεπορτάζ και αναλύσεις μεταπλάθοντάς τα σε εικόνες. Με ποιητικά επιγράμματα διάσπαρτα στην πορεία της αφήγησης: «ο χρόνος κυλάει μέσα από τις παλάμες… Η σιωπή του έλεγε πιο πολλά κι από τραγούδι… Θυσία όχι για τα μεγάλα, αλλά για τα ασήμαντα…».

  • ΤΥΠΟΛΟΓΟΣ (ΒΕΝΗ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ)
    24 Οκτωβρίου 2012
    #4

    Αναθεωρημένο επανακυκλοφορεί το βιβλίο του Νίκου Ι. Μεγαδούκα «Ο Τάφος του Κικέρωνα» από τις «Εκδόσεις Περίπλους»

    Της Βένης Παπαδημητρίου, e-mail: veni_veni_veni@yahoo.gr

    Κάποια βιβλία είναι σαν το «παλιό καλό κρασί». Όσο χρόνια κι αν περάσουν κάποιοι τα θυμούνται και κάποιοι άλλοι τολμούν να τα εκδώσουν. Έτσι μάλλον, δεν μας φαίνεται παράξενο πως το μυθιστόρημα του δημοσιογράφου, Νίκου Ι. Μεγαδούκα «Ο Τάφος του Κικέρωνα» (φωτογραφία), που επανακυκλοφορεί με μια νέα «ματιά» από τις «Εκδόσεις Περίπλους» μετά από δώδεκα χρόνια, που βγήκε στο φως μέσω των «εκδόσεων Λιβάνης».

    Το μυθιστόρημα εμπεριέχει πολιτικά- ερωτικά – ιστορικά στοιχεία και διαδραματίζεται ανάμεσα στη Μαδρίτη, στη Λισσαβόνα, στην Αγία Πετρούπολη, στο Ιάσιο, στα Ιωάννινα, καθώς στην Αθήνα.

    Ο 45χρονος ήρωας, Άγγελος Αξιώτης ερευνά υπόθεση πολιτικής συνομωσίας, που αναφέρεται σε ένα χειρόγραφο με κώδικα, το οποίο ανακάλυψε στη Μονή Μολυβδοσκέπαστης, στα ελληνοαλβανικά σύνορα.

    Μια συνομωσία που στοχεύει στην επιστροφή των εστεμμένων στις χώρες των Βαλκανίων, μετά από την πτώση του Κομμουνισμού, αλλά ο ήρωας εξαναγκάζεται να ενσαρκώσει τον ρόλο του Κικέρωνα, ώστε να αποκαλύψει τα πάντα.

    Χαρακτηριστικό στοιχείο της καλαίσθητης έκδοσης αποτελεί και το εξώφυλλο του βιβλίου, το οποίο δημιουργήθηκε με βάση ένα έργο του διακεκριμένου ζωγράφου, Δήμου Σκουλάκη.

    «Η παραστατικότητα της γραφής σε κάνει να μην θέλεις να τελειώσει το «έργο». Η περιγραφή των χώρων και η αφήγηση των ψυχικών καταστάσεων δείχνει ένα συγγραφέα, περιπατητή πόλεων και ψυχών. Μαρτυρεί γνώστη της ιστορίας του σήμερα. Αναδεικνύει μελετητή που αφομοιώνει ρεπορτάζ και αναλύσεις μεταπλάθοντάς τα σε εικόνες», έγραψε ο Κώστας Μαρδάς για το μυθιστόρημα στο ΑΠΕ- ΜΠΕ.

    «Οι ήρωες του Μεγαδούκα είναι εξόριστοι ηγέτες που συνωμοτούν, ξεπεσμένες δυναστείες που επιθυμούν την παλινόρθωση και νικημένοι στρατιώτες, άνθρωποι γελασμένοι από τα όνειρά τους που αναζητούν διεξόδους, ενώ έρωτες και πάθη τους «απορυθμίζουν».

    Το βάρος της ιστορίας καθορίζει τις πορείες τους και η αλλαγή των ονομάτων (Λένινγκραντ – Αγία Πετρούπολη) δεν φαίνεται να συνάδει πάντα με την αλλαγή νοοτροπιών και στάσεων. Ο «Τάφος του Κικέρωνα» είναι ένα πολυπρόσωπο έργο, που προσφέρεται για ποικίλες προσεγγίσεις, ιστορικές, κοινωνιολογικές, ψυχαναλυτικές. Κυρίως, όμως, είναι ένα συναρπαστικό μυθιστόρημα με έξοχη σκιαγράφηση χαρακτήρων και ρέουσα γλώσσα που διαβάζεται απνευστί. Οι αναδρομές στο παρελθόν του Αξιώτη και στον θάνατο του πατέρα είναι από τις ωραιότερες του βιβλίου» , ανέφερε η Αναπληρώτρια καθηγήτρια του Παντείου Πανεπιστημίου, Άννα Λυδάκη στο http://www.protagon.gr

Γράψτε το σχόλιό σας:





Το βήμα των αναγνωστών μας
Θεματικές κατηγορίες βιβλίων Νέα άρθρα στο Πολιτισμός Πολίτης
  • Η Επανάσταση της 3ης Σεπτεμβρίου 1843, μέσα από την εφημερίδα Αθηνά της 8ης Σεπτεμβρίου 1843 [η αναίμακτη Ελληνική μετάβαση στην συνταγματική μοναρχία]
  • Οι Λουμπαρδιανοί, οι Λιουραίοι, οι άλλοτε Ζακυνθινές εκλογές και ο ΄Αγγελος Καντούνης
  • ΚΑΤΕΡΙΝΑΣ ΖΟΥΠΑΝΟΥ: «MAISON DE TOLERANCE» ΑΠΟ ΤΗ ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΟΜΑΔΑ «ACTION». Φρόυντ και Στανισλάβσκι ή Λακάν και Μπρεχτ; Ιδού η Απορία!
  • «ΙΝΑ ΤΙ», Ο ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΟΣ ΥΜΝΟΣ ΤΗΣ ΖΑΚΥΝΘΙΝΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗ
  • Ο ΠΡΟΦΗΤΙΚΟΣ ΔΑΣΚΑΛΟΣ GIAN BATTISTA MORATELLI ΚΑΙ Η ΛΗΞΗ ΜΙΑΣ ΣΧΟΛΙΚΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ ΣΤΗ ΖΑΚΥΝΘΟ ΤΟΥ 1806
  • ΠΗΝΕΛΟΠΗ ΑΒΟΥΡΗ: Έξω ο Πάρις από την Ευρώπη! Η «Ωραία Ελένη» του Jacques Offenbach σε σκηνοθεσία Ισίδωρου Σιδέρη
  • ΤΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΖΑΚΥΝΘΟΥ, Η ιδιαίτερη ηθική βάση μιας Χρεοκοπημένης Κοινωνίας
  • «ΤΑ ΚΑΚΟΡΙΖΙΚΑ», της Θάλειας Γρίβα, στο «θέατρο 104»
  • Δ. Αρκαδιανος – Μ. Γιαννουλης: “Δημοτικά τραγούδια και χοροί των χωριών της Ζακύνθου” || Λαογραφική έρευνα
  • ΣΠΥΡΟΣ ΞΕΝΟΣ: Διονύσιος Παν. Στεφάνου:«Η αποδοχή μου [της Πρωθυπουργίας] δεν θα είχε κανένα άλλον σκοπόν παρά να γίνει η κηδεία μου πολυτελεστέρα. Αλλά δι’ αυτό εμέ δεν με ενδιαφέρει».